Θέατρο τση Ζάκυθος… (Αυριακός)

Ψυχή του τόπου ο (Αυριακός), δω… και σαράντα χρόνια,
τότε πρωτοκαρφώσαμε, σανίδες και καδρόνια.

Στο πάλκο που μας έδειξε, κομμάτι του εαυτού μας,
που διέλυσε… φανέρωσε, κρυψώνες… του κρυφτού μας.


Στο πάλκο που μας δίδαξε, το πρώτο μάθημα του,
που ήταν το στερέωμα, τέχνης το απόσταγμα του.

Εκεί πολλών ζωντάνεψε, ο πόθος του κειμένου,
και που πολλά θυσίαζαν, να παίξουν… προκειμένου.

Έπαιζε εκεί ο έρωτας, η λύπη, η κωμωδία,
που γύριζε σαν σκόνταφτε, σ΄ αρχαία τραγωδία.

Όταν ο ρόλος ζόριζε, και είχε απαιτήσεις,
που πάλευες τα λόγια του, και το κορμί να στήσεις.

Έτρεφε την αγάπη μας, του (Aυριακού) ο χώρος,
του τόπου αναμφίβολα, πολιτισμού και σπόρος.

Χρυσή εποχή διανύσαμε, ποιός τάχα θα ξεχάσει,
χαρά που πρωτοστήσαμε, (Ψευτογιατρούς και Χάση)

Εκεί τσι αυλές του ακούστηκαν… πήραν ζωή οι ατάκες,
που απ’ τσι ανάσες έσταζαν, του (Τζάρη) οι μουστάκες.

Των τότε πρώτων εραστών, των λαϊκών και φίνων,
ανθρώπων μ’ άλλα πρότυπα, και των καιρών εκείνων.

Εκεί ξύπναγε τ’ όνειρο, με διάθεση γιομάτη,
κι εμείς σαν υπηρέτες του, σε Ουρανούς φευγάτοι.

Ιδρώτας μα και δάκρυα, έσταζαν στο σανίδι,
για να ‘χουμε αποτέλεσμα, σε κάθε μας ταξίδι.

Τι άραγε μας τράβηξε, κι έπαιρνε την ψυχή μας;
μας άδειαζε τη δύναμη, κι αυτήν την αντοχή μας.

Η τέχνη ήταν στο αίμα μας, κι ο (Αυριακός) το φως μας,
ο ρόλος σε παράσταση… τ’ όνειρο το κρυφό μας.

Ζητάγαμε… παράδοση, να αξιολογηθούμε,
στην αγκαλιά του τόπου μας, σαν άξιοι να αφεθούμε.

Έχει ιστορία να μας πει… σαν χώρος έχει βάρος,
ελπίδα για τη Ζάκυνθο, πολιτισμού και φάρος.

Εκεί είναι η συνέχεια, για όσους δεν το ξέρουν,
να μάθουνε για (Αυριακό)… μα θα τα καταφέρουν;!!!

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο