Παιδική χαρά ή… θλίψη;

Και εδώ είναι που μας πιάνει το παράπονο στο Τζάντε και σκεφτόμαστε το “όρσε γαμπρέ κουφέτα” σε οτι αφορα τις παιδικές χαρές και τους χώρους αθλοπαιδιών! Στη Ζάκυνθο του πολιτισμού, για την ακρίβεια των πολιτισμένων, την ίδια στιγμή που αλλού κάνουν θαυματα σε υποδομές για τα παιδιά, ψάχνουμε να βρούμε χρηματοδοτικά προγράμματα και να ξεπεράσουμε γραφειοκρατίες, υπηρεσίες, αιγιαλούς, παραλίες, κεραίες και ακτινοβολίες για να φτιάξουμε μια αξιοπρεπή παιδική χαρά.
Αντί, λοιπόν, να μας απασχολεί πως θα προχωρήσει η υλοποίηση νέων δομών, ασχολούμαστε με το ποιος το οραματίστηκε, ποιος το παρήγγειλε, ποιος το ξεκίνησε, ποιος έδωσε το πρώτο ευρώ, σε τι κόμμα ανήκει εκείνος που βοηθά, ποιος είναι λιγότερο ή περισσότερο “χωριάτης”, και ου το καθεξής.
Η Ζάκυνθος δεν μπορεί να εξακολουθήσει για πολύ να είναι αποδέκτης των θαυμάτων του Αγίου Διονυσίου. Πόσο ακόμη θα περιμένουμε το χέρι του να μας ξελασπώνει; Αλήθεια έχει καθίσει κάποιος να αθροίσει τα χρήματα των φορολογούμενων πολιτών που επενδύθηκαν για την κατασκευή και την ανακατασκευή παιδικών χαρών την τελευταία 15ετία;
Αν το κάνει σίγουρα θα οδηγηθεί μπροστά σε τουλάχιστον χιλιάδες ευρώ που πήγαν στράφι και παιδικές χαρές που δεν έχουμε! Έχουμε όμως δημοτικούς άρχοντες γεμάτους διάθεση να τις φτιάξουν.
Σε χρόνο ρεκόρ φροντίσαμε να αφήσουμε το αποτύπωμά μας. Δείξε μου τη συμπεριφορά σου να σου πω ποιος είσαι! Αυτός που περπατάς στο πεζοδρόμο και φτύνεις την τσίχλα κάτω, αυτός που πετά την σκουπιδοσακούλα απο τον τρίτο για να βάλει καλάθι στον κάδο, αυτός που οδηγεί και από το παράθυρο του αυτοκινήτου σου πετάς το κύπελλο του καφέ, αυτός που τόσα άλλα κάνεις και γιατί όχι και αυτό! Γιατί να μην έχουμε στοιχεία ανθρώπινου πολιτισμού τα οποία θα αποτελούν παράδοση στις επόμενες δεκαετίες ή στους αιώνες; Δεν είμαστε ικανοί;
Τελικά η καθημερινή πρακτική και εμπειρία έχει αποδείξει πως αν αποτελεί μια φορά πρόκληση για ένα δημόσιο Φορέα το να ξεκινήσει και ολοκληρώσει ένα έργο, είναι χίλιες φορές πρόκληση να καταφέρει να το συντηρήσει, γιατι εαν εν τη γενέσει του πάει έτσι… φέξε μου και γλίστρησα! Κοινωνιολογικά, είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει η νοοτροπία ενός ανθρώπου, πόσω μάλλον ενός λαού. Δύσκολες απαιτήσεις σε δύσκολους καιρούς.
Άλλωστε, στις σύγχρονες κοινωνίες, όχι τη δικιά μας, υπάρχουν υπεύθυνοι άνθρωποι σε υπεύθυνες θέσεις. Όχι τίποτε, αλλά για πάσα νόσο οι “κατάρες” και οι “ειδικές εκτιμήσεις” στα social δίνουν και παίρνουν, αφού στα πληκτρολόγια όλοι γινόμαστε “μάγκες”… “ειδικοί” και απριόρι “επαναστάτες”.
Ας δούμε τα πράγματα με μια θετική ματιά, με όνειρο, με εθελοντισμό, με δράσεις, με μόχθο και πολύ μετριοπάθεια. Δεν αμφισβητούμε τις προθέσεις τους, κάθε άλλο μάλιστα. Όμως, άλλο οι προθέσεις και άλλο η αποτελεσματικότητα! Το πρώτο εκφράζει επιθυμία, το δεύτερο είναι το ζητούμενο!

Ε.Σ.


Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο