Το “Ζακυνθινό Όνειρο” που δεν αγιάζει τον αναμάρτητο. Πρωταθλητισμός παραβατικότητας σε υβριδικά χρόνια!

Δολοφονίες, όπλα, ληστείες, ναρκωτικά, εκβιασμοί, μαστροπείες, θανατηφόρα τροχαία, μολύνσεις περιβάλλοντος, λαθρομετακινήσεις, κλοπές, λαθρεμπόρια, τοκογλυφίες, βεντέτες και όσα άλλα μικρά και μεγάλα ζητήματα παραβατικότητας συμπληρώνουν την καθημερινότητα στο νησί των ποιητών και της μουσικής.

  • Είναι συνειρμικά απλό, να συζητάς και να διαπιστώνεις πως για όλα αυτά, φταίνε οι άλλοι… Τα έφερε ο τουρισμός και η γρήγορη τουριστική ανάπτυξη…
    Το εύκολο κέρδος…

  • Είναι δύσκολο, να αποδεχθείς ότι όλο αυτό που συμβαίνει, δημιουργεί μια θλιβερή πρωτιά πανελληνίως, σε ένα νησί που δεν αποτελεί τον πρώτο ελληνικό προορισμό, ούτε την πρώτη ελληνική νησιωτική περιοχή σε τραπεζικές καταθέσεις ή στην οικονομική κίνηση (ούτε καν στο Ιόνιο, αφού σύμφωνα με δημοσιευμένα τραπεζικά στοιχεία, μας ξεπερνούν η Κέρκυρα αλλά και η Κεφαλλονιά).
    Κοντολογίς, υπάρχουν και άλλες νησιωτικές και χερσαίες περιοχές της χώρας, που έχουν οικονομική ευμάρεια, έχουν κατακόρυφη ανάπτυξη και έχουν αριθμητικά πολλούς περισσότερους κατοίκους.

  • Είναι δύσκολο – ως βέρος Ζακυνθινός – να αποδεχθείς την ευθύνη των γενεών της μεταπολίτευσης, που έστησαν μια “υβριδική κοινωνία” βασισμένη στο “Zante Dream”.
    Ένα όνειρο σύγχρονης ευμάρειας, πάνω στις στάχτες, μιας πάλαι ποτέ, βενετσιάνικης αίγλης. Μιας ένωσης σε ένα νεοσύστατο παράξενο ελληνικό κράτος που στηριγμένο σε τσαρούχια και φουστανέλες καθημερινά δολοφονούσε τους ευεργέτες του. Εναν πρώτο και έναν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο με τοπικό διχασμό ανάμεσα σε πάλαι ποτέ φιλοϊταλούς και σύγχρονους πατριώτες. Εναν εμφύλιο που μας άφησε τον σταυρό στο Καμπί… Εναν καταστροφικό σεισμό και μια χούντα!


    Το κυνήγι μιας απόδειξης, ότι μπορούμε!
    Άγχος και ανυπομονησία, να γίνουν όλα πάρα πολύ γρήγορα και κυρίως, να ζήσουν “τα παιδιά μας” με ανέσεις. Να τακτοποιηθούν, να βρουν τόσα πολλά, που να μη χρειάζεται να κουραστούν ιδιαίτερα και ει δυνατόν, να μη δουλέψουν ποτέ τους.
    Γονείς, που από τα σπάργανα, ονειρεύονται να δουν τα παιδιά τους επιστήμονες, ceo, ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, γιατρούς, δικηγόρους, δημόσιους λειτουργούς.
    Γόνοι οικογενειών που θα αποτελούν επίκεντρο θαυμασμού από την αγέλη και παράλληλα, να τους δημιουργήσουν τα πάντα όλα, ώστε να είναι εξασφαλισμένα μαζί με τα εγγόνια.
    Ένα σύγχρονο story με γονείς βουτηγμένους στην ανέχεια, στην ανασφάλεια και στον πόνο, με αυτοσκοπό να οδηγήσουν τα παιδιά σε ένα μέλλον τακτοποιημένο και άνετο.
    Απόλυτα ανθρώπινος στόχος.
    Απόλυτα επικίνδυνος, όταν “το κυνήγι της απόδειξης”, δημιουργεί αίσθημα ολοκλήρωσης και επιτυχίας στο γονέα και όχι στο παιδί.
    Το παιδί εκείνο, που μπήκε άθελά του, στην λογική του πατέρα και της μάνας και στερήθηκε τον δικό του φυσικό ρόλο της προσωπικής δημιουργίας. Εκείνο που από τα δύο του χρόνια – άκουγε όλη μέρα τις έξυπνες επιτυχίες, τους άθλους, τους κάθε μορφής κομπασμούς ανέλιξης, τις ισοπεδωτικές κρίσεις για τους κακούς συνανθρώπους, την αθλιότητα των πολιτικών, τις έξυπνες αμαρτίες που αγίασαν τα μέσα κλπ κλπ…

    Εμείς και οι άλλοι
    Από το 2012 μέχρι και σήμερα, που το ΙΟΝΙΑΝ TV ξεκίνησε να λειτουργεί σε περιφερειακή βάση, καλύπτοντας δημοσιογραφικά 12 νομούς της Δυτικής Ελλάδας και της Πελοποννήσου μαζί με τα Ιόνια, σε πολλές δημοσιογραφικές διασκέψεις, αναρωτιόμασταν, γιατί η Ζάκυνθος παράγει τόσο πολύ “αστυνομική” ή “κακή” είδηση σε εβδομαδιαία βάση, αναλογικά με άλλες πολύ μεγαλύτερες πόλεις αλλά και υπερδιπλάσιους νομούς.

    Τι συμβαίνει εδώ
    Τα συμπεράσματα χρίζουν επιστημονικής ανάλυσης από ειδικούς. Από την άλλη, οι κοινωνικές καθημερινές αναλύσεις, συγκλίνουν σε απτά φαινόμενα:

    Στην επί δεκαετίες κεκαλυμμένη αδιαφορία της πολιτείας και των τοπικών αρχών, να καταστείλουν και να προλαβαίνουν τις καθημερινές παραβατικότητες που ξεκινούν από το ίδιο το κράτος – δήμο – περιφέρεια που ανέκαθεν πρωτοστατούν στην ανοχή της ανομίας και της παρακμής.

    Τα κόμματα εξουσίας και οι εκλεγμένοι που ανέκαθεν κάλυπταν (και καλύπτουν) παραβάτες σοβαρών αδικημάτων, με στόχο την υφαρπαγή της οικογενειακής ψήφου, την ευκολία με την οποία γίνεσαι “παλλικάρι” και επιβάλλεσαι στον φοβισμένο κοινωνικό περίγυρο.

    Η “παραβατική συνείδηση” του καθενός μας, που χτίζεται πρώτα μέσα στις οικογένειες και μετά από το δάσκαλο του δημοτικού, φθάνει σε μία ακαλαίσθητη πόλη κυκλοφοριακού χάους, πηγαίνει σε λογικές “καταλήψεων” πάσης φύσεως δημόσιας και δημοτικής περιουσίας (χώρων και κτιρίων), τρυπώνει στις διπλανές μας πόρτες, γίνεται “μαγκιά”, κορυφώνει σε πλήρη απογοήτευση (επειδή κανείς δεν μπορεί να βρει γρήγορα και άμεσα το δίκαιό του), μετατρέπεται σε μάχη εγωισμών και οδηγεί σε παραίτηση τους κουρασμένους τους έντιμους πολίτες.

    Ολα αυτά, τα τελευταία χρόνια, επισφραγίζονται από τους influencers της σύγχρονης κοινωνικής επικοινωνίας ή εκείνους που προσπαθούν να εισπράξουν το μπράβο της εσωστρέφειά τους από ένα σχόλιο στο facebook. Ανθρώπους, που αυτοπροσδιορίζουν τους εαυτούς τους, ως “αήττητους διαμορφωτές της κοινής γνώμης” που ουσιαστικά λειτουργούν με εξόφθαλμο bulling εκτοξεύοντας με ευκολία απειλές. Δεκάδες φορές, οι αήττητοι, απολαμβάνουν την ασυλία του πληκτρολογίου την οποία δεν μπορεί να καταστείλει άμεσα η πεπαλαιωμένη ελληνική νομοθεσία.

    Η επί δεκαετιών ελαστική λειτουργία των αστυνομικών αρχών με έναν περίεργο τρόπο που έχει δημιουργήσει “σχέσεις” εξάρτησης με την τοπική κοινωνία. Η δημιουργία στενών κοινωνικών κύκλων στον τόπο υπηρεσίας, από λειτουργούς των αστυνομικών αρχών, έχει λειτουργήσει επανειλημμένα ως “συγκάλυψη”. Υπάρχουν πολλά καταγεγραμμένα γεγονότα των εσωτερικών υποθέσεων της αστυνομίας για το νησί, μια ανεξιχνίαστη “αυτοκτονία” αστυνομικού διευθυντή Ζακύνθου, προφυλακίσεις αστυνομικών λειτουργών κλπ κλπ. Μετά το 1981, η τότε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ έδωσαν “γη και ύδωρ” στο συνδικαλιστικό αστυνομικό κίνημα, με αποτέλεσμα να προσβάλλονται με ευκολία, οι όποιες μεταθέσεις αστυνομικών λειτουργών ειδικά σε περιπτώσεις οικογενειών. Μπορεί να υπάρχουν αναμφισβήτητα δικαιώματα αλλά υπάρχουν και υποχρεώσεις. Και όμως, δεν φταίνε μόνο αυτοί. Στις περιπτώσεις των αστυνομικών λειτουργών, είναι εύκολο να λες ότι “δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους”, όταν όμως εσύ ως πολίτης, πέσεις στην “ανάγκη τους” κινείς ουρανό και θάλασσα, βάζεις γνωστούς και αγνώστους για να την βγάλεις “καθαρή”, είτε για το πολύ μικρό είτε για το μεγαλύτερο πρόβλημα.

    Ένας μεγάλος κύκλος κρατικών και δημοτικών υπηρεσιών με μεγάλη ανοχή, δημιουργεί ισχυρές μορφές παραβατικότητας, σε μια πυραμίδα που ξεκινάει από τους “ισχυρούς της όποιας εξουσίας” και καταλήγει στην βάση μια στρεβλωμένης πραγματικότητας που πήρε χρόνια για να διαμορφωθεί σε ένα κατεστημένο το οποίο αλλάζει πιθανόν μόνο με καταστολή (αστυνομοκρατία και αμείλικτες δικαστικές αρχές) την οποία στο βάθος του χρόνου, όλοι μας θα χαρακτηρίζουμε ως “φασιστικές μεθόδους”.

    Αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα

    Το νησί έχει μπει σε έναν φαύλο κύκλο που θυμίζει “λερναία ύδρα”.
    Κόβεται το ένα και ξεκινάει κάτι άλλο…
    Με τόση ευκολία, που ακόμη και οι πολίτες αυτού του τόπου το ‘χουν συνηθίσει!
    Οι υψηλόβαθμοι δικαστικοί λειτουργοί, αστυνομικοί και λιμενικοί παλεύουν να κόβουν τις μεταθέσεις τους στο νησί ή δεν βλέπουν την ώρα να τελειώσει η θητεία τους για να σηκωθούν να φύγουν, να μην βλέπουν ούτε να ακούνε…
    Με ευκολία θα σκεφτόταν κανείς ότι, η επιθετική παραβατικότητα που οδηγεί σε εγκλήματα, έρχεται στο dna των κατοίκων από αιώνες πριν.
    Ακόμη και η ίδια η ιστορία του Αγίου Διονυσίου, έχει ως βάση της, ένα έγκλημα!
    Έναν φονιά, που χρησιμοποίησαν συμφέροντα της εποχής, για να αφαιρέσουν την ζωή του ισχυρού κοινωνικά ανδρός και αδελφού του Αγίου μας, Κωνσταντίνου Σιγούρου.
    Η ιστορία, οδηγεί τον καλόγερο Διονύσιο, να συγχωρέσει και να φυγαδεύσει τον φονιά, στο κατώφλι του μοναστηριού της Αναφωνητρίας, σε μια χριστιανική ορθόδοξη πράξη, απόφαση κοινωνικής ευθύνης, ανθρωπιάς, ταπεινότητας και μεγαλείου ψυχής, ώστε, αμέσως μετά, “να αγιάσει ο αναμάρτητος την ώρα που αμαρτάνει”!!!

    Τα 30+30 χρόνια της σύγχρονης Ζακύνθου
    Ο αναγνώστης μας, θα σκεφτεί ότι όλοι είμαστε καλοί να εξάγουμε διαπιστώσεις, χωρίς να εισάγουμε προτάσεις για το πως μπορεί να αλλάξει όλο αυτό.
    Οι παλαιοί έλεγαν ότι, όσα σου συμβαίνουν για να τελειώσουν, πρέπει να περάσει τουλάχιστον ίδιος χρόνος από όταν συνέβαιναν.
    Αν το θεωρήσουμε ως λαϊκή ρήση, ο χρόνος απομείωσης και η επαναφορά σε μια κοινωνία που τουλάχιστον θα προσεγγίζει στις άλλες νησιωτικές της Ελλάδας, θα πρέπει να είναι τόσος, όσος “διάβρωσε” την Ζακυνθινή κοινωνία τα τελευταία 30 χρόνια (1990 – 2020).
    30 χρόνια πέρασαν από τον ισοπεδωτικό σεισμό του 1953 μέχρι το 1983 και όμως ο κοινωνικός ιστός κρατήθηκε, ο σεβασμός και η αλληλεγγύη υπήρχαν σε υψηλό επίπεδο ακόμη και μέσα στα χαλάσματα.
    Από εκεί και μετά είχαμε μια οικονομική ανηφόρα και μια κοινωνική κατηφόρα…

    Μια συνεχής αντί-δραση στην δράση
    Δεν φτάνει ένας Δικαστής, ένας Πολιτικός άνδρας, ένας Μητροπολίτης και ένα Μέσο Ενημέρωσης για να αλλάξει τον τόπο.
    Δεν φθάνουν.
    Και αν θέλουμε να λέμε ότι χρίζει επιτακτικής ανάγκης ένα ξεκίνημα με κάποιους μπροστάρηδες, εκείνοι, θα αμφισβητηθούν με χυδαίο τρόπο και θα ενσωματωθούν στην “αγρανάπαυση”… σε μια πράξη παραίτησης.
    Οπως είπε και ο αείμνηστος δάσκαλος Κώστας Σαμσαρέλος, σε μια ιστορική συνέντευξή του το 1987 στον ραδιοφωνικό σταθμό Ζακύνθου και στον Διονύση Βίτσο:

    Αυτός ο τόπος και οι άνθρωποί του, ήταν η αιτία που με οδήγησε το 1960 να αφήσω την καριέρα και την πατρίδα μου και να μείνω εδώ, να τον υπηρετήσω επι 25 χρόνια. Τόπος γεμάτος έμπνευση, πηγαίο ταλέντο, μουσικότητα, λαϊκή καλλιέργεια, με ανθρώπους ικανούς να κάνουν τα μεγαλύτερα πράγματα και την ίδια στιγμή να αυτοκαταστρέφουν χωρίς οίκτο. Τόπος που γεννάει συνεχώς ταλέντα με ιδιαίτερες ευαισθησίες αλλά παράλληλα, δεκτικούς στο μέτριο και στο τίποτα, κοινωνία πουν δεν αποδέχεται τον επιστήμονα και αποζητάει συνεχώς τον αμαθή ήρωα!
    Ακόμη κι εμένα (παραδέχτηκε ο δάσκαλος) μια κάστα με έφερε εδώ για να “πολεμήσει” και “να βγάλει το μάτι” σε προκατόχους μου!

    Στην περίπτωση εκείνη όμως, από αγκάθι βγήκε ρόδο!

    Στο τέλος πάλι νίκησε η Ζακυνθινή εσωστρέφεια…
    Μετά από 25 χρόνια τεράστιας προσφοράς, ο Σαμψαρέλος εκδιώχτηκε από τον τόπο που υπηρέτησε και αγάπησε, δημιουργώντας γενιές σοβαρών καλλιτεχνών και επιστημόνων. Εκδιώχθηκε από την ίδια την δημοτική αρχή του τόπου μας, για να επιστρέψει και να ταφεί τελικά στον τρόπο που λάτρεψε, την δεύτερη του πατρίδα!

    Ας μνημονεύουμε τουλάχιστον και ας διαβάζουμε ή να ακούμε ό,τι καλό μπορούμε, ακόμη και στα κινητά μας…
    Είναι υβριδικά τα χρόνια της παγκοσμιοποίησης στους μικρούς τόπους. Οι μικροί χώροι δεν παράγουν πολιτισμό. Αναμασάνε μονίμως τα παλιά και ξορκίζουν τα καινούργια.
    Κάποτε, αυτοί οι νησιωτικοί τόποι μας ταμπούρωναν.
    Στα χρόνια μας, τα βενετσιάνικα κάστρα της προστασίας έχουν πέσει, οι άμμοι στις παραλίες δεν είναι κατάρα για τις καλλιέργειες και η θάλασσα δεν δημιουργεί εσωστρέφεια, φέρνει τουρισμό, νοοτροπίες και χρήμα!

    31 Ιουλίου 2021
    Σπύρος Καμπιώτης