Ας ακούσουμε και τους εκπαιδευτικούς | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

samosvoice.gr

Είμαι απολύτως υπέρ της αξιολόγησης σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης, άλλωστε στη ζωή μας και στην καθημερινή πρακτική τα πάντα τα αξιολογούμε. Για να αγοράσουμε ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, να συνάψουμε μια ασφάλεια, να πάρουμε ένα δάνειο, έναν εργαζόμενο, στο κάθε τι, αξιολογούμε πριν αποφασίσουμε. Δεν νοείται δαιμονοποίηση της λέξης «αξιολόγηση», που κάποιοι επιχειρούν.

Όμως εδώ μπαίνει το ερώτημα: Κάθε φορά που αξιολογούμε κάτι είμαστε και απολύτως βέβαιοι ότι έχουμε δίκιο; Ότι αξιολογήσαμε σωστά; Δεν ζητάμε συνήθως και τη γνώμη κάποιου άλλου; Δεν μας μένει αμφιβολία; Είναι βέβαιο ότι όλα αυτά τα ερωτήματα υπάρχουν. Επομένως ναι στην αξιολόγηση, αλλά επιβάλλεται να γίνεται από υπεύθυνους, πέραν του ενός, με διαδικασίες διαφανείς και αποδέκτες και με γνώμονα τη βελτίωση και όχι το φόβο και την τιμωρία ως φόβητρο.

Όλα αυτά τα γράφω γιατί χρωστάω μια τοποθέτηση πάνω στο θέμα της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών που ταλανίζει τις τελευταίες εβδομάδες την πρωτοβάθμια και την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πρώτα απ’ όλα: Από τη στιγμή που το 90% των εκπαιδευτικών, καλώς ή κακώς, δεν συμφωνεί, για τον οποιοδήποτε λόγο, θεωρώ ότι το Υπουργείο Παιδείας πρέπει να κάνει πίσω να μην το θεωρήσει ήττα, αλλά ανάγκη και να αρχίσει διάλογο με τους εκπαιδευτικούς. Να μπει αξιολόγηση, όμως αφού συμφωνηθούν κάποιοι κανόνες και ενημερωθεί καλύτερα και η κοινωνία.

Όπως πολύ σωστά επισημαίνει γνώστης των πραγμάτων: «Θα ήταν δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι χιλιάδες εκπαιδευτικοί έχουν επιλέξει την αντιπαράθεση με την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, την ανυπακοή σε μια ψηφισμένη νομοθετική ρύθμιση, και τη μαζική κινητοποίηση επειδή θέλουν να συγκαλύψουν την ανεπάρκεια και την ανικανότητά τους. Η εμπειρία δείχνει ότι δύσκολα κανείς αγωνίζεται, κινητοποιείται και αντιμετωπίζει την ανάλογη μεταχείριση από τις αστυνομικές δυνάμεις (όπως έγινε την περασμένη Παρασκευή στην Αθήνα) επειδή θέλει να μην κάνει καλά τη δουλειά του.
Πιο κοντά στην πραγματικότητα είναι να πούμε ότι οι εκπαιδευτικοί διεκδικούν ακριβώς αυτό, να κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή να προσφέρουν μορφωτικό και εκπαιδευτικό έργο σε μια συνθήκη πολλαπλά δύσκολη που χαρακτηρίζεται όχι μόνο από ενδημικά προβλήματα υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης αλλά και από όλα τα εμπόδια στη μόρφωση που διαμορφώνει μια συνθήκη κοινωνικής κρίσης, κυριαρχίας της πληροφορίας σε βάρος της σκέψης και νέων παραλλαγών της βιομηχανίας της κουλτούρας. Και θα ήταν άδικο να μην υπογραμμίσουμε ότι μέσα σε αυτή τη συνθήκη κατά βάση οι εκπαιδευτικοί ανταποκρίνονται και προσφέρουν σημαντικό έργο, το οποίο συχνά υποτιμούμε όταν επικεντρώνουμε σε αποσπασματικές πτυχές της εκπαιδευτικής πραγματικότητας όπως π.χ. τα ζητήματα που αφορούν τις εξετάσεις εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Προφανώς και δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε τα υπαρκτά προβλήματα ή τις δυσκολίες της προσαρμογής της εκπαίδευσης σε νέες συνθήκες. Όμως, δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό που λείπει είναι μια λογική διαρκούς αποτίμησης που ενίοτε φαντάζει ως μια διαρκής παρέμβαση στο εκπαιδευτικό έργο ή ως προκαταβολική έλλειψη εμπιστοσύνης στη δυνατότητα των εκπαιδευτικών να αναλάβουν την ευθύνη που τους αναλογεί. Πολύ μεγαλύτερη χρησιμότητα θα είχε ίσως η διαμόρφωση πρακτικών που να ενθαρρύνουν την καλύτερη επικοινωνία ανάμεσα στο εκπαιδευτικό σύστημα και τον κοινωνικό του περίγυρο, κάτι που εκτός των άλλων θα εξασφάλιζε όχι απλώς μια κοινωνική λογοδοσία αλλά πολύ περισσότερο την από κοινού προσέγγιση και σχεδιασμό μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας αυθεντικά ανταποκρινόμενης σε κοινωνικές ανάγκες». Παναγιώτης Σωτήρης in.gr. 8/9/2021.

Χρησιμοποίησα την άποψη ενός ειδικού αναλυτή που με εκφράζει για να πάρω θέση στο συγκεκριμένο θέμα. Το Υπουργείο, λοιπόν, ας ξεκινήσει το διάλογο. Δεν απεμπολεί την κυβερνητική θέση, με την οποία άλλωστε ψηφίστηκε από τους πολίτες η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση. Απλά ξεκινάει μια διαδικασία που ίσως δεν έκανε στο βαθμό που θα έπρεπε, εννοώ τον διάλογο. Ας φέρει και τις εμπειρίες από άλλες χώρες για να γίνουν συγκρίσεις. Ας διαφοροποιήσει την διαδικασία ανάλογα με το εκπαιδευτικό επίπεδο. Άλλη για το Δημοτικό,ά λλη για το Γυμνάσιο και φυσικά άλλη για το Λύκειο που ομολογουμένως εντοπίζεται μεγαλύτερο πρόβλημα. Ας μην χαθεί η ευκαιρία του διαλόγου και της σωστής και αποδεκτής εν τέλει, από τουλάχιστον την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, διαδικασίας. Όλοι δεν πρόκειται να συμφωνήσουν, άλλωστε οι πολιτικές δεσμεύσεις και σκοπιμότητες δεν τελειώνουν ποτέ. Όμως με το 90 % απέναντι, κατά την άποψη μου δεν έχει καμία τύχη το σύστημα να επιτύχει και μόνο αναταραχές στην εκπαίδευση θα τροφοδοτεί προς «δόξα των κομμάτων» της αντιπολίτευσης και των αιωνίων συνδικαλιστών.

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο