Τι ζούμε μα τον Άγιο

Μας γέλασε… ο άτιμος, και η βροχή δεν ήρθε,
αλάργεψε το σύννεφο, κι έκαμε προς τα κείθε.

Στη μοναξιά μας άφησε, και μέσα στη λαχτάρα,
κι η ελπίδα μας που είχαμε… έγινε φαωμάρα.


Δεν είχαμε όμως άδικο, μας πρήξανε οι κουμπάροι,
που όμως σε κανένανε, δεν έκαμε τη χάρη.

Βρε μας δουλεύει πρόσεξα, και ο καιρός ακόμα,
τον ίδιο πόνο νιώθουμε, με το φριμένο χώμα.

Νιώθουμε εγκατάλειψη… πολίτες ξεχασμένοι,
Θεούλη μου αν κατάλαβες, μια βροχή μας μένει.

Θέλουμε το νεράκι μας, να ξεπλυθεί η βρώμα,
η σκόνη που μας κάλυψε, να πάρουν ούλα χρώμα.

Να ξεπλυθεί το θέατρο, που με μπουχό είχε μείνει,
κείνο το βράδυ το άπιαστο… που θέατρο είχε γίνει…

Σ΄ αυτούς που φιλοξένησε, τσου τόσους καλλιτέχνες,
που δεν τολμάνε προς τα κει… να πάνε ερασιτέχνες.

Πολιτισμό ο Δήμος μας… ο φρέσκος, δεν μασάει,
του λες για τέτοια δρώμενα, κι αυτός αλλού κοιτάει.

Ποιος είναι εφτούνος άραγε, μας πάει το μυαλό μας;
ούλοι το χέρι βάλαμε, να βγει προς όφελος μας.

Τι ζούμε μα τον Άγιο… δεν θέλω να πιστέψω,
μεγάλο είναι το λάθος μου, και τώρα θα χορέψω.

Που να ‘ξερα πρωτύτερα, τσι εποχές ετούτες,
πως θα ‘ναι σ΄ άπνοια η Ζάκυνθος, και τα λεφτά σε κούτες.

Ξέρει να βγάζει ο τσάκαλος, από τη μύγα ξύγκι,
και το σφουγγάρι δυνατά, για τη σταγόνα… σφίγγει.

Περνάμε μια περίσταση, μα που θα πάει… θα ‘ρθει…
για τη βροχούλα λέω παιδιά, που πέρασε κι εχάθει.

Για τι… άλλο θα έλεγα, για να ‘ρθει η άσπρη μέρα;
εφτό δεν το ξεστόμαγα… ντροπή, ούτε με σφαίρα.

Είναι μορφή ο άνθρωπος, με κωδικούς και ευθείες.
δεν μπλέκει ούτε με μικρές… μα ούτε και με θείες.

Δεν επιτρέπονται αυτά… τα λόγια τση βλακείας,
είναι καλός ο άνθρωπος, και κάποιας ηλικίας!!!

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο