Από τις υποσχέσεις της ΔΕΘ, στο δύσκολο χειμώνα | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
photo: eurokinissi
Τα άπλωσε δε σε φάσεις, τα περισσότερα μετά τις εκλογές, (σαν να μας λέει ψηφίστε σωστά για να λάβετε αυτά που είναι μετρημένα και υπάρχουν, όχι αυτά που τάζουν και δεν θα τα δείτε), εννοώντας αυτά που έταξαν και άπλωσαν μπροστά μας ο κ. Τσίπρας κυρίως, αλλά και ο κ. Ανδρουλάκης. Όμως τα προβλήματα που έχουμε τώρα μπροστά μας, μάλλον θα ακυρώσουν όλες τις εξαγγελίες και θα μας προσγειώσουν στη δύσκολη πραγματικότητα του φετινού χειμώνα. Εδώ είναι το πρόβλημα. Πριν φτάσουμε στον “υπεσχημένο παράδεισο” , ίσως χρειαστεί (μεταφορικά μιλώντας) να περάσουμε από την “κόλαση” του φετινού χειμώνα. Σε κάθε περίπτωση, για να βγει αυτός ο χειμώνας, απαιτείται προσγείωση στην πραγματικότητα και μέτρα άμεσα. Πρώτα από την κυβέρνηση, που έχει την κύρια ευθύνη, αλλά στη συνέχεια και από τους αρχηγούς των μεγαλύτερων κομμάτων, οι οποίοι θα κριθούν κι εκείνοι για τη δική τους υπεύθυνη στάση. Όχι για τις υποσχέσεις τους, αλλά για τις προτάσεις σχετικά με το πώς θα αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις και οι κίνδυνοι της κρίσιμης περιόδου μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Ας ελπίσουμε δε, ότι οι κίνδυνοι θα είναι μόνο οικονομικοί, δεν θα είναι εθνικοί και ότι δεν θα μπλεχτούν τέτοιας τάξεως ζητήματα με τις όποιες εκλογικές επιδιώξεις.
Το πιο άμεσο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι τι θα γίνει με τις τιμές των καυσίμων και των τροφίμων. Πώς θα ανακοπεί η τάση αύξησης της βενζίνης και του πετρελαίου θέρμανσης, καθώς και η πολυετής τάση ορισμένων super market που συνεχίσουν ένα πάρτι κερδοσκοπίας, πατώντας πάνω και στην αύξηση της τιμής των καυσίμων. Η κυβέρνηση δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά, περιέργως, ούτε η αντιπολίτευση. Πολλά δις ακούστηκαν στη Θεσσαλονίκη, προτάσεις για να χτυπηθούν οι πρακτικές των σουπερμάρκετ, ιδιαίτερες δεν ακούσαμε. Το δεύτερο κρίσιμο ζήτημα είναι η οικονομική διάσταση της γεωπολιτικής αναταραχής, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στον παράγοντα “Τραμπ” και τις επιλογές του. Η αστάθεια στις αγορές και οι ανησυχίες για τους προϋπολογισμούς των κρατών, ξεκινούν από τις ΗΠΑ και φτάνουν στην Ευρώπη. Προς το παρόν, δεν έχουν φτάσει στην Ελλάδα, που έχει ανάπτυξη και πλεονάσματα, αλλά κάθε σημάδι αποσταθεροποίησης μπορεί να μας φέρει γρήγορα στο προσκήνιο, λόγω υψηλού χρέους (κι ας μειώνεται σταθερά τα τελευταία χρόνια). Η τρίτη πηγή ανησυχίας είναι, βεβαίως, η επιθετικότητα του κ. Ερντογάν. Αναμένεται νέα ένταση γύρω από τη “Γαλάζια Πατρίδα” , καθώς η Άγκυρα ενδέχεται να φέρει ακόμη και τον Οκτώβριο στην Εθνοσυνέλευση νομοσχέδιο για τις θαλάσσιες ζώνες, επιχειρώντας να ενσωματώσει στο εσωτερικό της δίκαιο τις παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις. Η απάντηση σε μια τέτοια πρόκληση και σε όσες πιθανόν ακολουθήσουν μέχρι την άνοιξη και το επόμενο καλοκαίρι, θα είναι μια σημαντική παράμετρος των εξελίξεων. Και σε μια τέτοια περίπτωση δεν κρίνεται μόνο η κυβέρνηση, αλλά και η στάση που θα τηρήσουν τα κόμματα του Συνταγματικού τόξου. Κοινώς, το ζήτημα δεν προσφέρεται για προεκλογική κατανάλωση από καμία πλευρά, πολύ περισσότερο για εκλογικές στρατηγικές. Η τέταρτη πηγή ανησυχίας αφορά την Ευρώπη και την άνοδο της Ακροδεξιάς. Δεν μιλάμε πια για θεωρητικό ενδεχόμενο. Η σαρωτική νίκη του AFD στο κρατίδιο της “Σαξονίας” προκάλεσε τριγμούς στη γερμανική κυβέρνηση, ενώ οι δημοσκοπήσεις στη Γαλλία δείχνουν ότι η Μαρίν Λεπέν θα μπορούσε να διαδεχθεί τον Μακρόν στο Μέγαρο των Ηλυσίων, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για την ελληνογαλλική συμμαχία, τα δικά μας συμφέροντα και τη συνοχή της ΕΕ. Σαν να μην έφταναν αυτά έχουμε και την αποφυλάκιση Κασιδιάρη να προκαλεί συζητήσεις. Ευτυχώς υπάρχει ένα νομοθετικό πλαίσιο που έχει κριθεί Συνταγματικό και μάλλον αποτρέπει τελεσίδικα τις όποιες επιθυμίες του. Τελευταία αλλά όχι ασήμαντη παράμετρος, είναι το γεγονός ότι η καυτή πατάτα μιας Ευρώπης που ανησυχεί για τη συνοχή της, και δεν έχει συμφωνήσει ακόμη τον επόμενο προϋπολογισμό της (2028-2034), θα περάσει και από τα χέρια της Ελλάδας, η οποία αναλαμβάνει την προεδρία της ΕΕ την 1η Ιουλίου. Όλα αυτά συνθέτουν μια δύσκολη περίοδο, που θα βιωθεί κυρίως μέσα στον επόμενο χειμώνα, εν μέσω έντονης προεκλογικής περιόδου. Ο κόσμος ζητάει να επιβιώσει και να ζήσει, δεν θέλει απλά υποσχέσεις σωτηρίας, απλωμένες στο μέλλον.
