Ώρα ευθύνης για το Ιόνιο Παν/μιο – Στιγμές αγωνίας για το Τμ. Περιβάλλοντος – Οι αποφάσεις στα χέρια της τοπικής κοινωνίας | Γράφει ο Σπ. Ξένος

Εξ αφορμής όλων όσων παραδεκτών και, κυρίως, απαράδεκτων ακούστηκαν τις τελευταίες ώρες, σχετικά με τον χαμηλό αριθμό εισακτέων στο Τμήμα Περιβάλλοντος της Ζακύνθου, αλλά και γενικότερα σε μερικά από τα Τμήματα του ΙΟΝΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ, αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω και τη δική μου άποψη, με σκοπό την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και την κατανόηση ενός ακόμη φαινομένου πολιτικής στρέβλωσης και φεστιβαλικής οφθαλμαπάτης.
Και επειδή, συχνά οι ερωτήσεις είναι πιο σημαντικές από της απαντήσεις, κρίνω φρόνιμο να τεθούν εξ αρχής κάποια από τα ερωτήματα, που απασχολούν, και θα δούμε στο τέλος το αν και κατά πόσο απασχολούν, την τοπική κοινωνία:
Ποιος είναι τελικά ο πραγματικός αριθμός των εισακτέων στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Ιονίου Πανεπιστημίου;
Ο χαμηλός αυτός αριθμός εισακτέων στο Τμήμα της Ζακύνθου, συνιστά ένα φαινόμενο μοναδικό στον χάρτη της Ανώτατης Εκπαίδευσης στην ελληνική επικράτεια;

και τέλος,
Πως είναι δυνατόν, την ίδια στιγμή που η παγκόσμια πολιτική και επιστημονική κοινότητα αναδεικνύει και ιεραρχεί τα ζητήματα της κλιματικής αλλαγής, της πράσινης ανάπτυξης, της βιοποικιλότητας, της προστασίας και διαχείρισης οικοσυστημάτων κ.α. στην κορυφή της ατζέντας, να φυτοζωούν όλα τα σχετικά με το Περιβάλλον Πανεπιστημιακά Τμήματα στην Χώρα;
Με βάση, λοιπόν, τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών εξετάσεων 2021, παρατηρούμε ότι στο Τμήμα Περιβάλλοντος του ΙΟΝΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ εισάγονται και έχουν δικαίωμα εγγραφής τριάντα- τρεις (33) επιτυχόντες, εκ των οποίων, μόνο πέντε (5) από τα Γενικά Λύκεια. Σύμφωνα με τα ανωτέρω αποτελέσματα, την ίδια, σε γενικές γραμμές, εικόνα απομάγευσης με την Ζάκυνθο, αντικρίζουμε σε όλα τα αντίστοιχα Τμήματα της επικράτειας (Αγρίνιο, Λάρισα, Πανεπιστήμιο Αιγαίου), αλλά και σε πολλά ακόμη Τμήματα Περιφερειακών Πανεπιστημίων.
Υπό αυτό το πρίσμα, θα ήταν μάλλον άδικο να αναζητούνται ευθύνες και να προβάλλονται αυθαίρετες και ύποπτες αξιολογήσεις για το Τμήμα Περιβάλλοντος Ζακύνθου. Άλλωστε, η επάρκεια σε ανθρώπινο και επιστημονικό προσωπικό καθώς και σε κτιριακές υποδομές, τα ερευνητικά εργαστήρια, τα δύο Μεταπτυχιακά που ήδη τρέχουν, οι υποψήφιοι Διδάκτορες του Τμήματος, οι δεκάδες απόφοιτοι και η δουλειά που προσφέρθηκε αφιλοκερδώς στην τοπική κοινωνία, όλα αυτά τα χρόνια, δεν αφήνουν περιθώρια σοβαρής αμφισβήτησης. Σίγουρα, θα μπορούσαν να γίνουν πολλά ακόμη, τα οποία καθυστερούν και χρονίζουν ανεξήγητα στην αφάνεια, αλλά το πρόβλημα κρύβεται, περισσότερο, στα ψιλά γράμματα.
Αν δεχτούμε, λοιπόν, κάπου εδώ ότι ο χαμηλός αριθμός εισακτέων στο Τμήμα Περιβάλλοντος Ζακύνθου, ακολουθεί τις γενικές εξελίξεις και τα «γούστα ανάγκης» στο χώρο των Περιφερειακών Πανεπιστημίων και ειδικότερα στο πεδίο του καταμερισμού και της Πολυνησιωτικότητας (βλ. Ιόνιο, Αιγαίο), γεγονός που, κατά την ταπεινή μου κρίση, εμφανίζει χαμηλό βαθμό συσχέτισης τόσο με την «καινοτόμο» Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, αλλά όσο και με την επάρκεια εκπαιδευτικών μεγεθών του Τμήματος, τότε θα ήταν δυνατόν να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά και να προχωρήσουμε σε έναν κύκλο δυσάρεστων παραδοχών. Και συγκεκριμένα:

Κυρίες και Κύριοι,
Παρά το γεγονός ότι η πρόσφατη Μεγάλη κρίση και η εποχή των Μνημονίων έπληξαν την ισορροπία των εσωτερικών (φοιτητικών) μεταναστευτικών ροών και τις αντοχές του συστήματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Χώρα, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι οι σπουδές στο Περιβάλλον δεν συνιστούν εθνική ή περιφερειακή πολιτική προτεραιότητα, παραδίδοντας εργολαβικά την ηγεμονία και τον έλεγχο του αντικειμένου (Περιβάλλον), σε συναφή Τμήματα Πολυτεχνικών Σχολών και μεγάλων Πανεπιστημίων. Τούτο αποδεικνύεται ξεκάθαρα από ένα και μόνο γεγονός: Δεκα- επτά (17) ολόκληρα χρόνια μετά, οι απόφοιτοι των Τμημάτων μας (παλιότερα του Συντήρησης έργων Πολιτιστικής Κληρονομιάς και σήμερα του Τμήματος Περιβάλλοντος), κυνηγούν στα Δικαστήρια την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων τους. Πέραν τούτου, η έλλειψη φοιτητικής στέγης στη Ζάκυνθο, η βίαιη εισαγωγή του αλγόριθμού Αριστείας της ΕΒΕ, χωρίς την παράλληλη ανακατανομή του αριθμού των εισακτέων υπέρ των Περιφερειακών ιδρυμάτων, ο αυθαίρετος ορισμός εισακτέων και η μυθολογική σύνδεσή του με τις ανάγκες της αγοράς, η απαγόρευση υποβολής πρότασης επιλογής των υποψηφίων του Δ’ πεδίου κ.α., καθιστούν επιτακτική την ανάγκη, να σοβαρευτεί επιτέλους η ελληνική Κυβέρνηση και να μάς πληροφορήσει επίσημα, για τις προθέσεις της, όσον αφορά την απαξίωση και τιμωρία όλων των Περιφερειακών Πανεπιστημίων, αλλά και την αναζήτηση του δρόμου διαφυγής (βλ. στρατηγικές ευελιξίας), μέσα από την ανάδυση νέων υποβαθμισμένων Τεχνολογικών Πανεπιστημίων, σε όλη την επικράτεια.
Από την άλλη πλευρά έφτασε, μάλλον, η στιγμή να φανούν χρήσιμοι όλοι οι τοπικοί φορείς της Νήσου Ζακύνθου. Και ας είμαστε ειλικρινείς. Σε όλα αυτά τα χρόνια λειτουργίας και φιλοξενίας του ΤΕΙ Ζακύνθου, η τοπική κοινωνία δεν αγκάλιασε την εκπαιδευτική κοινότητα (διδάσκοντες και φοιτητές), εμμένοντας σε μια εργαλειακή και ωφελιμιστική συμβιωτική σχέση μαζί της, ενώ οι πολιτικοί παράγοντες του τόπου δεν αξιοποίησαν επαρκώς μια μικρο- κοινωνία ορθολογισμού, γνώσης και ζωής. Απόδειξη τούτου; Στο νησί του Κοράη, του Πελεκάση, του Κουτούζη, του Καντούνη, του Μαγγανιάρη, του Δοξαρά του Ρουσέα, του αείμνηστου Μπάρμπα και τόσων άλλων αθάνατων δημιουργών, επιτρέψαμε να κλείσει, και να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του, το Τμήμα Συντήρησης έργων Πολιτιστικής Κληρονομιάς, έχοντας συντηρήσει, μέχρι εκείνη τη στιγμή, πάνω από 1.000 έργα τέχνης και έχοντας προσφέρει όφελος άνω του 1.000.000 euro στη Ζάκυνθο! Θέλετε άλλο παράδειγμα; Ποια υπήρξε, αλήθεια, η θέση του Τμήματος Περιβάλλοντος του Ιόνιου Πανεπιστημίου στην «διαβούλευση» για τη σύσταση ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ στο Ναυάγιο Ζακύνθου; Μήπως θα έπρεπε η «συζήτηση της απελπισίας» να είχε ξεκινήσει μέσα από το αμφιθέατρο του Τμήματος Περιβάλλοντος και όχι μέσα σε μεσιτικά ά άλλα γραφεία;
Κοντολογίς, και για να μην επεκταθώ περισσότερο σε λεπτομέρειες επί εργαστηριακών διλημμάτων και ιδεολογικών εκπαιδευτικών ζητημάτων, θα πρέπει να ανα-γνωρίσουμε ότι ο καιρός των ψευδαισθήσεων πέρασε, και έτσι, έφθασε η στιγμή Εμείς να αποφασίσουμε, με ειλικρίνεια, αν θέλουμε το Τμήμα Περιβάλλοντος στη Ζάκυνθο. Αν έχουμε την «καλή θέληση», τότε παρά τις δυσκολίες (Μνημόνια, φτωχοποίηση ελληνικού λαού, χαμηλή τεχνολογική εξειδίκευση, εκτεταμένη πολυσθένεια τοπικής αγοράς, ανταγωνισμός κ.α.) και το κυνήγι Μαγισσών, υπάρχει ακόμη η δυνατότητα επιβίωσης και σωτηρίας καθώς και τα εργαλεία υπεράσπισης και διεκδικήσεως, αρκεί να ακούσουμε αυτούς που γνωρίζουν και καταλαβαίνουν το πρόβλημα, το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η σωστή ανάγνωση της κοινωνιογραφίας των φοιτητών μας. Αλλά…, μπροστά στον ανταγωνισμό για την «εκτίμηση των ανθρώπων», όπως έλεγε ο Pascal, ας αποφασίσουμε πρώτα.


Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο