Η μάχη για την δεύτερη θέση | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος
Όλα αυτά συγκλίνουν σε μια διαπίστωση – πρόβλεψη, η Νέα Δημοκρατία κρατάει την πρώτη θέση, μακριά από τα ποσοστά των περασμένων εκλογών κοντά σε αυτά των Ευρωεκλογών, λίγο πάνω λίγο κάτω, το κόμμα του κυρίου Τσίπρα έχει κερδίσει την δεύτερη θέση και το ΠΑΣΟΚ την τρίτη. Η μάχη όμως για την δεύτερη θέση δεν έχει, θέλουν να πιστεύουν στο ΠΑΣΟΚ κριθεί και δίνουν τον αγώνα τους. Είναι σημαντικό τελικά να είναι κανείς δεύτερος, το τρίτος φέρνει γκρίνια. Όσο λοιπόν ο κ. Τσίπρας δίνει την μάχη των εντυπώσεων στα κοινωνικά δίκτυα και ετοιμάζεται για τις δύο εμφανίσεις του στη Θεσσαλονίκη, το ΠΑΣΟΚ καταθέτει προτάσεις, οι οποίες παρά την προσπάθεια απαξίωσης από την κυβέρνηση, έχουν ενδιαφέρον και κοινωνική απήχηση. Τώρα πόσο προδιαγεγραμμένο μπορεί να θεωρείται το αποτέλεσμα αυτής της κούρσας για την δεύτερη θέση στις εκλογές; Θεωρώ ότι είναι πολύ νωρίς και όλα είναι ανοιχτά.
Λίγες ημέρες λοιπόν, προτού ξεκινήσει η ετήσια “παρέλαση” των πολιτικών αρχηγών στη Θεσσαλονίκη, η αντιπαράθεση Κυβέρνησης- ΠΑΣΟΚ για το χρέος των ιδιωτών, αλλά και οι κόντρες ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Αφορμή είναι η επικοινωνιακή προσπάθεια του αρχηγού της ΕΛ.Α.Σ. κ. Τσίπρα, να κλέψει την παράσταση, μιλώντας τρεις ημέρες πριν από τον Μητσοτάκη, στις 2 Σεπτεμβρίου και μία μέρα πριν από τη γιορτή του ΠΑΣΟΚ στον 3 του Σεπτέμβρη και την συγκέντρωση του Ανδρουλάκη στο Ηράκλειο της Κρήτης, για να παρουσιάσει το οικονομικό σχέδιο της ΕΛΑΣ. Πολύ κακό για το τίποτε, θα έλεγε κανείς. Να μη θυμηθούμε δε τον πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, την αντίστοιχη περίοδο πριν τις εκλογές του 2015 και την τύχη του. Βέβαια το όλο σκηνικό, προσφέρει και την δημοσιότητα που επιθυμεί ο κ. Τσίπρας μέσω αυτών των αντιπαραθέσεων χωρίς ουσία. Το άλλο σκέλος της πολιτικής σύγκρουσης και το οποίο έχει ενδιαφέρον, εξελίσσεται ανάμεσα στην κυβέρνηση και στο ΠΑΣΟΚ. Σε αυτήν την περίπτωση υπάρχει περισσότερο περιεχόμενο και ουσία, αφού αντικείμενο της αντιπαράθεσης είναι οι προτάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την αντιμετώπιση του προβλήματος του ιδιωτικού χρέους. Και μόνο το γεγονός ότι από την κυβέρνηση, σε όλα τα δυνατά επίπεδα (Μαξίμου, κυβερνητικός εκπρόσωπος, υπουργείο Οικονομικών), επί τέσσερις ημέρες εξέδιδαν ανακοινώσεις ή διακινούσαν διαρροές δείχνει ότι, αν μη τι άλλο, μελέτησαν τις 11 προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για ένα από τα θεμελιώδη οικονομικά, κοινωνικά και, εν τέλει, πολιτικά προβλήματα της χώρας.
Πέραν του περιεχομένου των προτάσεων και της κριτικής σε αυτές, αυτή η αντιπαράθεση φαίνεται να έχει μία κάποια βαρύτητα. Φυσικά θα αναμένουμε και τις προτάσεις του κ. Τσίπρα πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά και του Πρωθυπουργού. Όμως ακόμη και αν ακούσει κάποιος την κριτική και την λάβει υπόψη του όσα ειπώθηκαν από κυβερνητικά κυρίως χείλη, ό τι όλα αυτά είναι ανεδαφικά ή ό τι όλα όσα προτείνει το ΠΑΣΟΚ για το ιδιωτικό χρέος, ή ήδη ψηφισμένα και δρομολογημένα, η αντιπαράθεση έχει αξία. Είναι ουσιαστική και σε κάθε περίπτωση, όσοι αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της “υπερφόρτωσης” των νοικοκυριών με χρέος επιφανειακά, μπορούν να αξιολογήσουν και τα προτεινόμενα μέτρα. Από την άλλη πλευρά, όλα αυτά είναι μία ευκαιρία να διαπιστώσει κάποιος την παραδοξότητα της πολιτικής συγκυρίας. Ο Τσίπρας εμφανίζεται σε μία διαρκή διαδικασία περισσότερο επικοινωνιακού χαρακτήρα και λιγότερο ουσίας, ενώ την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ έχει μπει σε μία άλλη διαδικασία, καταθέτει προτάσεις, ασκεί μία πιο οργανωμένη και συγκροτημένη κριτική, ασχέτως αν για την ώρα δεν έχει τα αναμενόμενα δημοσκοπικά οφέλη… Αυτό όμως με σωστή τακτική μπορεί να αλλάξει στην πορεία προς τις εκλογές. Η όποια πρόβλεψη θα ήταν μάλλον παρακινδυνευμένη, βεβιασμένη. Αν υποθέσει λοιπόν κανείς ότι για την πρώτη θέση το καθοριστικό στοιχείο πλέον θα είναι το ποσοστό της ΝΔ (για πολλούς και διάφορους ευνόητους λόγους), η ψήφος των πολιτών θα καταδείξει και τη σημασία του να είναι κανείς δεύτερος.
