Θα σας πω το μυστικό | Γράφει ο Καστρινός

Έμαθα εγώ να μη μιλώ την ησυχία μου νά ‘χω,
να μη γκρεμίζω μέσα μου για να ανασάνω βράχο.

Να μην πολύ απασχολώ τη σκέψη μου τη δόλια,
δεν θέλω ούτε να μπλεχτώ και να σταθώ σε σχόλια.

Νά ‘χω και πλήρη αφοπλισμό από τα γεγονότα,
αυτά που σκάνε από μπροστά αλλά και από τα νώτα.

Δεν πρέπει να συγχύζομαι γιατί βαρεί το πόρτσο
και να κοιτάω από μακριά όσους με πιάνουν κότσο.

Το να ακούω πρόεδρους γιατί να με ενδιαφέρει;
εμέ λαχτάρα κι έγνοια μου… η μέρα τι θα φέρει.

Δεν θέλω στη ζωούλα μου ζωύφια να με τρώνε,
θέλω να λέω τα βράδια μου για ένα γαλήνιο στρώνε.

Ίσως γλιτώσω τσου γιατρούς, πίεση και όλα τ’ άλλα,
να αφήνω πίσω μου καημούς να ζήσω μία στάλα.

Πολλά είναι τα προβλήματα του κόσμου που παλεύει,
τα νεύρα η παρεξήγηση το γύρω μας χορεύει.

Παρόλα αυτά, προγράμματα πολλά και εξαγγελίες,
χαϊδέματα μπερδέματα και ψεύτικες φιλίες.

Η αλήθεια είναι… χάθηκε τση κοινωνίας το σέστο,
και τί μας φταίει άνθρωπε; ψάξε εσύ και βρες το.

Το εγώ μας ή ο ατομισμός μας έχει κυριεύσει
κι ότι καλό μας δίδαξαν μας άφησε στη μέση.

Ποία η πραγματικότητα… και στο νιονιό τι μένει;
στην εξουσία του κινητού βρισκόμαστε χαμένοι.

Στα παραμύθια εμάθαμε, με τέτοια μας ταΐζουν
κι εφτούνα που βρισκόμαστε να δούμε, μας μποδίζουν.

Και εγώ προβληματίζουμε που ούλοι είναι σμπαράδοι,
μα θέλω καθαρό μυαλό να κοιμηθώ το βράδυ.

Γι’ αυτό αποφεύγω να μιλώ και γνώμη δεν αλλάζω,
ότι δεν έχει λογική… συμπάθιο απουσιάζω.

Και δεν υπάρχει διάλογος με λόγια ποτισμένα,
είναι βαθειά τα σήματα μες το μυαλό βαλμένα.

Είμαι σε αυτά ένας θεατής για να ‘χω την υγειά μου
και με τα παραμύθια μου, που μού ‘λεγε η γιαγιά μου!!!