Δέντρο σε ένα δάσος

Όταν ο Χάρος κάποτε
θα ’ρθει, για να με πάρει,
θα του ζητήσω ταπεινά
μια τελευταία χάρη.

Αν θα γυρίσει πίσω εδώ
μια μέρα η ψυχή μου,
δέντρο να γίνω αειθαλές
με φύλλα στο κορμί μου!


Σε δάσος καταπράσινο
με άλλα δέντρα, φίλους,
μ’ ανθρώπους που αγάπησα
και με δασκάλους θρύλους.

Δροσοσταλίδες λαμπερές
να ’χω στο φύλλωμά μου

και τα πουλάκια να ’ρχονται
να πίνουν στ’ όνομά μου.

Στα πάνω τα κλωνάρια μου
αετοί να ζευγαρώνουν
και παρακάτω πέρδικες
γλυκά να καμαρώνουν.

Κανάρια, τσαλαπετεινοί,
κορυδαλλοί κι αηδόνια,
γαρδέλια στα κλωνάρια μου,
σπούργοι και χελιδόνια.

Όλα μαζί να τραγουδούν
ωραία μελωδία,
στο πράσινο πεντάγραμμο
να γράφουν αρμονία.

Κι εγώ με την μπαγκέτα μου,
ένα από τα κλαριά μου,
θα τα διευθύνω απαλά,
σαν να ’τανε παιδιά μου!

Σαν αποθάνω Χάρε μου
δέντρο θέλω να γίνω
πουλιά- παιδιά να κάθονται
δροσούλα να τους δίνω.

Τα φύλλα να χαϊδεύουνε
γλυκά τα κεφαλάκια
και τα κλωνάρια να κρατούν
τα τρυφερά χεράκια.

Φίλοι μου επιτρέψτε μου
τη φαντασίωσή μου,
είναι σαν ονειρεύομαι
που ψάχνω την ψυχή μου.

Στα όνειρα λυτρώνομαι,
φεύγω από τη μιζέρια,
χειμών’ αφήνω πίσω μου
και πιάνω καλοκαίρια!

Ακολουθήστε το imerazante.gr στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα από τη Ζάκυνθο