Μια τεράστια απογοήτευση | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

Έτυχε να πέσει στην αντίληψη μου και να εμπλακώ στον τρόπο που λειτουργεί το κράτος μας σε περιπτώσεις πολύ σοβαρές που αφορούν κρούσματα covid-19 και με τεράστια απογοήτευση διαπίστωσα ότι το ανίκανο ελληνικό δημόσιο ζει και βασιλεύει και τα πάντα κυριεύει.

Έλεγα καιρό τώρα μέσα μου και έγραφα με υπερηφάνεια, ότι ένα αόρατο χέρι, έχει καταφέρει το ακατόρθωτο, να διορθώσει πληγές, να κινητοποιήσει ανθρώπους, να αλλάξει νοοτροπίες, να χρησιμοποιήσει επιτέλους την τεχνολογία και όλα να πηγαίνουν περίφημα στην αντιμετώπιση της πανδημίας, μακριά από εκείνες τις τρομερές ανεπάρκειες του κράτους και των υπηρεσιών του, που έχουν για δεκαετίες κατά ταλαιπωρήσει κάθε Έλληνα πολίτη και φορολογούμενο.


Όμως έλεγα και περηφανευόμουν… μέχρι που ήρθε η στιγμή και «ανοίχτηκε» συμπτωματικά μπροστά μου όλο το σύστημα και η λειτουργία του και τότε κατάλαβα ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Φαίνεται ότι μάλλον τα πάντα κινούνται φαινομενικά καλά από κάποια σύμπτωση, τύχη ή θαύμα και είναι θέμα χρόνου να μην ξέρουμε στο τέλος τι κάνουμε και που βρισκόμαστε. Εγώ έχασα πάσα ιδέα και θετική άποψη. Δεν έχει νόημα να κάνουμε από εδώ καταγγελίες δημόσιες και να λέμε τα περιστατικά πως έγιναν. Αν κάποιος αρμόδιος θέλει να το διερευνήσει περαιτέρω, ώστε η κατάσταση να διορθωθεί είναι στη διάθεση του για κάθε λεπτομέρεια. Εδώ απλά κρούω τον κώδωνα του κινδύνου. Είχα νοιώσει την ίδια απογοήτευση όταν σε δύο περιπτώσεις γνωστοί μου μου είχαν πει, ότι έψαχναν για μέρες το πιστοποιητικό εμβολιασμού τους και δεν το έβρισκαν και ψάξε ψάξε είχαν διαπιστώσει ότι ο εντεταλμένος δεν το είχε αναρτήσει γιατί «πνιγόταν» στη δουλειά.

Είχα όμως και τη μεγάλη εικόνα του πως δούλευαν ρολόι τα μεγάλα εμβολιαστικά κέντρα και πόσο καλά λόγια έλεγαν όσοι πήγαιναν εκεί να εμβολιαστούν. Λέω, δεν πειράζει, μικρό το κακό, αφού σε γενικές γραμμές τα πράγματα πάνε περίφημα. Όμως και εδώ παίζει τελικά ρόλο ποιος διαχειρίζεται την κατάσταση. Όπου τα έχει αναλάβει ο στρατός, τα πάντα πηγαίνουν ρολόι, όπου παρεμβαίνει το παλιό σύστημα, κάπου θα στα χαλάσει. Φυσικά άλλο αυτό το περιστατικό με τις δηλώσεις εμβολιασμού και άλλο αυτό που βίωσα, να υπάρχουν, όχι τρύπες, όχι χαραμάδες, αλλά τούνελ, μέσα από το οποίο μπορούν να περάσουν κίνδυνοι διασποράς του ιού. Το πιο απλό που έπρεπε να έχει γίνει είναι να υπάρχουν πρωτόκολλα για κάθε πιθανή περίπτωση, αυτά να ισχύουν για όλους χωρίς παρεκκλίσεις, χωρίς εμπλοκές αρμοδιοτήτων, χωρίς τα γνωστά εγώ δεν φταίω φταίει ο άλλος, ο άλλος να λέει φταίει ο πρώτος και ο πρώτος υπεύθυνος είναι ο τρίτος. Αυτά είναι για άλλες εποχές και όχι για καταστάσεις όπως η αντιμετώπιση της πανδημίας. Ακόμη ακόμη θα μπορούσε πέρυσι να τα κατανοήσει και να τα συγχωρήσει κανείς, φέτος όμως μετά έναν ολόκληρο και πλέον χρόνο δεν δικαιολογείται τίποτα. Υπήρξε γνώση, χρόνος και προσαρμογή, όλα έπρεπε να λειτουργούν γρήγορα και άψογα και δεν συμβαίνει. Άκουσα και άλλες περιπτώσεις δυστυχώς σαν αυτή που βίωσα και επομένως το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο.

Ο τουρισμός αρχίζει και ανεβαίνει ευτυχώς, έστω και στα μέσα Ιουλίου. Αν δεν δείξουμε οργάνωση και υπευθυνότητα στην αντιμετώπιση καταστάσεων που θα μας τύχουν αναπόφευκτα στο τέλος θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε. Δυστυχώς δεν είμαστε σωστά οργανωμένοι.
Αν νομίζουν ορισμένοι ότι κυνηγώντας κανέναν όρθιο ή βάζοντας τη μεζούρα στα δύο μέτρα, μη τους φύγει κανένας πόντος, λύσαμε το θέμα της πανδημίας και γύρω γύρω να χορεύει πραγματικά ο ιός, θα χάσουμε τη «μπάλα» τελικά.
Σ ‘όλα αυτά παίζει και κάποιοι να βολεύονται και να καμώνονται ότι κάτι σπουδαίο κάνουν. Όλα πρέπει να ελέγχονται και αυτά που ανέφερα, όρθιοι και αποστάσεις, αλλά όχι μόνον αυτά και τα σημαντικά να περνάνε κάτω από τα πόδια μας, με τους κινδύνους άμεσης διασποράς τεράστιους. Ότι είχα να πω, το είπα με τον πιο κομψό, αλλά και απόλυτο τρόπο, κρούοντας, λέω ξανά, τον κώδωνα του κινδύνου.
Όποιος θέλει διευκρινήσεις εδώ είμαι και αμαρτία δεν έχω.

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο