40 χρόνια η Ελλάδα στην Ευρώπη | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

libre.gr

Ο ελληνικός πολιτισμός υπήρξε ένας εκ των βασικών πυλώνων του ευρωπαϊκού πολιτισμού, κυρίως από την Αναγέννηση και μετά. Ήταν το μεγάλο εθνικό προτέρημα μας στα χρόνια της Επανάστασης του 1821 και το διαβατήριο μας στο να ενταχθούμε στην τότε ΕΟΚ πριν ακριβώς 40 χρόνια. Ήταν η μεγάλη και σοβαρή επιλογή του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Θεωρούσε ότι η Ευρώπη αποτελεί πρώτα το φυσικό μας χώρο, μακριά από ανατολίτικες νοοτροπίες και ότι θα μας έβαζε αυτή η επιλογή, σε τροχιά απρόσκοπτης δημοκρατικής πορείας, διασφάλισης των εθνικών μας συνόρων από επιβουλές και οικονομική ευημερία. Ήταν μια στρατηγική επιλογή κόντρα στο ρεύμα τότε. Ούτε στην Ευρώπη ήταν όλοι σύμφωνοι στο να μπούμε και έπρεπε ο Καραμανλής να επιστρατεύσει τα ιστορικά επιχειρήματα που προανέφερα, αλλά κυρίως εντός της χώρας η πλειοψηφία των πολιτών είχε αγκαλιάσει το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Άλλες εποχές, άλλοι επηρεασμοί, λίγα χρόνια μετά την δικτατορία και την τραγωδία της Κύπρου, με νωπές πολλές πολιτικές πληγές και εύπλαστο λαό. Είναι βέβαιο ότι αν γινόταν τότε δημοψήφισμα για τη ένταξη στην ΕΟΚ, όπως ζητούσαν τότε το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ, όχι η Ανανεωτική Αριστερά, δεν θα είχαμε μπει και η πορεία του τόπου μας θα ήταν διαφορετική.

Με τα μάτια του σήμερα όμως και βλέποντας και τη μεταστροφή της κοινωνίας, που παρά την τραυματική εμπειρία των μνημονίων, που βαραίνει τη σχέση μας με την Ευρώπη, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων σε ποσοστό που αγγίζει το 80%, τάσσεται υπέρ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας μας. Κατανοεί ο λαός πλήρως ότι στην Ευρώπη είναι το μέλλον και εκεί θα βρούμε ασπίδα προστασίας στις όποιες ανάγκες μας οικονομικές και εθνικές. Ακόμα και τη δεκαετία των μνημονίων, όταν επικρατούσε κυρίως στην Γερμανία και τις χώρες όπου επηρεάζει μια τιμωρητική διάθεση για τη χώρα μας και το λαό της, η βοήθεια δεν έλειψε και δεν αφεθήκαμε στη τύχη μας, απλά κατά την λαθεμένη «προτεσταντική» λογική η βοήθεια έπρεπε να μας αλλάξει και νοοτροπίες μέσα από τιμωρίες δοκιμασίες και εξαναγκασμούς. Αυτό έφερε και τις αντιδράσεις και το αντιμνημονιακό μπλοκ που τελικά έγινε και πλειοψηφικό με το δημοψήφισμα του 2015. Όμως και αυτό το 62% που ψήφισε ΟΧΙ, δεν ήταν βέβαιο για την ορθότητα της επιλογής του και σε μεγάλο βαθμό από φόβο στην αβεβαιότητα δεν ήθελε να φύγουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ.


Σε αυτό στήριξε και ο Αλέξης Τσίπρας τη στροφή του και την «υποταγή» του στα μνημόνια. Ο κόσμος σε μεγάλο ποσοστό ποτέ δεν τον κατηγορήσετε για αυτή τη στροφή ίσα ίσα τον επιβράβευσε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς, αφήνοντας μάλιστα εκτός Βουλής εκείνους που τον αμφισβήτησαν εντός του ΣΥΡΙΖΑ και δεν επικρότησαν τη στροφή. Το λάθος εκείνης της εποχής ήταν το ότι το πολιτικό σύστημα όλο μαζί, δεν κάθισε κάτω να πει στο λαό την αλήθεια και να επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα «μνημόνιο» δικό μας ελληνικό το οποίο να εφαρμοστεί με ευλάβεια, με χρονοδιάγραμμα και στόχους. Επιτρέψαμε να ψηφίζουμε σχεδόν αδιάβαστα ότι μας «σερβίριζαν» οι ξένοι. Περασμένα αυτά αλλά όχι ξεχασμένα γιατί μπορεί να βρούμε μπροστά μας ξανά δυσκολίες, ας μη πέσουμε στα ίδια λάθη.


Σημαντική στιγμή στη σαραντάχρονη πορεία εντός της Ευρώπης και η ένταξη στην ΟΝΕ και το ευρώ από τον Κώστα Σημίτη καθώς και η επιτυχία του να γίνει η Κυπριακή Δημοκρατία μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μπορεί να λέμε ότι τα οικονομικά στοιχεία τους δεν έβγαιναν, όπως φάνηκε δεν θα έβγαιναν ποτέ, όμως η επιλογή και εδώ ήταν σωστή, το ότι δεν φροντίσαμε αμέσως μετά, να διορθώσουμε την οικονομία μας, είναι δική μας ευθύνη και απερισκεψία.

Τέλος πάντων, μετά 40 χρόνια κάνοντας απολογισμό, μόνον θετικό βρίσκουμε το ισοζύγιο από την ιστορική επιλογή του Κωνσταντίνου Καραμανλή να μας βάλει στην Ευρώπη. Άλλωστε και ο ουσιαστικός διάδοχος του στο τιμόνι της χώρας Ανδρέας Παπανδρέου, εύστροφα και γρήγορα γύρισε το τιμόνι της χώρας στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, εκμεταλλευόμενος και τη ροή χρημάτων μέσω των ευρωπαϊκών ολοκληρωμένων προγραμμάτων χρηματοδότησης, που άλλαξαν και την εικόνα της χώρας, αλλά προσέφεραν και χρήμα στο λαό. Τώρα πώς πήγαν πού πήγαν και αν έπιασαν, τόπο όλα αυτά τα χρήματα, τα έχουμε πει. Βοήθησαν πάντως να φτιαχτούν ευρωπαϊκά «μυαλά.»

Σήμερα πορευόμαστε με μεγαλύτερη αισιοδοξία μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, της οποίας πλέον είμαστε μέρος του σκληρού πυρήνα και ευρισκόμαστε στο κέντρο των αποφάσεων. Υπάρχουν και σήμερα αυτοί που αμφισβητούν τη συμμετοχή μας στην Ευρώπη, λίγοι μεν αλλά υπάρχουν. Δεν συμπεριλαμβάνω σε αυτούς, όσους θέλουν μια άλλη Ευρώπη διαφορετική, αυτοί οι λεγόμενοι ευρωσκεπτικιστές, έχουν σοβαρή άποψη και μάλλον αξίζει και η Ευρώπη να τους ακούει. Εννοώ αυτούς που συνεχίζουν να φωνάζουν να φύγουμε από την Ευρώπη, τέτοιοι υπήρξαν και στην Αγγλία με άλλα ιστορικά και εθνικά ιδεολογήματα. Δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ότι θέλει και μάλιστα όταν το κάνει με συνέπεια δεκαετίες είναι και σεβαστός. Όμως ρωτάω; Αν φύγουμε από την Ευρώπη, από το ΝΑΤΟ, τα σπάσουμε με τη Δύση και τις ΗΠΑ, σε αυτές τις εποχές και συγκυρίες ποια καλή τύχη θα έχουμε ως χώρα; Ερώτημα βάζω και ο καθένας ας το απαντήσει μέσα του. Εγώ το έχω απαντήσει προ πολλού μέσα μου, επέλεξα Ευρώπη από τη πρώτη στιγμή και συνεχίζω χωρίς αμφισβήτηση, ευγνωμονώντας εκείνους που πήραν τις μεγάλες ιστορικές αποφάσεις.

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο