Ψηφίστηκε το Εργασιακό | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

aftodioikisi

Με τις ψήφους της Νέας Δημοκρατίας ψηφίστηκε το εργασιακό νομοσχέδιο Χατζηδάκη. Η αντιπολίτευση ψήφισε γενικώς κατά των σημαντικότερων άρθρων του νέου νομοσχεδίου, αλλά υπερψήφισε επιμέρους άρθρα που αφορούν επικύρωση διεθνών και ευρωπαϊκών συμβάσεων, καθώς και άρθρα που δεν θα μπορούσε κανείς να αρνηθεί την ψήφιση τους, όπως αυτά των παρενοχλήσεων στο χώρο εργασίας. Μόνο το ΚΚΕ εξέφρασε την άρνηση του, για λόγους αρχής επί όλου του νομοσχεδίου.

Τελικά η κυβέρνηση πρέπει να αισθάνεται ικανοποιημένη και ανακουφισμένη. Η προαναγγελθείσα «μάχη των μαχών» από την αξιωματική αντιπολίτευση δεν δόθηκε στο μέγεθος και στην έκταση που θα επιθυμούσαν κάποιοι. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι της εργασίας δεν έχουν ερωτηματικά, ανασφάλειες και προβλήματα. Απλά τα κόμματα και κυρίως οι συνδικαλιστές έχουν χάσει την επαφή και δεν αφουγκράζονται, από εδώ και χρόνια, την πλειοψηφία των εργαζομένων, κυρίως του ιδιωτικού τομέα. Εδώ οι εργαζόμενοι έχουν περισσότερες ανησυχίες για την διασφάλιση της θέσης εργασίας τους, το εισόδημά τους, αλλά και τις συνθήκες εργασίας τους. Έχουν δε διαμορφωθεί συνθήκες εργασίας τέτοιες, εδώ και χρόνια, όχι σήμερα που έχουν αλλάξει τελείως τα δεδομένα. Μετά δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης και δύο πανδημίας τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με το πριν και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται εθελοτυφλεί.


Επίσης όποιος θεωρεί ότι μπορούσαμε να μείνουμε με ένα νομοσχέδιο κορμό που ψηφίστηκε το1982, όταν δεν υπήρχε ούτε καν σε όνειρο η ψηφιακή εποχή και το ίντερνετ και αυτό είναι ουτοπία. Άλλωστε και τότε το μακρινό 1982 δεν είχε γίνει δεκτό. Φαίνεται ότι είναι «εθιμικό δίκαιο» όταν ακούγεται έστω και σκέψη για νέο εργατικό νομοσχέδιο, κόμματα της αντιπολίτευσης και συνδικάτα να σηκώνουν το λάβαρο του αγώνα ακόμη και πριν το μελετήσουν. Αυτό συνέβη και τώρα. Άλλωστε κραυγές για νομοσχέδιο, καρμανιόλα, σφαγείο, χουντικό, φασιστικό, θατσερικό νεοφιλελεύθερο, λίγη αξία έχουν επί της ουσίας και ελάχιστα διαφωτίζουν τη πλειοψηφία των εργαζομένων, κυρίως τους νεότερους. Ίσως σε αυτό να οφείλονται και οι συγκρατημένες αντιδράσεις και η μικρή συμμετοχή στις απεργίες.

Τώρα το νομοσχέδιο είναι νόμος του κράτους και αρχίζει η πραγματική κριτική του και δοκιμασία του. Τώρα θα φανεί αν μπορεί να αντέξει στην πραγματικότητα των εργασιακών σχέσεων και του ελέγχου της αποφυγής καταστρατήγησης του, από κακούς εργοδότες. Αυτά υπήρχαν υπάρχουν και θα υπάρχουν, το κράτος με τους νέους μηχανισμούς που λέει ότι το νομοσχέδιο θεσπίζει, θα μπορέσει να τα ελέγξει; Εδώ θα κριθούν τελικά και η κυβέρνηση για τις επιλογές της και η αντιπολίτευση με τις συνηθισμένες αρνήσεις της σε κάθε μεταρρύθμιση και κυρίως την έλλειψη μιας άλλης, ουσιαστικής πρότασης.

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο