Το πρώτο κουδούνι δεν χτυπάει μόνο για τα παιδιά | Γράφει η Αγαθονίκη Κοντονή
Ο Σεπτέμβριος είναι ένας μήνας γεμάτος νέα ξεκινήματα. Για τα παιδιά σηματοδοτεί την επιστροφή στη σχολική ζωή. Αυτό σημαίνει αυτόματα νέοι στόχοι, νέα πρόσωπα, καινούριες προκλήσεις. Για τους γονείς, όμως, σηματοδοτεί κάτι ακόμη βαθύτερο: την επιθυμία να δουν το παιδί τους να προχωρά, να εξελίσσεται, να νιώθει ασφαλές και χαρούμενο και τελικά αυτή την αίσθηση ότι τα καταφέρνει.
Κάθε αλλαγή, όσο θετική κι αν είναι, απαιτεί μια μικρή περίοδο προσαρμογής. Το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς δεν αποτελεί εξαίρεση. Νέα τάξη, νέοι εκπαιδευτικοί, διαφορετικές απαιτήσεις, αλλαγή ρουτίνας και επανασύνδεση με το σχολικό περιβάλλον είναι στοιχεία που μπορεί να δημιουργήσουν ενθουσιασμό, αλλά και ανασφάλεια. Το άγνωστο μας καλεί να προσαρμοστούμε κι αυτό ισχύει και για τα παιδιά και για τους ενήλικες.
Ένα παιδί μπορεί να χαίρεται που θα ξαναδεί τους φίλους του και, ταυτόχρονα, να φοβάται τον καινούριο δάσκαλο. Μπορεί να ανυπομονεί για την καινούρια σχολική χρονιά, αλλά να αγχώνεται μήπως δεν τα καταφέρει. Τα συναισθήματα δεν είναι ποτέ μόνο άσπρο ή μαύρο, πολλές φορές συνυπάρχουν.
Ως γονείς συχνά βιαζόμαστε να καθησυχάσουμε το παιδί μας.
¨Μη φοβάσαι.¨
¨Όλα θα πάνε καλά.¨
¨Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι.¨
Οι προθέσεις μας είναι γεμάτες αγάπη. Όμως, πολλές φορές αυτό που χρειάζεται περισσότερο ένα παιδί δεν είναι να εξαφανίσουμε το συναίσθημα του, αλλά να το αναγνωρίσουμε.
¨Καταλαβαίνω ότι νιώθεις άγχος. Είναι φυσιολογικό όταν ξεκινά κάτι καινούριο.¨
Μερικές φορές αυτή η φράση προσφέρει περισσότερη ασφάλεια από δεκάδες διαβεβαιώσεις. Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που έχουν όλες τις απαντήσεις. Χρειάζονται γονείς που μπορούν να αντέξουν τα συναισθήματα τους χωρίς να πανικοβάλλονται.
Και ίσως εδώ βρίσκεται κάτι που συχνά ξεχνάμε: τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από όσα τους λέμε. Μαθαίνουν κυρίως από τον τρόπο που εμείς αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες. Όταν βλέπουν έναν γονιό να παραμένει ήρεμος , να εμπιστεύεται τις δυνατότητες του και να είναι διαθέσιμος, χωρίς να γίνεται υπερπροστατευτικός, μαθαίνουν κι εκείνα ότι μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ζωής.
Ίσως, λοιπόν, αντί να αναρωτηθούμε μόνο αν το παιδί είναι έτοιμο για το σχολείο, αξίζει να αναρωτηθούμε αν εμείς είμαστε έτοιμοι να το συνοδεύσουμε με ψυχραιμία σε αυτή τη μετάβαση.
Ας θυμόμαστε ότι στόχος δεν είναι να αφαιρέσουμε κάθε δυσκολία από τη ζωή των παιδιών μας. Στόχος είναι να τους προσφέρουμε την αίσθηση ότι, ό,τι κι αν συναντήσουν, δεν θα είναι μόνα τους. Η εμπιστοσύνη, η σταθερή παρουσία και η αποδοχή αποτελούν τα σημαντικότερα εφόδια που μπορούμε να τους δώσουμε.
Το πρώτο κουδούνι, λοιπόν, δεν χτυπά μόνο για τα παιδιά. Χτυπά και για εμάς τους ενήλικες υπενθυμίζοντας ότι η πιο σημαντική ¨σχολική ύλη¨ δεν είναι μόνο οι γνώσεις που θα αποκτήσουν τα παιδιά μας, αλλά η εμπιστοσύνη που θα αποκτήσουν στον εαυτό τους μέσα από τον τρόπο που στεκόμαστε δίπλα τους.
Ίσως τελικά τα σημαντικότερα μαθήματα της ζωής να μην τα παίρνουμε μέσα στην τάξη, αλλά μέσα στις σχέσεις που μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς για να μαθαίνουμε, να δοκιμάζουμε και να εξελισσόμαστε.
