Ο εορτασμός του Πολυτεχνείου | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

sputniknews.gr

Ο ετήσιος εορτασμός της 17 Νοέμβρη έχει καταστεί πλέον εθνικό σύμβολο. Εορτάζεται ως η κομβική ημέρα του αγώνα των νέων και του λαού κατά της Δικτατορίας. Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά και διάφορα, σημασία όμως πλέον έχει, ότι αυτός ο εορτασμός και ο συγκεκριμένος χώρος του Πολυτεχνείου, έχουν καταστεί το σημείο αναφοράς των αγώνων για τη Δημοκρατία στην πατρίδα μας.

Δεν ήταν η Δημοκρατία ποτέ δεδομένη σε τούτον εδώ τον τόπο, πέρασε από σαράντα κύματα όλα τα χρόνια μετά την απελευθέρωση και την ίδρυση του σύγχρονου Ελληνικού κράτους. Ο αγώνας του Πολυτεχνείου λοιπόν και η πτώση της Δικτατορίας μετά λίγους μήνες, ήταν η απαρχή της καλύτερης περιόδου δημοκρατικού κοινοβουλευτικού βίου για τον τόπο μας. Αυτό που ονομάσαμε μεταπολίτευση ήταν ό,τι καλύτερο πολιτικά, πολιτειακά και κοινοβουλευτικά έχουμε βιώσει.

Μέχρι σήμερα που πλέον κανείς δεν «τολμάει» να αμφισβητήσει την δημοκρατική συνέχεια και σταθερότητα, η αναφορά στην εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει ιστορική απαρχή. Ακριβές ή όχι ιστορικά αυτό μικρή σημασία έχει, η έμπνευση για τους νέους ιδιαίτερα και η διαμόρφωση μιας δημοκρατικής συνείδησης από τα πρώτα βήματα, είναι το ωφέλιμο και ουσιώδες.

Τώρα στα πλαίσια αυτά και διαφορετικές προσεγγίσεις υπάρχουν και «φρέσκες» διεκδικήσεις επιβάλλεται να έρχονται στο προσκήνιο. Εκείνο που δεν επιτρέπεται είναι η αμαύρωση των ετήσιων εκδηλώσεων, οι υπερβολές και οι εκτός τόπου και χρόνου συμπεριφορές, ευτυχώς ολίγων, αλλά και που κάθε χρόνο βρίσκουν την ευκαιρία να πουν και να κάνουν τα δικά τους. Έτσι και φέτος κάποιοι, εμπόδισαν την αντιπροσωπεία της Βουλής των Ελλήνων να καταθέσει στεφάνι και προπηλάκισαν Βουλευτές, ακόμη και της αριστεράς. Έχουν θέση όλα αυτά; Ανταποκρίνονται στο νόημα της επετείου; Αυτοί που αγωνίστηκαν για δημοκρατία, δικαιώνονται με αυτές τις συμπεριφορές; Ή αντίθετα δικαιώνονται αυτοί που τόσα χρόνια θέλουν να υποτιμήσουν τους αγώνες εκείνων των ημερών;

Επειδή τα παιδιά αυτά μπορεί να λειτουργούν παρορμητικά, αυθόρμητα και ενδεχομένως με ιστορική άγνοια, η μεγάλη ευθύνη πέφτει στη πλάτη των μεγαλύτερων, των καθοδηγητών αυτών των παρατάξεων, αλλά και των διοργανωτών. Δεν νοείται κάθε χρόνο κάτι να συμβαίνει, που εκτρέπει το ενδιαφέρον από τη μεγάλη εικόνα που είναι η επέτειος και την μεταφέρει σε επεισόδια, σε συγκρούσεις με την αστυνομία, σε τραυματισμούς, ακόμη και αγωνιστών εκείνης της περιόδου. Κάπου αυτά πρέπει να τελειώσουν, εκτός και αν κάποιοι τρέφονται με αυτά και ικανοποιούν τις περίεργες ιδεολογικές τους απόψεις.

Ο αγώνας εκείνης της εποχής δεν ήταν υπέρ εκτελεστών και τρομοκρατών ούτε κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ήταν για «ψωμί – παιδεία – ελευθερία» με τη σημερινή έκφραση υπέρ ενός κράτους υπέρ των αδυνάτων αλλά και της γενικότερης ευημερίας των πολιτών, το ψωμί δεν περιοριζόταν στον «άρτο τον επιούσιο». Ούτε το Παιδεία ήταν για να έχουμε πανεπιστήμια και σχολεία κλειστά από τις ορέξεις κάποιων ομάδων που έτσι τα θέλουν, βρώμικα και κλειστά σε ιδέες και απόψεις διαφορετικές από τις δικές τους. Ούτε η Ελευθερία να είναι στα όρια των κομμάτων και κυβερνήσεων που κυβερνούν. Ελευθερία στην έκφραση στη ζωή και στις απόψεις όλων. Όταν κάποιοι σε κυνηγάνε και σε χτυπούν με ματσούκια, επειδή λες την άποψη σου που δεν αρέσει σε μερικούς, για ποια Ελευθερία μιλάμε;;;

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο