Μια Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου… χωρίς Θέατρο

Πως μοιάζει μια μέρα γιορτής; Γιορτής προαιώνιας, αδιάκοπης, γιορτής του σώματος και του νου, της φωνής και της ανάσας, του λόγου και του κειμένου;

Στις 27 Μαρτίου γιορτάζει το θέατρο του κόσμου όλου αλλά, τόσο αναπάντεχο, γιορτή δεν έχει. Σαν να γίνεται πάρτι χωρίς καλεσμένους και χωρίς οικοδεσπότες.


Διαβάζοντας, το περσινό μήνυμα από τον Κουβανό σκηνοθέτη Κάρλος Σελντράν ήταν μια, τρόπον τινά, προφητική σκυτάλη:

«Δεν χρειάζεται να πάτε μακριά ή να φύγετε από όπου και αν βρίσκεστε, δεν χρειάζεται να τρέξετε ή να μετακινηθείτε. Το κοινό είναι οπουδήποτε υπάρχετε. Έχετε τους συναδέλφους που χρειάζεστε στο πλευρό σας. Εκεί, έξω από το σπίτι σας, έχετε όλη την αδιαφανή, αδιαπέραστη καθημερινή πραγματικότητα. Έπειτα, δουλεύετε από αυτή τη φαινομενική ακινησία για να σχεδιάσετε το μεγαλύτερο απ’ όλα, να επαναλάβετε την Οδύσσεια, το ταξίδι των Αργοναυτών […]

Ούτε κανείς μπορεί να το αναγνωρίσει στο σωστό βαθμό, είναι ένα ταξίδι μέσα από τη φαντασία του λαού σας, ένας σπόρος που σπέρνεται στα πιο απομακρυσμένα εδάφη: Την πολιτική, ηθική και ανθρώπινη συνείδηση των θεατών σας. Επομένως, δεν κινούμαι, θα παραμείνω στο σπίτι, ανάμεσα στους πιο κοντινούς μου ανθρώπους, σε φαινομενική ακινησία, μέρα και νύχτα να εργάζομαι, επειδή κατέχω το μυστικό της ταχύτητας».

πηγή: monopoli.gr