Ο Ερασίμολπος σχολιάζει: «Επίκουρος»

Σήμερα θ’ αναφερθώ στον φιλόσοφο Επίκουρο, που έζησε τον 3ο π.Χ. αιώνα και ίδρυσε σχολή στα περίχωρα της Αθήνας. Το υπέρτατο αγαθό κατ’ αυτόν είναι η σωματική και πνευματική ευδαιμονία· αυτή επιτυγχάνεται με μία σώφρονα, αυτάρκη και δίκαιη ζωή, χωρίς απληστία. Μια ευδαιμονία, που πηγάζει από την αταραξία της ψυχής. Η αρετή – την οποία συνδέει ο Επίκουρος με την σύνεση, τον έντιμο και δίκαιο βίο – είναι το μέσον για να πετύχει κανείς την ευδαιμονία, αποφεύγοντας κάθε είδους πόνο, σωματικό ή πνευματικό.
Μερικοί έχουν παρερμηνεύσει τη φιλοσοφία του, νομίζοντας ότι κηρύττει ως γνώμονα της ζωής μας τη σωματική ηδονή. Τουναντίον, εννοούσε την ευδαιμονία της ψυχής και του σώματος. Είναι ενδιαφέρον επίσης ότι, κατά τον Επίκουρο, η ψυχή (ύλη απείρως λεπτή) είναι άρρηκτα ενωμένη με τη σωματική ύλη, ο δε θάνατος δεν είναι κάτι τραγικό, γιατί όσο ζούμε δεν υπάρχει και όταν επέλθει, δεν υπάρχουμε εμείς, γιατί με τον θάνατο επέρχεται η αναισθησία.
Η σημερινή υλιστική και πολλές φορές ανήθικη κοινωνία είναι αντίθετη προς την επικούρεια φιλοσοφία, γιατί οδηγεί σε μία φρενήρη προσπάθεια του ανθρώπου να αποκτήσει όλο και περισσότερα υλικά αγαθά πέραν των απαραίτητων για την ικανοποίηση των αναγκών του. Ζώντας έτσι μια ζωή γεμάτη άγχος και φόβο για τον θάνατο, επιβάλλει στον εαυτό του σωματικό και πνευματικό πόνο.

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο