Για τον Θερινό Σινεμά και τον Πολιτισμό | Γράφει ο Λάμπης Κοντονής

Ο Λάμπης Κοντονής είναι στέλεχος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών.

Στις 21 Μάϊου, μια σημαδιακή ημερομηνία για το νησί μας, άνοιξαν τα θερινά σινεμά της χώρας. Αν γύριζα τον χρόνο πολύ πίσω, στην καλοκαιρινή Ζάκυνθο των παιδικών μας χρόνων, θα χαιρόμασταν πολύ, γιατί θα τρέχαμε στις ξύλινες ανακοινώσεις των θερινών σινεμά, που ήταν κάτω από το Δημαρχείο και στο «τουριστικό περίπτερο», για να δούμε τι θα έπαιζαν τα τέσσερα (!) θερινά σινεμά τση Χώρας: το Λουξ, το Ακροπόλ, το Πάνθεον, το Άστρον…. υπήρχε ένα ακόμα στον Λαγανά! Θα μας πήγαιναν να δούμε τις μαγικές φιγούρες πάνω στο πανί, στα πολλές φορές ασφυκτικά γεμάτα σινεμά, θα στριμωχνόμασταν στην ουρά στο διάλειμμα για πατατάκια.
Η πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια και αν και πολύ από εμάς ζούμε σήμερα εκτός Ζακύνθου, ερχόμαστε συχνά και με λαχτάρα να ζήσουμε τον τόπο μας και τους αγαπημένους συγγενείς και φίλους μας. Ερχόμαστε με τα παιδιά μας να τα μπολιάσουμε με τον σπόρο τον Ζακυνθινό, με τις αρέκιες και τις καντάδες, με το αντάμωμα πλάι στη θάλασσα και μέσα στις καταπράσινες ελιές, στις μικρές παρέες στα καντούνια και στις πλατείες μας, στο θέατρο στο Ψήλωμα ή στα μικρά θεατράκια του νησιού, στο θερινό σινεμά πλάι στη θάλασσα. Γνωρίζω ότι αυτό εκφράζει και πολλούς από τους απόδημους συντοπίτες μας.



Αυτά όλα είναι ακόμα πιο σημαντικά για τους συμπατριώτες μας που ζουν μόνιμα στο νησί. Πολλοί από αυτούς στον καθημερινό αγώνα της καλοκαιρινής τουριστικής περιόδου δεν μπορούν καν να τα χαρούν, όπως θα ήθελαν.

Λόγω της πανδημίας, ο πολιτισμός βιώνει μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις παγκοσμίως. Παρά την όποια οικονομική ενίσχυση από την ΕΕ ή τις κυβερνήσεις, ο πολιτισμός, σε όλες τις διαφορετικές του εκφάνσεις, δυσκολεύεται να βρει τον βηματισμό του σε ένα ιδιαίτερο ανταγωνιστικό περιβάλλον, που αλλάζει συνεχώς. Δίνει την δική του μάχη να αποκαταστήσει την απολεσθείσα από την πανδημία επαφή με τον δικό του κόσμο, είτε στις μεγάλες σκηνές των πρωτευουσών, είτε στα μικρά επαρχιακά θέατρα και σινεμά.
Ας δώσουμε αυτό το καλοκαίρι, την δυνατότητα σε όλους να δουν τις αγαπημένες τους ταινίες πλάι στη θάλασσα, να ανηφορίσουν στο θέατρο στο Ψήλωμα, να επαναδραστηριοποιηθούν στους μικρούς αλλά τόσο πολύτιμους πολιτιστικούς φορείς στα χωριά μας, πάντα με τις απαραίτητες προφυλάξεις κατά της πανδημίας.

Θα πρέπει να υπάρχει το όραμα για μια πολιτιστική ανάταση που χρειάζεται ο τόπος μας, που ασφυκτιά λόγω της πανδημίας και όχι μόνο. Αυτό βέβαια μπορεί να γίνει μόνο αν στηρίζεται σε μια μακροπρόθεσμη και βιώσιμη οικονομικά πολιτική ενίσχυσης του πολιτισμού μας, που θα χαράσσεται από την τοπική αυτοδιοίκηση, η οποία έχει και την ανάλογη πολιτική ευθύνη, με την ενεργή συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών και των ανθρώπων του πολιτισμού.
Ο χώρος του πολιτισμού έχει το προνόμιο να μην γίνεται, συνήθως τουλάχιστον, πεδίο μικροπολιτικών αντιπαραθέσεων. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μπορούν όλοι σχεδόν να συμφωνούν ασχέτως πολιτικών ή εθνικών καταβολών στα θέματα πολιτισμού. Όχι γιατί ο πολιτισμός δεν είναι κάτι εξόχως πολιτικό και σημαντικό, αλλά γιατί οι περισσότεροι ξέρουν την σημασία του πολιτισμού για τις επόμενες γενιές, τόσο σε ευρωπαϊκό, όσο και σε τοπικό επίπεδο. Για την συνέχεια της μνήμης, της συνοχής μας ως κοινωνία, των ανθρώπινων στιγμών που έχουμε ανάγκη και λιγοστεύουν, ας μην αντικρύσουμε φέτος στο νησί μας εγκαταλελειμμένες άδειες σκηνές και σχισμένες κινηματογραφικές οθόνες. Γιατί οι κοινές πολιτιστικές μας μνήμες είναι ο πραγματικός πλούτος που θα μείνει και θα μας ενώνει. Σε αυτή την προσπάθεια όλοι μας πρέπει να βοηθήσουμε!

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο