Το κόμμα των τεσσάρων ανέμων | Γράφει ο Μάκης Δραγώνας

protothema.gr

Η κ. Φώφη Γεννηματά διεκδικεί την επανεκλογή της, ευελπιστώντας στην επανάκαμψη του φορέα της Κεντροαριστεράς. Ο κ. Χάρης Καστανίδης συμφωνεί για την επαναφορά του ΠΑΣΟΚ αλλά του λείπει η ιδεολογική ταυτότητα (τουλάχιστον ντροπή). Ο κ. Ανδρουλάκης ονειρεύεται και θα προσπαθήσει για μια διεύρυνση και ανανέωση του ΚΙΝΑΛ – ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος θα επαναφέρει το ΠΑΣΟΚ, σκέτη ιλαροτραγωδία. Έχει ξεχάσει ότι ο ιδρυτής του Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει ότι «το ΠΑΣΟΚ ούτε κληρονομείται ούτε χαρίζεται ούτε τεμαχίζεται σε τιμάρια».
Αυτά τα λεγόμενα «μεγάλα στελέχη» είναι του ΠΑΣΟΚ, μετακινούμενα συνεχώς από την αριστερή στη δεξιά πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ και το αντίθετο. Τα πολιτικά μποφόρ ήταν παρόντα στην Κεντρική Επιτροπή όμως απεφεύχθη ο ανεμοστρόβιλος, ο οποίος θα μπορούσε να διαλύσει τα πάντα.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν εκεί στο συνήθη τόπο των εσωκομματικών του διεργασιών στο Caravel, αλλά δεν εμφανίστηκε πιστό στο πιο τραγουδισμένο ανδρεοπαπανδρεϊκό του σύνθημα. Δεν ήταν «ούτε ενωμένο ούτε δυνατό». Οι σύντροφοι, οι οποίοι στα χειρόγραφα των ομιλιών τους αναφέρθηκαν στην πολυπόθητη ενότητα, καβγάδιζαν για τα πάντα. Από τα ποια άρθρα του καταστατικού πρέπει να τηρούνται προκειμένου να υπάρχει ευλαβική εφαρμογή του στη διαδικασία που έχουν μπροστά τους μέχρι το ποιος ξέρει τα περισσότερα φωνήεντα και σύμφωνα για το λιγότερο ένδοξο παρελθόν του κόμματος. Και όχι μόνο. Αντάλλαξαν μπηχτές για την στήριξη των κομματικών ταμείων και μοιράστηκαν μομφές περί μάχης μηχανισμών. Τα στελέχη «άνευ γνώμης» όσο πάει και πληθαίνουν και έγιναν ρεύμα ιδιοτέλειας και μικροπολιτικών συμφερόντων και χωρίς κανένα ιδεολογικό προσανατολισμό. Όλοι οι βουλευτές έχουν γίνει λίγο πολύ «κυβέρνηση» με την έννοια ότι θεωρούν ως αποκλειστικό τους στόχο να μπουν και να παραμείνουν εσαεί στο κοινοβούλιο. Ιδεολογικά αποστεωμένοι, πολιτικά φοβισμένοι, κοινωνικά αποξενωμένοι τα στελέχη «άνευ γνώμης» επιλέγουν συνειδητά τον δρόμο των πολλαπλών και πολυεπίπεδων συμφωνιών (και συμβιβασμών). Λένε «ναι» σε όλους και για όλα. Τι σημασία έχει αν κατά καιρούς οι αντιφατικές δηλώσεις ή και οι συναφείς κινήσεις αποκαλύπτονται; Οι νέοι συσχετισμοί, οι νέες ισορροπίες, οι νέες συμμαχίες πάλι θα αφήσουν χώρο για έκφραση μη γνώμης. Το παν είναι να μην εκτίθεσαι (διότι έτσι εκτός κόμματος τίθεσαι). Στην κατηγορία αυτή εντάσσονται και οι ναρκισσευόμενοι, οι οποίοι αρέσκονται στην προβολή, ποζάρουν στα ΜΜΕ, χαμογελούν τάχατες υπαινικτικά, κουνάνε το κεφάλι τους επιβεβαιωτικά ότι αν δεν είναι αυτοί μπροστά το παιχνίδι θα χαθεί. Εδώ βλέπεις το πολιτικό ακαταλόγιστο και δύο τρία φιλαράκια δημοσιογράφους τους αρκούν για να επιβιώσουν. Τα «στελέχη άνευ ορίων» συγκροτούν ειδική κατηγορία. Πρόκειται για τις βεντέτες του κόμματος που θέτουν τους εαυτούς τους πάνω από τους θεσμούς και τις διαδικασίες, θεωρώντας ότι έχουν αναλάβει εθνική και ιστορική αποστολή, την οποία ουδείς η θνητός δικαιούται να αμφισβητήσει ή να παρεμποδίσει. Αυτό το δημοκρατικό κόμμα κατέρρευσε. Μεγάλο καράβι μεγάλες φουρτούνες… έλεγαν παλιά.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν το κόμμα που ο ηγέτης του Ανδρέας Παπανδρέου το έκανε να δεσπόζει στα πιο πολλά έως τώρα χρόνια της μεταπολίτευσης, με τα καλά του και τα κακά του, τις ωραίες στιγμές του και τις άσχημες, τις ελπίδες που ενέπνευσε αλλά και τις απογοητεύσεις. Γεννήθηκε, μεγάλωσε, τράνεψε χάρη στον μεγάλο ηγέτη του αλλά κάποτε άρχισε η φθορά και το λιγόστεμα όταν αυτός ο ηγέτης πέρασε στην αιωνιότητα. Έπειτα ένα κάποιο νέο ξεκίνημα και αλλαγή ονόματος. Το μεγάλο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα έγινε ή μεταμορφώθηκε σε υπολειπόμενο πληθυσμιακά / εκλογικά Κίνημα Αλλαγής (ΚΙΝ. ΑΛΛ.). Άλλαξε και η παροιμία. Γίνηκε κακό χωριό λίγα σπίτια… ή όπου φτώχεια και γκρίνια. Περιλάμβανε τόσους Ανώτατους Άρχοντες Ισοβασιλείς Καίσαρες αλλά και Βρούτους. Ο καθείς και το φεουδάτο του, το κάστρο του, την αυλή του, τους υπηκόους του, τον λαό του! Χρησιμοποιούν θεμιτά και αθέμιτα μέσα για να μας υποτάξουν κατά κράτος και ενίοτε παρακράτος. Συντάσσουν καταστατικά κουρελόχαρτα στέλνουν εγκυκλίους με «ενσωματωμένα» παραθυράκια παραβίασης. Υπάρχουν στελέχη που έχουν τυφλωθεί από τα φλας και από τα μεγαλεία, που κοντεύουν να πιστέψουν ότι η πολιτική είναι μια οικογενειακή υπόθεση όπου μόνο οι οικείοι χωρούν. Αν σ’ αυτούς τους τύπους προσθέσουμε τους «άνευ ουσίας», «άνευ ιδεών» και «άνευ τσίπας», έκπληκτοι θα διαπιστώσουμε και πάσης φύσης «άνευ» έχουν τα πάντα ενώ οι μετά (ήθους, γνώσεως κύρους) δεν ανευρίσκουν χώρο να εκφραστούν και να ανασάνουν. Η ανοχή μας είναι συνενοχή. Απάντησή μας στους άνευ – θυνόβιους πρέπει να είναι η πολιτική κοινωνική τους ΕΚ-ΘΕΣΗ και παράκαμψη. Αυτό μόνο τους αξίζει. Άνευ αλλού.

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο