Όλα σε θυμίζουν, Λευτέρη… | Γράφει ο Βασίλης Μούτσιος

– “Για πότε λες Λευτέρη;”
– “Αν δεν υπάρχει πρόβλημα και δεν δημιουργώ αναστάτωση θα προτιμούσα παραμονή του Αγίου μας κατά τις 11.30 το πρωί στο γραφείο μου να έχουμε και ησυχία”
– “Έκλεισε… Θα είμαστε εκεί”

16 Δεκεμβρίου 2014, το ρολόι δείχνει 11 το πρωί, ο Άγιος της Συγνώμης και της Συγχώρεσης σηκώνεται από την Ιερή του Λάρνακα και τοποθετείται μπροστά από την Αγία Τράπεζα για να βγει στην θύρα του και να ξεκινήσει ο τριήμερος εορτασμός του.
Μισή ώρα αργότερα, μαζί με το τηλεοπτικό συνεργείο του ΙΟΝΙΑΝ περνάω την πόρτα του Αντιπεριφερειάρχη Ζακύνθου Λευτέρη Νιοτόπουλου για την προγραμματισμένη εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.


Φθάσαμε στην ώρα μας… Όλα τακτοποιημένα στην τελειότητα… Ο Λευτέρης στο γραφείο του… Εγώ στην εξωτερική πολυθρόνα… Οι συνεργάτες του παρακολουθούν σε μια άκρη… Και η Χριστίνα Βούτου κάνει τις τελευταίες ρυθμίσεις στις κάμερες και τον ήχο… 50 λεπτά αργότερα ολοκληρώθηκε η μαγνητοσκόπηση της συνέντευξης…

Και ευθύς αμέσως όλοι “παγώνουν” στην αίθουσα, όταν ο Λευτέρης σηκώνεται από την θέση του…

– “Σας παρακαλώ όλους να βγείτε από το γραφείο μου και να μας αφήσετε μόνους με τον Βασίλη”

Στρέφεται προς το μέρος μου… Ανοίγει τα χέρια του και με κλείνει στην αγκαλιά του…

– “Αδελφέ μου, παραμονάδες Αγίου και Χριστού και εγώ ξεκινάω την πορεία στον προσωπικό μου Γολγοθά φέροντας τον δικό μου σταυρό στους ωμούς.
Σε λίγες μέρες, αδελφέ μου, φεύγω για Αμερική. Πρόκειται για αυτό που καταλαβαίνεις και δεν ξέρω που θα με βγάλει. Θα σε παρακαλούσα όσο μπορείς να περιφρουρήσεις δημοσιογραφικά τα όσα θα ακουστούν για μένα το διάστημα της απουσίας μου. Θα μιλάμε καθημερινά μέσω mail να μαθαίνω νέα και εσύ τα δικά μου”

Είναι η πιο άβολη στιγμή της ζωής μου… Συγκλονίζομαι και δύσκολα προσπαθώ να συγκρατήσω την συγκίνησή μου… Τα πόδια μου λύγισαν, η καρδιά μου χτυπούσε έντονα, τα αυτιά μου δεν ήθελαν να πιστέψουν τα όσα άκουγαν και το στόμα μου δεν έβρισκε λέξεις να αρθρώσει… Του ζήτησα να υποσχεθεί πως θα γυρνούσε νικητής για να παίξουμε πλάι-πλάι στην μπάντα την Μεγάλη Παρασκευή όπως πάντα μου έλεγε μιας και η παρουσία του στις θέσεις των επισήμων δεν τον ενδιέφερε μπροστά στην αγάπη του για τα αντέτια και την φιλαρμονική.
Το προσωπικό του μυστικό, που μου εμπιστεύθηκε, ήταν βαρύ σαν σταυρός, αλλά δυνάμωσε και εδραίωσε την φιλία, τον αλληλοσεβασμό και την αλληλοεκτίμηση μας.

Από τότε πέρασε πολλές φουρτούνες, μέχρι εκείνο το απόγευμα της 25ης Μαΐου 2020 που στο κινητό μου χτυπάει ο ήχος μηνύματος! Οι λέξεις λίγες και σταράτες… “Βασίλη ΕΦΥΓΕ ο φίλος μας πριν λίγη ώρα”. Λόγια από ένα κοινό μας πρόσωπο που δεν ήξερα αν πρέπει να πιστέψω, αν μου κάνει πλάκα, αν θέλει να τεστάρει τις αντοχές μου.


Ο Λευτέρης Νιοτόπουλος δεν βρισκόταν πλέον ανάμεσα μας… Είχε ξεκινήσει το μακρινό και δίχως επιστροφή ταξίδι στην αιωνιότητα… Ζούσα από την πρώτη στιγμή το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε… Ήξερε εξ΄ αρχής τι είχε απέναντί του και όμως δεν το έβαλε κάτω ούτε ένα λεπτό… Πάλεψε παλικαρίσια και συνέχισε να εμπνέει, ακόμη και την ύστερη στιγμή… Είχε μια αστείρευτη διάθεση για να ζήσει, να δημιουργήσει, να προσφέρει, να βοηθήσει… Η καθημερινή επικοινωνία μας δεν άφηνε κανενός είδους περιθώρια για κάτι το διαφορετικό. Έφυγε ήσυχα και αθόρυβα, με ήθος, ακόμη και στις τελευταίες στιγμές της ζωής του.

Ένας από τους μεγάλους μαχητές για την δημοκρατία, την τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση, δεν θα μας ξαναχαμογελούσε… Το πλήθος που τον αποχαιρέτισε ήταν μεγάλο… Δείγμα της αγάπης και της εμπιστοσύνης τους στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που όλοι του αναγνώρισαν ότι πρόσφερε στο μέτρο των δυνατοτήτων του, χωρίς να καταθέτει τα όπλα στις μάχες που έδινε.

Υπήρξε εκείνος ο πολιτικός άνδρας που διέπρεψε εντός και εκτός Ζακύνθου, διέπρεψε και στα Επτάνησα, και απέκτησε φίλους παντού… Πάντα ευγενής και πολιτικός… Πάντα χαμογελαστός και ειλικρινής… Διέθετε σπάνιο πολιτικό πολιτισμό, κάτι που του αναγνώρισαν ακόμη και οι πολιτικοί του αντίπαλοι… Άνθρωπος απλός, δραστήριος, πάντα γεμάτος χιούμορ και όρεξη για ζωή.

Οι λόγοι που κάποιος δεν θα μπορούσε να τον ξεχάσει είναι πολλοί. Γιατί;
Με τον καθένα είχε αναπτύξει διαφορετικούς κώδικες επικοινωνίας και συμβουλών.
Είναι δύσκολο να μην σε έχουμε κοντά μας. Λείπεις σε εμάς και στον τόπο γιατί ήταν πέρα και πάνω από χρώματα!
Οι συμβουλές του παρακαταθήκη, ο τρόπος που έβλεπε τα πράγματα σπίθα για σκέψη και δημιουργία, οι εμπειρίες και οι μαρτυρίες του ταξίδι, η σοφία του πυξίδα και η ηρεμία και ψυχραιμία του παράδειγμα.

Και ξέρω ότι εκεί που είναι, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αγίου της Συγχώρεσης, έχει συγχωρήσει όσους, και δεν είναι λίγοι, του επιβεβαίωσαν το “Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντως”.

Κυρίως δεν θα τον ξεχάσουμε όσοι διαχρονικά μαζί του και μεταγενέστερα απιθώσαμε το μέλι τση ψυχής μας στον πολιτισμό, στις μπάντες, στις χορωδίες, στις παρέες που έγραψαν μουσική ιστορία και άφησαν παρακαταθήκες.

Ο Λευτέρης ήξερε πολύ καλά πως όταν ο πολιτισμός συναντάει την πολιτική, πάντα ο πρώτος κερδίζει λόγω διαχρονικής αξίας και επιπέδου… Ήξερε πως η ιστορία των μετασεισμικών χρόνων, διδάσκει, ότι ο πολιτισμός διασώζεται, χτίζεται και προχωράει… Και αυτά αφορούν ανθρώπους με συνείδηση και μνήμη που σέβονται το παρελθόν και δημιουργούν στο παρόν για να παραδώσουν στο μέλλον, όπως ο ίδιος που ονειρευόταν μια Περιφερειακή μπάντα με έδρα το νησί του.

Γνώριζε πως ο πολιτισμός είναι ταυτοχρόνως το πιο ευαίσθητο και το πιο πρόσφορο πεδίο άσκησης πολιτικής. Γιατί, οτιδήποτε γίνεται στο πεδίο αυτό συνδέεται, από την ίδια τη φύση του πράγματος, με την αισθητική και την ιδεολογία, τις νοοτροπίες και τις κοινωνικές σχέσεις.

Από την δεκαετία του 1972, στην “παράγκα της φιλαρμονικής”… Παράδειγμα ανθρωπιάς, προσφοράς και στον πολιτισμό… Είναι πολλές και μεγάλες οι θύμησες. Άκουγε μουσική και δεν στεκόταν πουθενά. Στεναχωριόταν για όσους θέλησαν να γκρεμίσουν όλα όσα έχτισαν γενιές ζακυνθινόπουλων προσφέροντας το μέλι της ψυχής τους για τον πολιτισμό. Εκείνους, που δεν μπορούσαν να οργανώσουν, να διασώσουν, να βλέπουν κατάματα το παρελθόν και το μέλλον, να διαβάσουν, να είναι δίκαιοι, να μοιράζονται και να εμπνέουν.

Να χαίρονται με περηφάνια τη δράση τους, να χειροκροτούνται για καινοτομίες και αποτελέσματα, να είναι έντιμοι και λάτρεις του τόπου.

“Αν φέρεις το όνομα και κουβαλάς μια κληρονομιά, δε σημαίνει, ότι σε αντιπροσωπεύει στο σήμερα. Άλλο ήμουν… και άλλο είμαι!” μου έλεγε όλο παράπονο.

Κάθε χαρά μας γινόταν δική του και δεν έχει κανένας να του προσάψει το παραμικρό.

Λευτέρη να συνεχίσεις να μας εμπνέεις και να μας διδάσκεις με την παρακαταθήκη σου.

“Τι κι αν σπάσαμε τον κώδικα και βρήκαμε το μήνυμα
πολλοί τ’ ακούσαν, λίγοι καταλάβαν.

Τι κι αν δειλιάσαν οι μισοί μπροστά στο τίμημα,
υπήρξαν άλλοι που τα ωραία μεταλάβαν.

Γι’ αυτούς υπάρχω και για όσους θα έρθουν.

Φτιάχνω οκτάγωνο με πορφυρένιο χρώμα,
γιατί η φωτιά με καίει ακόμα”

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο