Η επιλεκτική προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

ryanairreuters

Όταν εδώ και κάποιους μήνες διάβαζα σε ξένο περιοδικό, «ότι η κομμουνιστική αριστερά δεν είχε ποτέ σε πρώτη προτεραιότητα τα ανθρώπινα δικαιώματα», δέχτηκα μια κεραυνοβόλα έκρηξη πραγματικότητας μέσα μου, την οποία ενώ είχα πάντα μπροστά μου, λες και είχε πέσει μια μαύρη κουρτίνα και δεν την έβλεπα. Μου ήρθε ξανά στο μυαλό αυτή η ας πούμε «αποκάλυψη’ τώρα, με την «κρατική» αεροπειρατεία που εξελίχθηκε στο Μινσκ της Λευκορωσίας, για τη σύλληψη του αντιφρονούντα δημοσιογράφου Ρομάν Προτασεβιτς από το καθεστώς Λουκανέσκο.

Μπορεί να έχουν διατυπωθεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια κατηγορίες για το δικτατορικό καθεστώς της Λευκορωσίας, για νοθείες σε εκλογές, για καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασανιστήρια. Όμως στην πραγματικότητα κανείς δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία σε όλα αυτά, παρά το ότι είναι μια χώρα ας πούμε ευρωπαϊκή, τουλάχιστον γεωγραφικά, μιας και είναι η πιο κοντινή σε απόσταση από χώρα της Ευρώπης, την Πολωνία. Κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης, ακολούθησε σχεδόν ανεξάρτητο δρόμο μετά την πτώση του παλιού κομμουνιστικού συστήματος εξουσίας. Πάντα κοντά στη «μαμά» Ρωσία. Απλά τίποτα δεν άλλαξε ουσιαστικά, όπως και σε άλλες τέτοιες ανεξάρτητες σήμερα «δημοκρατίες» που προέκυψαν από τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Παιδιά του παλιού συστήματος και του σοβιετικού κομματικού σωλήνα έγιναν, πρόεδροι, πρωθυπουργοί, αξιωματούχοι και μεγιστάνες ανά τον κόσμο, με τα λεφτά που κάτω από αδιαφανείς διαδικασίες βρέθηκαν στα χέρια τους. Πολλοί εξ αυτών όχι μόνο ήταν παιδιά του κομματικού σωλήνα, αλλά και των μυστικών υπηρεσιών, άρα γνώστες διαδρομών χρήματος, εξουσίας, εκβιασμών και δεν ξέρω τι άλλου.



Ήταν αυτό που ο ξένος ερευνητής κατηγορούσε την κομμουνιστική αριστερά, ότι ποτέ δεν έβλεπε τα κακά που συνέβαιναν τότε, αλλά και όσα συμβαίνουν και σήμερα στα διάδοχα εκείνης της εποχής καθεστώτα. Ένα τέτοιο καθεστώς και σύστημα είναι αυτό που κυβερνάει αυταρχικά την Λευκορωσία από τότε, το καθεστώς Λουκανέσκο. Δεν είναι μόνο η Λευκορωσία επειδή τώρα είναι στο προσκήνιο και στην επικαιρότητα. Σε πλείστες από εκείνες τις χώρες, φυσικά και στη Μεγάλη Ρωσία, συμβαίνουν καθημερινά καταπατήσεις των δικαιωμάτων και κανείς δεν μιλάει, όπως δεν μιλούσε και τότε.

Η αριστερά γενικώς, όχι όλη φυσικά, έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, τη ζωή. Αν υποστεί κάτι ένα στέλεχος της ή άνθρωπος που τα συμφέροντα του και οι απόψεις του εξυπηρετούν τους στόχους της, είναι έτοιμη για μάχες και αγώνες, αν όμως είναι αντιφρονών, έχει ταμπέλα αντιδραστικού, φιλελεύθερου νέου ή παλιού ή γενικώς δεν συμπορεύεται με τους σκοπούς της, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα, ας τον φάει και το μαύρο σκοτάδι.

Κάπως έτσι φαίνεται ότι συμβαίνει και με την αεροπειρατεία στο Μίνσκ και τον συλληφθέντα δημοσιογράφο. Ούτε καταδίκες, ούτε ενδιαφέρον, ούτε διαδηλώσεις ούτε τίποτα. Αν το Ισραήλ έπιανε κανέναν Παλαιστίνιο που θα τον κατηγορούσε για τρομοκρατία, θα γινόταν και δικαίως χαλασμός κόσμου, τώρα τίποτα. Επιλεκτική λοιπόν χρήση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιλεκτική και η δημοκρατική ευαισθησία. Όχι ότι και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ δεν κάνουν τα ίδια και μάλιστα με κρατικό μανδύα και μοναδικό γνώμονα τα συμφέροντα. Ο σκοπός παντού αγιάζει τα μέσα. Όμως στο απυρόβλητο και χωρίς κριτική δεν μπορεί να μένουν, οι κάθε λογής γνωστοί και άγνωστοι, επιλεκτικά κοπτόμενοι για τη δημοκρατία και τα δικαιώματα του ανθρώπου. Κάπου θα μου καθόταν στο λαιμό, αν δεν το έγραφα.

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο