Ήθελε… μα δεν έκανα

newside

Πολιτικό η μάνα μου, με ήθελε να γίνω,
ζωή να ζήσω πλούσια, ποτέ να μη φτωχύνω.

Πάντα μ΄ ένα χαμόγελο, μου έλεγε θα είσαι,
κι η χειραψία σου θερμή, όσο κι αν προσποιείσαι.


Με συμπαθείς… κι αχώνευτους, θα πίνεις το ποτήρι,
στου καθενός το πρόβλημα, δεν θα χαλάς χατίρι.

Θα έχεις πάγια τακτική, θα δρας σαν σκαραβαίος,
το ΘΑ, σε επανάληψη, και το βεβαίως… βεβαίως.

Δεν θα πατάς μονόπλευρα, και χάνεις απ’ την άλλη,
εσύ πάντα σε διάσταση, τα πόδια μπάντα κ΄ άλλη.

Ηθοποιία μέσα σου, σε θέλω καλλιτέχνη,
να δείχνεις το ταλέντο σου, πολιτική… ίσον τέχνη.

Θυμάμαι τη μανούλα μου, την κοίταγα στο στόμα,
παρόλα αυτά δεν μπόρεσα, να καταλάβω ακόμα.

Μου τα ‘λεγε, δεν πρόφταινα, κόλλαγε το μυαλό μου,
πολυλογά και παπατζή, να απλώνω το κουλό μου.

Δεν είχα δυνατότητες, δεν ήμουν προικισμένος,
πολλές φορές στο λόγο της, ήμουν αφηρημένος.

Εγώ ήμουν ευαίσθητος, και ταπεινή η ματιά μου,
στο ψέμα με προδίδανε, κοκκίνιζαν τ΄ αυτιά μου.

Είχα βαθιά συνείδηση, κι ο τρόπος φυλακτό μου,
αμόλυντος και δίκαιος, ήταν το φυσικό μου.

Δεν κάνω για πολιτικός, της είπα μία μέρα,
γιατί τη λέω απ’ την καρδιά, την κάθε καλημέρα.

Γιατί πονώ και σέβομαι, το χώμα που πατάω,
και του σπιτιού τα αγαθά, εγώ δεν τα γλεντάω.

Στα πάρα πάνω μάνα μου, η ουσία είναι μια,
πολιτικοί μας ρίξανε, σ’ αυτή την τρικυμία.

Η Ελλάδα ένα μπάχαλο, βρομιές, ένα κακάβι,
κι από την απληστία τους, βουλιάζει το καράβι…

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο