Κέρδισες την αιωνιότητα φίλε και αδελφέ μου… | Γράφει ο Πέτρος Κυπριώτης

O θάνατος, ως η ακραία έκφραση διαχωρισμού και διάκρισης, συνιστά το απευκταίο και αναπότρεπτο εμπειρικό φαινόμενο.
Μοναδικό και αναμφισβήτητο, πανανθρώπινο και καθολικό, μα συνάμα ανερμήνευτο.
Μια επίδραση πάνω στον άνθρωπο που τον συγκινεί, τον συγκλονίζει και τον πληγώνει.
Το άγνωστο της φθοράς της ύπαρξης μέσα στην αιωνιότητα πέρα από τα όρια της ανθρώπινης λογικής.
Ένας χρόνος Λευτέρη, ένας χρόνος απουσία σου, που όμως δεν μας κάνει να ξεχνάμε, αλλά να συμβιβαζόμαστε με αυτό που μας πονάει.
Αναρίθμητοι είναι οι τρόποι, και μερικές φορές ακατανόητοι, με τους οποίους τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις καθορίζουν το μέγεθος της λύπης, του πόνου, και της απουσίας.
Δεν είσαι πιά εδώ που ήσουν αλλά κατάφερες να είσαι παντού.
Σε κάθε λέξη, σε κάθε βλέμμα, και σε μια σκέψη που φέρνει μόνον στιγμές και όχι παρουσίες.
Όταν σε »επισκέπτομαι», το δάκρυ του πόνου μου είναι η μόνη περίπτωση που η σκέψη γίνεται ύλη και στάζει σε μια σταγόνα.
Και μαζί με τις αναμνήσεις μου σε κουβεντιάζω και αναπολώ.


«Το νόημα της ζωής είναι να δίνεις ζωή στο νόημα» μου έλεγες πάντα, και το κράτησα.
Όπως τόσα άλλα όμορφα λόγια, αλλά κυρίως όμορφες πράξεις από έναν υπέροχο άνθρωπο που λάτρευε όλους τους ανθρώπους.
Δεν υπάρχουν ικανά λόγια που μπορούν να σε περιγράψουν, αλλά αν θα έπρεπε να ονομάσω »ηθικά γεγονότα» τις πράξεις σου που έχουν ηθικό χαρακτήρα, περιλαμβανομένων της τιμιότητας και της εντιμότητας, τότε η σκέψη μου πηγαίνει στο όνομά σου.
Και όταν μιλάω για την ηθική σου, δεν εννοώ την όποιαν ηθική, αλλά αυτήν που είναι κριτικό ξεκαθάρισμα της ουσίας της αρετής αφαιρώντας τον απλό κώδικα της δεοντολογίας.
Κέρδισες την αιωνιότητα φίλε και αδελφέ μου, και αυτό επιβεβαιώνεται σε όλα τα μάτια των συνανθρώπων μας, αλλά κυρίως στα μάτια της οικογένειάς σου, των παιδιών σου, και στην υπερηφάνεια τους για σένα.
Η ψυχή σου, παλλόμενη από αγάπη και συγχώρεση, θα βρίσκεται παντού γύρω μας και θα μας θυμίζει έναν από τους σπουδαιότερους ανθρώπους που γέννησε τον νησί μας, η Ζακυνθούλα σου.
Με την αγαλλίαση της ανάμνησής σου σε αποχαιρετώ, μέχρι να συναντηθούμε ξανά, με τα λόγια του Καβάφη….


«Το πρόσωπό σου το κρατώ μες στη ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου»

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο