Το Θέατρο άνοιξε (ή μια απάντηση – μπορεί και δυο) | Γράφει η Ελένη Γούναρη

Το Θέατρο άνοιξε, είναι γεγονός. Δεν ενδιαφέρει, είκοσι χρόνια μετά δηλαδή μια ολόκληρη γενιά, ποιος το ξεκίνησε, ποιος το σταμάτησε, ποιος το εγκαινίασε.
Όλοι το ξεκίνησαν, όλοι το προχώρησαν, όλοι το σταμάτησαν, όλοι το ενίσχυσαν, όλοι το καθυστέρησαν, αλλά… Άνοιξε.

Με μια πρόχειρα στημένη τελετή Εγκαινίων, με συνθήκη πανδημίας ως αντικείμενο σχολιασμού και διχασμού ανάμεσα στους παρόντες και στους απόντες, για άλλη μια φορά στη Ζάκυνθο βιώνουμε το μείζον, να γίνεται έλασσον.
Γιατί το μέγιστο θέμα είναι η λειτουργία του Θεάτρου.
Για το λόγο αυτόν «βουρλισμένοι από χαρά» παρευρεθήκαμε στα Εγκαίνια του Θεάτρου. Η διοργάνωση ήταν πολύ καλή, σε αντίθεση με την τελετή, που επαναλαμβάνω ήταν πρόχειρη ως προς την επιλογή και τη σχετικότητα των εισηγητών, τη διαδοχή και την ένταση των χαιρετισμών και τη διάρκεια της τελετής. Φυσικά την παράσταση διέσωσαν οι λυρικοί μας καλλιτέχνες, τα δικά μας παιδιά, «οι αστέρες του ελληνικού πενταγράμμου(!)», όπως αναγγέλθηκαν, παρά το γεγονός ότι μας είπαν οκτώ τραγούδια λιγότερα από αυτά που αναφέρονταν στο έντυπο Πρόγραμμα που μας διανεμήθηκε, με την είσοδό μας στην αίθουσα.
«Πλυθήκαμε χτενιστήκαμε και φορέσαμε τα κουστούμια», διότι είναι αδύνατο να μην είμαστε στην έναρξη ενός νέου Θεάτρου στη Ζάκυνθο και μάλιστα ενός νέου εκ θεμελίων Θεάτρου, στην Ελλάδα του 2021!
Βεβαίως ακούγαμε να χτυπούν σε όλη τη διάρκεια κινητά, να φωτίζονται πρόσωπα από αναζητήσεις σε αυτά, είδαμε ντυσίματα αρραβώνων και μπουζουκιών, είδαμε «κηφήνες» και αιθεροβάμονες, αλλά και σοβαρούς Ζακυνθινούς πολίτες που αποτελούν το Κοινό του Πολιτισμού, αυτούς που δεν κυνηγούν και δεν αδειάζουν τις θέσεις μετά το πρώτο μισάωρο, πάντα παραμένουν μέχρι το τέλος και είναι αυτοί που ανησυχούν για την επιβίωση και τη συνέχεια του χώρου.
Οπότε, ο κλήρος έπεσε στην υπάρχουσα Δημοτική Αρχή, αρχικά να αποφασίσει για το είδος της λειτουργίας του χώρου. Αν παραμείνει έτσι, είναι μια μικρή Λυρική Σκηνή που φιλοξενεί μόνο λυρικές, μουσικές παραστάσεις και Συνέδρια υπό προϋποθέσεις. Αν λειτουργήσει ο μηχανισμός του αναβατορίου, μπορεί να φιλοξενήσει και θεατρικές παραστάσεις, ξανά υπό προϋποθέσεις. Βεβαίως και για τις δυο περιπτώσεις, χρειάζεται ικανός και έμπειρος Διευθυντής-Μάνατζερ και όχι απαραίτητα Καλλιτεχνικός Διευθυντής, διότι στη μικρή Ζάκυνθο ζούμε, είναι αυτονόητο ότι δε θα έχει συνεχόμενες παραστάσεις, καθ’ όλη τη διάρκεια μιας θεατρικής σαιζόν.
Χρειάζεται όμως, καταρτισμένο, ενημερωμένο, μορφωμένο, καλλιτεχνικό και έμπειρο Διοικητικό Συμβούλιο, καθώς και μόνιμο, εξιδεικευμένο τεχνικό προσωπικό.
Επίσης, ο χαρακτήρας μιας τέτοιας σύγχρονης αίθουσας πολιτισμού δεν προορίζεται για τη «διάδοση των στοιχείων της πνευματικής και καλλιτεχνικής μας κληρονομιάς, της παράδοσης και του Λαϊκού μας Πολιτισμού». Προορίζεται για την προαγωγή και την προώθηση της νέας πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας, που τόποι σαν τη Ζάκυνθο, κληρονόμοι πλούσιας παράδοσης, ευτυχώς παράγουν δημιουργούς και σήμερα.
Πρόσφατα, το Υπουργείο Πολιτισμού και το Υπουργείο Παιδείας, μας ζήτησε στοιχεία των εκπαιδευτικών δράσεων των τελευταίων χρόνων της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς και πρόταση του κάθε νομού για τον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας (UNESCO). Η δική μας πρόταση ήταν φυσικά, οι «Ομιλίες», μοναδικό και αποκλειστικό στοιχείο της Παράδοσης της Ζακύνθου, που συνεχίζει να υπάρχει και ανανεώνεται, που είναι βασική προϋπόθεση του καταλόγου Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Όμως οι «Ομιλίες» δεν κλείνονται σε αίθουσες, παίζονται σε ανοιχτούς χώρους στις πλατείες. Σύμφωνα με τους αναλυτές του Πολιτισμού-Κουλτούρας, η κουλτούρα χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες. Την υψηλή, που είναι η πρωτότυπη δημιουργία, τη μεσαία που είναι η ανάλυση και μελέτη της υψηλής και τρίτη, η βάναυση που είναι η διασκέδαση και η ψυχαγωγία. Μια υγιής κοινωνία, έχει ανάγκη και τις τρεις. Το έχουμε ξαναπεί, η Ζάκυνθος ακολουθεί μόνο τις δυο τελευταίες.
Αυτός όμως ο χώρος, του νέου Θεάτρου, είναι για να στεγάσει, να προωθήσει και να προάγει την πρώτη, την Υψηλή Κουλτούρα. Και αυτή ήταν, υποθέτουμε, η αρχική σύλληψη της ιδέας της κατασκευής και της λειτουργίας του, στο πρότυπο του ιστορικού Θεάτρου της Ζακύνθου.
Κλείνοντας, αναφέρουμε λόγω εύλογης οικονομικής αναζήτησης, υπενθυμίζοντας τη χορηγία Λαμπράκη στο Μέγαρο, Νιάρχου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος στο ΙΣΝ, το Ίδρυμα Θεοχαράκη, το Μουσείο Γουλανδρή, ακόμη και την ανακαινισμένη Εθνική Πινακοθήκη με τη συμβολή του Ιδρύματος Ωνάση, οπότε η αναζήτηση χορηγού είναι μάλλον αναγκαία, αλλά αν προτάξουμε τις διαφορές και τις γκρίνιες μας και την αποκατάσταση των ημετέρων, μάλλον η λειτουργία του Θεάτρου θα «πάει βίρα όλο πιλάλα στην παραλία»…

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο