Περιβάλλον: Παγκόσμια Ημέρα στις 5 του μήνα | Του Μάκη Δραγώνα

vita.gr

Το περιβάλλον είναι δημόσιος χώρος – δηλαδή πολιτική και μάλιστα πολιτική με την πρωταρχική θεμελιώδη σημασία.
Η Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, πιθανότατα, είναι άλλη μια παγκόσμια ημέρα ρουτινιάρικη, μνήμης, από αυτές που τις θυμούνται κυρίως οι πρωινές ραδιοφωνικές εκπομπές, με κάποια παραδείγματα καταπατήσεων ή καταστροφών. Την επόμενη μέρα, το περιβάλλον θα πάψει να εορτάζεται. Θα πάψουμε έως ότου κάποια καταστροφή συμβεί έξω από την πόρτα μας, στην αυλή μας. Η καταστροφή μπορεί να είναι μικρή, ελάχιστη, μα συμβολικά τεράστια.
Διαχρονικά οι αιρετοί τοπικοί άρχοντές μας, αυτό το πανέμορφο ζακυνθινό περιβάλλον, δεν το προστάτεψαν, με την έννοια της παράνομης διάνοιξης ενός οικοπεδοφάγου δρόμου, το αυθαίρετο μάντρωμα ενός αρχαιολογικού χώρου ή εξαφανίζοντας ένα πανάρχαιο δρόμο, ρίχνοντας άφθονο τσιμέντο, την καταχρηστική υπεράντληση από την κοινόχρηστη πηγή (αλήθεια πότε θα μπορέσουμε να πιούμε λίγο νεράκι ανοίγοντας τη βρύση του σπιτιού μας;), την καταπάτηση δημοσίου χώρου από τους άπληστους καταστηματάρχες της άλωσης της παραλίας. Διαπιστώνοντάς τα θα τρομάξουμε, θα οργιστούμε, θα κινητοποιηθούμε, θα προσπαθήσουμε να βρούμε κάποιον υπεύθυνο, θα καταγγείλουμε, θα φωνάξουμε, θα πιέσουμε.

Τις περισσότερες φορές θα συναντήσουμε αδιαφορία, σιωπή, παρέλκυση από τον Άννα στον Καϊάφα και από εκεί στον Μινώταυρο της γραφειοκρατίας. Επικαλούνται το νομοθετικό κενό, παράληψη της γραφίδος «είναι δεμένα τα χέρια μου τι να κάμω;» υπαινίσσονται ισχυρούς που προστατεύουν τους καταστροφείς που πνίγουν τις καταγγελίες. Μετά τους υπηρεσιακούς αρμόδιους, η επόμενη απογοήτευση θα προέλθει από τους αιρετούς άρχοντες, από αυτούς που έταξαν εαυτούς υπερασπιστές της δημοκρατικής νομιμότητας και του δημοσίου συμφέροντος. Στα δημοτικά συμβούλια συχνά υπερισχύει η λογική της «ανάπτυξης», της «προστασίας», της «αγοράς», της ασυλίας των επιχειρηματιών και των συντεχνιών. Κατά παράβαση νόμων και διατάξεων κυριαρχεί η αρχή του ήσσονος ελέγχου και της μέγιστης αποσιώπησης.


Η περιβαλλοντική, η πολιτισμική πληγή θα παραμείνει εκεί, μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία. Είπαμε, το βάρος είναι συμβολικό. Ο πολίτης που αδιαφορούσε επί μακρόν, τώρα που ευαισθητοποιήθηκε συναντά έκπληκτος τείχος αδιαφορίας. Όσο ψάχνει διαπιστώνει, εξίσου έκπληκτος, ότι νόμοι για την προστασία του περιβάλλοντος υπάρχουν πολλοί, εθνικοί, ευρωπαϊκοί και διεθνείς συμβάσεις οδηγίες, διακηρύξεις, ατζέντες.
Όλα υπογεγραμμένα και επικυρωμένα από την ελληνική πολιτεία. Μα δεν εφαρμόζονται. Ο πολίτης πια πελαγοδρομεί. Έχει προ πολλού αποσπασθεί από το συγκεκριμένο, από την αφετηρία της οργής, την αντίδραση, την κινητοποίηση. Αναζητά τον κατήφορο. Δεν βρίσκει. Βρίσκει μόνο μερικούς άλλους πολίτες σαν κι αυτόν που ανησυχούν κι εκπλήσσονται και αντιδρούν. Έχουν αντιληφθεί όλοι ότι το περιβάλλον είναι δημόσιος χώρος – δηλαδή πολιτική. Και μάλιστα πολιτική με την πρωταρχική θεμελιώδη σημασία. Αυτή είναι η περιβαλλοντική πραγματικότητα στην Ελλάδα. Και όσα συμβαίνουν στον τόπο μας είναι μια σημαντική όψη της πολιτικής πραγματικότητας πέραν της κομματικοποιημένης.

Οι πολίτες με στοιχειώδη μέσα, με πολύ πείσμα, αγωνίζονται να εφαρμόσουν τους νόμους, να υπερασπίσουν το Σύνταγμα, να προστατεύσουν το δημόσιο χώρο, την ιστορική μνήμη, την ποιότητα ζωής, τις ζωές των επερχομένων, τη δημοκρατία και τη ζωή εντέλει. Ξεκινώντας από το στοιχειώδες ή το φαινομενικό αφελές, συνθέτουν σε πολιτικό όλων τις αφετηριακές μερικότητες, τσαλαβουτούν, κάνουν λάθη, μαθαίνουν, απογοητεύονται, συνεχίζουν, συναντώνται με άλλους. Κυρίως όμως μαθαίνουν να ξανασυλλαβίζουν την αλφαβήτα της πολιτικής, να ζουν με χαρά την κοινωνική εμπειρία, να περνούν από την άμυνα στην ελπίδα, στην πρόταση. Η ημέρα του περιβάλλοντος ανήκει σε αυτές τις κινήσεις, σε αυτούς τους πολίτες.
Οι αρμόδιοι αιρετοί είναι απέναντί τους.

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο