Λατρεύουμε τα μεγαλεπήβολα έργα

Δεν είναι τόσο το μέγεθος της κακοτεχνίας και της ζημιάς από τα πεζοδρόμια που υπάρχουν από το κέντρο της πόλης μέχρι τις τουριστικές περιοχές, είναι και η ανάλογη εικόνα που παρατηρούμε σε τόσα άλλα ακόμη.
Έχουμε δει πολύ χειρότερες κακοτεχνίες, λάθη και παραλείψεις σε διάφορες εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Μόνο που κινούμαστε στη λογική του “έλα μωρέ τώρα, ποιος νοιάζεται…”.
Καθημερινά ξεφυλλίζουμε και υπερηφανευόμαστε για αναφορές σε περιοδικά και τα ταξιδιωτικά sites του πλανήτη που μιλάνε για τη Ζάκυνθο, τις ομορφιές της, το Ναυάγιό της, τις παραλίες τα, σε λεπτομέρειες θα κολλήσουμε;
Αλήθεια, το πόσο θέλουμε να καμαρώνουμε για τις ένδοξες ρίζες και τις καταβολές μας δεν περιγράφεται. Λατρεύουμε τα μεγαλεπήβολα έργα, σε εποχές που μοιάζουν περισσότερο με σπατάλη ενώ τα μικρά που δείχνουν τον πολιτισμό πολίτη και πολιτείας, μένουν στα αζήτητα.
Και όμως, αυτή η νοοτροπία της βιτρίνας πίσω από την οποία κυριαρχεί η αδιαφορία και η απόλυτη έλλειψη σεβασμού στον άνθρωπο, κάτοικο ή επισκέπτη, είναι που θα καταδικάζει μόνιμα τη Ζάκυνθο στη στασιμότητα. Είναι αυτή η νοοτροπία που την κατατάσσει στον τυπικό τουρίστα που θα αφήσει το κέρδος που θέλουμε. Αυτό αρκεί για πάντα.
Το μόνο που έχει απομείνει σε μια τέτοια κοινωνία είναι ένα κέλυφος κουλτούρας, κενό περιεχομένου, μια στρεβλή ανάμνηση ενός ενδεχομένως λαμπρού παρελθόντος από το οποίο δεν απέμεινε το παραμικρό: ούτε ως ανάμνηση ούτε ως διδαχή.
Μόνο που μία τέτοια κοινωνία καθίσταται έρμαιο των έξωθεν κινδύνων και απειλών από όσους βρίσκουν την ευκαιρία να εισβάλλουν και να κατακερματίσουν μια πρόθυμη να εξαφανιστεί κοινωνική συνοχή.
Κρίμα όμως για τις μελλοντικές γενιές αυτού του τόπου που γαλουχούνται σταθερά με τις ίδιες μη αξίες.

Ε.Σ.