Η προβλήτα κρουαζιερόπλοιων | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

Θεωρώ μεγάλη επιτυχία των τοπικών αρχών, κυρίως του Βουλευτή μας, Διονύση Ακτύπη, αλλά και της συμπατριώτισσας μας, Περιφερειάρχη, κ. Ρόδης Κράτσα, το ότι για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, γίνονται λιμενικά έργα στο νησί μας. Η σύμφωνη γνώμη και του Δήμου έπαιξε πολύ θετικό ρόλο θεωρώ. Στον κεντρικό λιμενοβραχίονα πραγματοποιείται η αποκατάσταση του τραπεζοειδούς που είχε καταστραφεί με το σεισμό του 2018,το πεζοδρόμιο της «Στράτας Μαρίνας», έτσι πρέπει να την μάθουμε και όχι παραλιακής. Αποκαθίσταται, μετά από δεκαετίες πλήρους εγκατάλειψης και μάλιστα με πολύ όμορφο τρόπο. Κυρίως όμως έχουμε νέα και σοβαρά έργα: Λιμάνι και χώρο ελλιμενισμού σκαφών αναψυχής στον Άγιο Νικόλαο Βολιμών, έργο σε φάση δημοπράτησης, μελέτη και για τη Λίμνη Κεριού και επιτέλους «Μάστερ Πλαν» για την προβλήτα στο Μώλο Αγίου Νικολάου στο «παλιό λιμάνι» δηλαδή.

Πριν μπούμε στις γκρίνιες και στις διαφορετικές προσεγγίσεις, ας παραδεχτούμε ότι αυτές οι επιτυχίες είναι πολύ σημαντικές και πρωτόγνωρες για το νησί μας και μπράβο σε αυτούς που τα πέτυχαν. Είναι δε τόσο μεγάλη και δικαιολογημένη καχυποψία των πολιτών, απ’ όσα έχουν γίνει τις τελευταίες δεκαετίες, που πολλοί δεν πιστεύουν ότι θα γίνουν πράξη αυτά που εξαγγέλλονται. Όμως βλέπουν και έργα να γίνονται στο Λιμάνι αυτή την ώρα και η αποτελεσματικότητα των υπευθύνων να προδικάζει ότι πολλά έχουν αλλάξει στο κράτος και τη δημόσια διοίκηση. Θα είμαστε οι πρώτοι που θα χαρούμε για την αλλαγή και έτοιμοι να ζητήσουμε συγνώμη για το αν στο παρελθόν είπαμε και τον επικριτικό μας λόγο.


Πάμε τώρα στην επιλογή του χώρου για την προβλήτα. Υπάρχουν αντιρρήσεις και διαφορετικές απόψεις. Θεμιτό και αναμενόμενο, αρκεί να μην είναι προϊόν πολιτικής ζηλοφθονίας για την επιτυχία των Νεοδημοκρατών αιρετών. Τέτοιες λογικές και βοηθούν τον τόπο και γίνονται αντιληπτές από τους πολίτες. Όπως και οι αναφορές σε χωριάτες και χωραΐτες είναι καλόγουστες. Θα ασχοληθούμε όμως με τις κριτικές που τις θεωρούμε όλες αξιόλογες.

Πρώτον, έχει ανάγκη το νησί μας από μια τέτοια λιμενική εγκατάσταση, θα έρχονται τόσα κρουαζιερόπλοια ώστε να αξίζει το κόπο μια τέτοια επένδυση; Εύλογη ερώτηση και προβληματισμός. Όντως η απόσταση από το Κατάκολο είναι μικρή και τα πλοία κρουαζιέρας αναζητούν προορισμούς που απέχουν μεγαλύτερη απόσταση. Όμως η ζωή, τα χρόνια προ covid -19, έδειξε ότι κρουαζιερόπλοια ερχόντουσαν στο νησί μας, η προσέγγιση των περισσότερων ήταν αδύνατη στην υπάρχουσα υποτυπώδη τωρινή εγκατάσταση πρόσδεσης, με αποτέλεσμα να κατεβαίνουν ελάχιστοι τουρίστες με μεγάλη ταλαιπωρία αν η θάλασσα ήταν λίγο φουρτουνιασμένη και οι άνθρωποι αυτού του τουριστικού προϊόντος που λέγεται κρουαζιέρα να λένε, ότι κάθε χρόνο χάνουμε όλο και περισσότερα τέτοια πλοία, που δεν έρχονται πλέον στο νησί μας γιατί δεν υπάρχουν υποδομές. Επομένως από άποψη ανάγκης υπάρχουν μεν δύο απόψεις η επικρατέστερη όμως λέει ότι είναι και η κρουαζιέρα, όταν επανέλθουμε στην κανονικότητα, μια ανερχόμενη μορφή τουρισμού, μάλιστα τα πλοία όλο και γίνονται μεγαλύτερα σε εκτόπισμα.

Το δεύτερο, η δεύτερη διαφορετική άποψη, γιατί στον Άγιο Νικόλαο στο «παλιό λιμάνι» και όχι στα Λαζαρέτα. Εδώ έχω άποψη βγαλμένη μέσα από σοβαρή πληροφόρηση ετών. Γιατί εκεί δεν έχει γίνει τόσα χρόνια τίποτα δεν έχει προχωρήσει τίποτα σε μελέτες, δεν έχει χαραχθεί ούτε καν γραμμή αιγιαλού και το κόστος είναι πολλαπλάσιο. Επομένως εκεί πραγματικά το έργο θα πήγαινε στις καλένδες και αν το έβλεπαν, θα το έβλεπαν οι επόμενες γενιές. Ωραία τα λόγια και τα σχέδια αλλά η πραγματικότητα είναι παρούσα. Αν θέλουμε προβλήτα που θα γίνει στον παρόντα χρόνο και όχι σε είκοσι τριάντα χρόνια και αν γίνει, γιατί χρηματοδοτήσεις τέτοιες διαρκείας δεν υπάρχουν, αυτή μπορεί να γίνει όπως φαίνεται μόνο εκεί που τώρα αποφασίστηκε. Ούτε καν πιο πέρα, μετά το Ξενία, που ήταν η άποψη σοβαρής πολιτικού που αγαπάει τη Ζάκυνθο την παράδοση και εικόνα της πολύ περισσότερο από εμάς. Όμως αντελήφθη ότι ως μελέτες και οικονομικά αυτό δεν γινόταν. Θα μου πουν τώρα, θα αλλάξει όψη η πόλη από ψηλά, από χαμηλά, όταν φτάνουμε με το καράβι. Ειλικρινά τα κατανοώ όλα, όμως ας πούμε κάποιες αλήθειες. Η πόλη μας έχει υποστεί μετά τους σεισμούς του 1953 τεράστιες αλλαγές αλλά και κακοποίηση. Από τη Μπόχαλη βλέπει κανείς πολλά οικοδομικά εξαμβλώματα,με πρώτα τα γαλάζια ή μαύρα ντεπόζιτα νερού, τις παραμονές ή πλέον νόμιμες υπερκατασκευές στις ταράτσες, τις αναμονές που περιμένουν προσθήκες ορόφων, τα μπουέμια μας παντού. Είναι υποκριτικό λοιπόν να μην τα βλέπουμε όλα αυτά και να κατηγορούμε κάτι πριν το δούμε.

Τρίτη ένσταση των διαφωνούντων, το κυκλοφοριακό. Όντως το μεγαλύτερο πρόβλημα για την πόλη μας, που είναι στενόμακρη, με στενούς δρόμους και με ελάχιστες θέσεις στάθμευσης που και η δικές μας κακές νοοτροπίες τις κάνουν σχεδόν ανύπαρκτες. Το πρόβλημα υπάρχει ήδη και τα τουριστικά λεωφορείο είναι εκεί όταν φτάνουν κρουαζιερόπλοια και μη μου μιλάει κανείς για την παλιά Ζάκυνθο όταν δεν υπήρχε ούτε ένα σχεδόν αυτοκίνητο, αυτά είναι ουτοπίες. Μήπως λοιπόν μαζί με την προβλήτα αποκτήσουμε στην περιοχή πολύ κοντά στην πλατεία Σολωμού και το ιστορικό κέντρο της πόλης και 300 θέσεις πάρκινγκ χειμώνα καλοκαίρι και βελτιώσουμε το κυκλοφοριακό πρόβλημα; Αντί να γυρίζουμε γύρω γύρω για να βγούμε μια θέση, ξέρουμε που θα βρούμε ευκολότερα να σταθμεύσουμε το αυτοκίνητο μας;

Όλες οι απόψεις σεβαστές και οι προβληματισμοί εύγλωττοι, όμως και η ζωή αλλάζει και μην φανταζόμαστε ένα χθες που και να υπήρχε δεν θα μας «άντεχε» με τις σύγχρονες ανάγκες της ζωής, όπως συμβαίνει με παλιές πόλεις σε όλο τον κόσμο. Εδώ ο σεισμός έδωσε την τραγική του και ολοκληρωτική λύση δυστυχώς, μη γυρίζουμε πίσω. Ας το παραδεχτούμε δε, ότι δεν τα κάναμε και σωστά από εκεί και πέρα. Υπάρχουν οι πολλές δικαιολογίες επιβίωσης για τις πρώτες δεκαετίες, αλλά καμία δικαιολογία για τις επόμενες και μέχρι σήμερα. Επιγραφές κακόγουστες, κατασκευές εξαμβλώματα, προσόψεις και σκεπές που ο καθένας κάνει ότι θέλει, καταπατήσεις πλατειών και δημόσιου χώρου και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους ανθρώπου έχουν γίνει.

Μη μιλάμε τώρα όψιμα ότι νοιαζόμαστε για την εικόνα της πόλης, είναι υποκρισία από πολλούς, ιδιαίτερα από δημόσια πρόσωπα. Όσο για κάποιους «αρνητές» του τουρισμού και συνήθως αρνητές των πάντων, ακόμη και των εμβολίων, δυστυχώς ζουν σε άλλον κόσμο. Δική τους η επιλογή και σεβαστή, όμως δεν μπορούν να σέρνουν μια ολόκληρη κοινωνία από τη μύτη στη δική τους οπτική γωνία του κόσμου.

Τελευταίο αφήνω τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα. Εφόσον έγινε η επιλογή να προχωρήσουν οι μελέτες γρήγορα και σε επικοινωνία με την κοινωνία, που πρέπει να ενημερώνεται υπεύθυνα και όχι μέσω διαδόσεων. Να προσεχτεί το να μην αλλοιωθεί τίποτα από το παλιό λιμάνι και τη βόλτα των Ζακυνθινών, αυτή να συνεχίζεται απρόσκοπτα, όταν τα έργα θα εκτελούνται στην έξω πλευρά. Να οικοδομηθούν όσο γίνεται λιγότερες κατασκευές, όλες χαμηλού ύψους, οι απολύτως αναγκαίες και τίποτε άλλο, καθώς και να γίνουν δενδροφυτεύσεις, που προβλέπονται και θα αλλάξουν την όψη προς το καλύτερο. Τέλος να γίνει ο χώρος στάθμευσης οχημάτων που πραγματικά θα δώσει ανάσα στην πόλη. Η κριτική και η άλλη άποψη είναι πάντα χρήσιμη και εποικοδομητική, αρκεί να μην έχει υστεροβουλία ή στείρα αντιπολιτευτική λογική και μόνο. Εδώ θα είμαστε να δούμε και να κρίνουμε. Σήμερα απλά καταθέσαμε τη δική μας άποψη.

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο