«Η ανάγκη για επιστήμονες του Περιβάλλοντος είναι μεγαλύτερη από ποτέ» | Γράφει η Αικατερίνη Καμπάση*

Είναι σαφές πως η ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα ΑΕΙ αναδεικνύει τις παθογένειες σε όλο το φάσμα του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας. Συγκεκριμένα το γεγονός ότι χιλιάδες μαθητές έγραψαν κάτω από την βάση του δέκα, θα έπρεπε να προβληματίσει όλους μας για το πώς και εάν συντελείται στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση η μαθησιακή διαδικασία, εάν με τον τρόπο που επιτελείται έχει γνωσιακό αντίκρισμα στα παιδιά μας και δεν αποσκοπεί τελικά στην απλή απόκτηση ενός Απολυτηρίου.

Επιπρόσθετα η συζήτηση για την «ελκυστικότητα» ή μη διαφόρων Τμημάτων θα πρέπει να τεθεί σε ορθή βάση και να αναζητηθούν οι λόγοι του μικρού αριθμού εισακτέων στα περιφερειακά κυρίως Τμήματα που βρίσκονται μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα και τις ελλείψεις και αδυναμίες καθώς και τις ανισότητες που τα καθιστούν αναίτια φτωχούς συγγενείς.


O σχεδιασμός του χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης πρέπει να γίνει βάσει των αναγκών της κοινωνίας. Πρέπει να γίνει συστηματική μελέτη και ανάλυση για το ποιες ειδικότητες θα υπάρχει η αναγκαιότητα να αναπτυχθούν τα επόμενα χρόνια.
Η Πολιτεία θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της ώστε οι πτυχιούχοι να έχουν κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα. Δυστυχώς υπάρχουν τμήματα χωρίς να ξέρουν οι πτυχιούχοι τους με τι μπορούν να ασχοληθούν στην αγορά εργασίας δηλαδή χωρίς σαφή επαγγελματικό προσανατολισμό. Εδώ πρέπει να τονιστεί ότι τα τμήματα δεν δίνουν από μόνα τους τα επαγγελματικά δικαιώματα στους φοιτητές τους. Άρα δεν υπάρχουν τμήματα από τα οποία αποφοιτούν οι φοιτητές και ρίχνονται στην μάχη της αγοράς εργασίας άοπλοι. Τα τμήματα καθορίζουν το πρόγραμμα σπουδών βάσει του οποίου η πολιτεία πρέπει να δώσει στη συνέχεια επαγγελματικά δικαιώματα. Στα τμήματα που δεν παρέχονται/κατοχυρώνονται επαγγελματικά δικαιώματα στους αποφοίτους τους, αυτό δεν συμβαίνει επειδή το πρόγραμμα σπουδών τους δεν είναι κατάλληλο ή δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της αγοράς εργασίας, αλλά γιατί η πολιτική βούληση όσων άσκησαν ή ασκούν κυβερνητική πολιτική δεν έθεσε ένα τέτοιο ζήτημα ως άμεση προτεραιότητα της.

Ένα αντικείμενο που μοιάζει να μην είναι ελκυστικό στους υποψήφιους φοιτητές παρότι θεωρείται εξόχως σημαντικό είναι το Περιβάλλον. Αυτό βέβαια αποτελεί καθρέφτη της κοινωνίας μας, η οποία δεν ασχολείται ιδιαίτερα με τα περιβαλλοντικά θέματα. Οι φοιτητές όμως που μελετούν το φυσικό περιβάλλον και οι απόφοιτοι των αντίστοιχων τμημάτων διατρανώνουν την απόλυτη πεποίθησή τους ότι η περιβαλλοντική κρίση πλήττει και τον κοινωνικό ιστό και το πολιτισμικό μας κεφάλαιο πέρα από τις όποιες οικονομικές συνέπειες επιφέρει. Η μελέτη, η προστασία και η διαχείριση του Φυσικού Περιβάλλοντος, ενώ αποτελεί προτεραιότητα σε Διεθνές και Ευρωπαϊκό επίπεδο, σε Εθνικό επίπεδο δείχνουν να καθιστούν τις επιστήμες του περιβάλλοντος επιτακτικές ως προς την αναγκαιότητα τους, μόνο μετά από φυσικές καταστροφές στη διάρκεια και μετά τις οποίες, αφυπνίζονται οι πολίτες και το κράτος αναζητώντας λύσεις.

Οι 17 στόχοι για την Βιώσιμη Ανάπτυξη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, η Διάσκεψη των Παρισίων το 2015 για την Κλιματική Αλλαγή και η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 15 Ιουνίου 2021 για την Προστασία του Πλανήτη μας και την Προώθηση της Πράσινης Ανάπτυξης, αποτελούν την δέσμευση της Παγκόσμιας Κοινότητας σχετικά με την Προστασία της Φύσης, των Ειδών αλλά και του Ανθρώπινου Γένους.

Στο πλαίσιο αυτό η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία περιλαμβάνει επενδύσεις 1,8 τρισεκατομμυρίων ευρώ για την Προστασία του Περιβάλλοντος και την Βιώσιμη Ανάπτυξη, ενώ η Ελληνική Κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι από τα 32 δισεκατομμύρια ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα 12 δισ. ευρώ θα κατευθυνθούν σε δράσεις για την Προστασία του Περιβάλλοντος και την Πράσινη Ανάπτυξη.

Το γεγονός αυτό αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη για την αναγκαιότητα στήριξης των Περιβαλλοντικών Επιστημών, ώστε καταρτισμένοι επιστήμονες Περιβαλλοντολόγοι, να εργασθούν για την μεταστροφή της κοινωνίας προς ένα φιλικό για το Περιβάλλον παραγωγικό μοντέλο που θα διασφαλίζει την βιωσιμότητα του Πλανήτη μας και την ίδια την ύπαρξη των αυριανών Γενεών.

Το γνωστικό αντικείμενο του Περιβάλλοντος βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και επιστημονικών απαιτήσεων σε Εθνικό και Διεθνές επίπεδο. Άρα το ζητούμενο είναι: Θα υπάρχει ανάγκη για Περιβαλλοντολόγους σε λίγα χρόνια; Οι άνθρωποι θα σταματήσουν να παράγουν ρύπους και να μολύνουν το περιβάλλον; Δεν θα υπάρχει ανάγκη σχεδιασμού δράσεων προστασίας και μελέτης του φυσικού περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας;

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν όλοι: Πρέπει πραγματικά να καταργηθούν τα τμήματα περιβάλλοντος; Μήπως θα έπρεπε να ενισχυθούν προκειμένου να έχουμε όλοι ένα καλύτερο αύριο; Μήπως θα έπρεπε οι επιστήμες Περιβάλλοντος να μπουν στα σχολεία όχι ως εργαστήρια δεξιοτήτων αλλά σαν βασικό αντικείμενο;

*Αικατερίνη Καμπάση είναι Πρόεδρος του Τμήματος Περιβάλλοντος του Ιονίου Πανεπιστημίου και το παρόν αποτελεί αναδημοσίευση από την «Εφημερίδα των Συντακτών».

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο