Η Κούβα σήμερα | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

cnn

Οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις σε πολλές περιοχές της Κούβας αυτές τις μέρες, ξύπνησαν «ξεχασμένες επαναστατικές μνήμες». Πολλοί είτε δεν ήθελαν να το παραδεχτούν, είτε το είχαν ξεχάσει, ότι υπάρχουν ακόμη χώρες στα πρότυπα του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού που δεν φημίζονται ούτε για τις δημοκρατικές ελευθερίες, ούτε για την ευημερία των πολιτών τους. Τα κρύβουμε όλα αυτά κάτω από το γνωστό και χιλιοειπωμένο, «ότι φταίει ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός», που στην περίπτωση της Κούβας σε κάποια φταίει και πολύ, από την περίοδο του Κόλπου των Χείρων, όμως είναι και μια βολική δικαιολογία για να στερεί τις ελευθερίες ενός λαού, να τον έχεις εγκλωβισμένο και στερημένο.

Η ιστορική προσέγγιση λέει ότι στην Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρες γενιές των δεκαετιών του ‘60, ‘70 και ‘80, ίσως και μέρους του ‘90 γαλουχήθηκαν με το μύθο του Τσε Γκεβάρα της επανάστασης και φυσικά της Κούβας του Φιντέλ Κάστρο. Πόσα φοιτητικά και νεανικά σπίτια δεν στόλισαν τους τοίχους τους με τη γροθιά του Τσε και το «Hasta la Victoria Siempre». Βέβαια κανείς δεν έδωσε και πολύ σημασία σε μια πραγματικότητα. Ο μεν Τσε άφησε την Κούβα για να περάσει στη Λατινική Αμερική και να συνεχίσει την επανάσταση του, γενόμενος εύκολος στόχος των μυστικών υπηρεσιών που τον ήθελαν νεκρό και οι οποίες τον εξόντωσαν, κάνοντας τον και μυθικό ήρωα, ενώ ο σύντροφός Φιντέλ έμεινε στη Κούβα και «κατσικώθηκε» οικογενειακώς στην εξουσία για πάνω από 60 χρόνια. Μπορεί να έκανε πολλά θετικά σε μια χαρά φτωχή και χωρίς καμία υποδομή. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι στερώ ελευθερίες, εξοντώνω κάθε διαφορετική άποψη, δεν επιτρέπω καμία διακίνηση ιδεών, τουτέστιν έχω εγκαταστήσει δικτατορία, τώρα αν τη λέμε του «προλεταριάτου» άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.


Τα είδαμε όλα αυτά πόσο ιδανικά ήταν και στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» που όταν έπεσαν τα καθεστώτα, φάνηκε η πραγματικότητα και οι λαοί εκεί δεν θέλουν ούτε να ξανά ακούσουν για εκείνες τις εποχές. Άλλωστε όσοι είχαν την καλή τύχη να επισκεφθούν τη Κουβά τις τελευταίες δεκαετίες που η χώρα αυτή άνοιξε τα σύνορα της στον τουρισμό, έχουν να λένε για την πορνεία, το λαθρεμπόριο πούρων, το κυνηγητό για το δολάριο, όπως γινόταν και στις «σοσιαλιστικές» χώρες παλιότερα, τη φτώχια και την εξαθλίωση του πληθυσμού, ορατή παντού με γυμνό μάτι, τη στρατοκρατία και την καταπίεση. Αυτά τα έβλεπες παντού δεν τα έκρυβε κανείς. Φυσικά μαζί με κτίρια και μνημεία που εκθείαζαν την επανάσταση και τους ηγέτες της. Γνωστά πράγματα καθεστώτων.

Τώρα φυσικά για κάποιους φαίνεται αφύσικο και αντιδραστικό, που ο λαός ή ένα μεγάλο κομμάτι του λαού της Κούβας σήκωσε κεφάλι. Τους χαλάει τη μαγεία, την ψευδαίσθηση που είχαν. Όμως εκεί ο λαός μαστίζεται από πείνα και ελλείψεις, η πανδημία έχει μεγεθύνει τα προβλήματα, τα κρούσματα χιλιάδες και οι θάνατοι πολλοί. Το θέμα των ελευθεριών το αφήνουμε στην άκρη γιατί θεωρείται πολυτέλεια. Άλλωστε μέχρι το 2018 ήταν απαγορευμένο και το διαδίκτυο και τώρα ελεγχόμενο είναι, όχι ιδιαίτερα ελεύθερο. Όμως όσο και να το ελέγξεις, ενημερώνει κινητοποιεί, γίνεται εργαλείο αντίδρασης.

Για το καθεστώς, φταίνε οι δυνάμεις της αντίστασης, φταίνε οι Κουβανοί του Μαϊάμι, φταίει Τραμπ και τώρα ο Μπάιντεν. Δεν τους αρέσει φυσικά να παραδεχτούν τα δικά τους λάθη και τις δικές τους ανικανότητες. Δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι οι λαοί δεν μπορούν να ζουν μέσα σε στρατοκρατία, αυταρχισμούς και έλλειψη ελευθερίας και Δημοκρατίας. Οι δικοί μας εδώ «δημοκράτες προοδευτικοί» που έσπευσαν να στολίσουν τα προφίλ τους στο Facebook με μηνύματα συμπαράστασης στο καθεστώς της Κούβας, από διεθνιστική αλληλεγγύη και καταγγέλλουν αυτούς που διαδηλώνουν στην Αβάνα και σε όλες τις μεγάλες πόλεις, ως όργανα της αντίδρασης και ως ταραξίες και κακοποιούς, μας έδωσαν για μια ακόμη φορά δείγμα του πόσο δημοκράτες, προοδευτικοί και αντικειμενικοί είναι.

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο