Στεφανία Στρούζα: Η ζακυνθινιά που δέχτηκε ανάθεση από την 3η Μπιενάλε Βιομηχανικής Τέχνης στην Κροατία

Ηταν 6 Φεβρουαρίου του 1880 όταν ο αυστριακός αστρονόμος Γιόχαν Παλίζα ανακάλυπτε τον πολύ μεγάλο και σκουρόχρωμο αστεροειδή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται από το Ηλιακό Σύστημα) 8,28 παρατηρώντας την Πόλα, την σημερινή Πούλα της Κροατίας που τελικά ονομάστηκε Μήδεια από την μάγισσα σύζυγο του Ιάσονα στην ελληνική μυθολογία. Εκατόν σαράντα χρόνια αργότερα, στις 28 Φεβρουαρίου 2020, πάνω από την πρωτεύουσα της Κροατίας, το Ζάγκρεμπ, ένας μετεωρίτης ανατινάχτηκε εισερχόμενος στην ατμόσφαιρα της Γης.

Κι είναι αυτά τα δυο, διαστημικού ενδιαφέροντος, γεγονότα που συνδέονται με την χερσόνησο της Ίστρια τα οποία συνδύασε η ελληνίδα καλλιτέχνιδα, Στεφανία Στρούζα, για να κατασκευάσει μια αφήγηση σχετικά με τον βαθύ χρόνο του σύμπαντος και τα ουράνια και ανθρώπινα σώματα. Η δημιουργός έχει δουλέψει επανειλημμένα με τον μύθο της Μήδειας, τόσο ως σύμβολο του ξένου στοιχείου όσο και της γυναικείας δύναμης. Το έργο της 212 Medea (Perpetual Silence Prevails in the Empty Space of Capital) αποτελεί μια ανάθεση από την 3η Μπιενάλε Βιομηχανικής Τέχνης στην Ίστρια της Κροατίας, η οποία με θέμα Ride in the Sun ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2020 κι ολοκληρώνεται την Δευτέρα 30 Νοεμβρίου. Ο Κριστιάν Οξένιους ήταν ο ένας εκ των τριών επιμελητών που κάλεσαν την καλλιτέχνιδα να συμμετάσχει στην γνωστή Μπιενάλε, ενώ από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν επίσης οι καλλιτέχνες, Νικόλας Βεντουράκης και ο Θοδωρής Προδρομίδης.

Το γλυπτό που εκτίθεται στον ναό του Αυγούστου στην Πούλα αναπαριστά ένα πλασματικό θραύσμα του αστεροειδούς 212 Medea το οποίο στηρίζεται σε μια βάση από επιμεταλλωμένες ρίζες. Η φόρμα και τα υλικά εστιάζουν στον υβριδικό, απόκοσμο χαρακτήρα του έργου, το οποίο συνδέει το συμπαντικό και το γεωλογικό. Το δεύτερο γλυπτό εκτίθεται στον πρόναο της εκκλησίας της πόλης Ράσα, στην οποία βρίσκονται τα κλειστά πια ανθρακωρυχεία της περιοχής. Πρόκειται για ένα μεγάλης κλίμακας τεχνητό «πέτρωμα» (2.30 x 1.5 x 1.20 μ.) που αναπαριστά το πλασματικό υπόλοιπο του αστεροειδούς ενώ ταυτόχρονα παραπέμπει σε έναν αφαιρετικό γυναικείο κορμό.

Η 2-μερής εγκατάσταση επισημαίνει στην διασύνδεση μεταξύ σωματικού και του γεωλογικού, παρουσιάζοντας ένα ουτοπικό σενάριο που ανταποκρίνεται στον τίτλο της Μπιενάλε, παρουσιάζοντας μια αντίστροφη κίνηση, την πτώση ενός ουράνιου σώματος. Τι συμβολίζει η «πτώση» ενός αστεροειδούς στη γη, και συγκεκριμένα σε ένα μεταβιομηχανικό τοπίο; Είναι ένα σημάδι της παρακμής ενός πολιτισμού, ειδικά στην εποχή της Ανθρωπόκενου; Πώς αυτό το ουράνιο σώμα με τα «θηλυκά» χαρακτηριστικά «αλληλεπιδρά» εννοιολογικά με τα κατεξοχήν ανδρικά σώματα της βιομηχανίας εξόρυξης; Το έργο αναπτύσσει μια διαλεκτική προσέγγιση μεταξύ της τοπικής ιστορίας, των φυσικών φαινομένων και του μύθου για να δημιουργήσει μια σκηνή όπου αρχιτεκτονική, πλανήτες, φανταστικά σώματα και γεωλογικά θραύσματα συγχωνεύονται σε μια ενιαία αφήγηση.

Λίγα λόγια για την 3η Μπιενάλε Βιομηχανικής Τέχνης

Φιλοξενώντας άνω των πενήντα έργων καλλιτεχνών από την Κροατία αλλά κι από άλλες χώρες, η Μπιενάλε δανείστηκε τίτλο τραγουδιού των Velvet Underground. «Ενσωματώνει την άμεση επιθυμία μας για έναν άλλο καλύτερο κόσμο και ζωή», λένε οι τρεις επιμελητές της, Μπράνκα Μπένσικ, Τζέραλντ Ματ και Κρίστιαν Οξένιους.

(www.huffingtonpost.gr)

Ποια είναι η Στεφανία Στρούζα

Η Στεφανία Στρούζα γεννήθηκε στη Ζάκυνθο και εργάζεται ως εικαστικός στην Αθήνα και στη Βιέννη. Σπούδασε Aρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και υλοποίησε τις μετέπειτα μεταπτυχιακές της σπουδές στο Ινστιτούτο Art, Space and Nature του Edinburgh College of Art το 2010 και στο τμήμα Textual Sculpture της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης το 2015. Το γλυπτικό της έργο διερευνά πολιτισμικά παραδείγματα όπως ο μεσογειακός μοντερνισμός, χρησιμοποιώντας ταυτοχρόνως περιβαλλοντικές μεταφορές, όπως τα υδάτινα ρεύματα, για να εξετάσει τους διαπολιτισμικούς συγκερασμούς που προκύπτουν από την ανταλλαγή αγαθών και ιδεών σε εκτενείς αποστάσεις. Το έργο της έχει παρουσιαστεί σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως στην 6η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης• στο Bauhaus Foundation Dessau, Γερμανία• στο Wiener Art Foundation, Αυστρία (ατομική)• στην Neue Galerie Innsbruck, Aυστρία (ατομική)• στα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2014 (ατομική)• στο Bozar (Palais des beaux-arts), Βέλγιο• στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Aθήνα), μεταξύ άλλων. Το 2016 διετέλεσε υπότροφος στο Bauhaus Foundation Dessau και στο Seeger Center for Hellenic Studies (artist-in-residence program) στο Princeton University. Το 2018 συμμετείχε στο πρόγραμμα Studio Residency στην Πόλη του Μεξικό με υποτροφία από το Υπουργείο Πολιτισμού της Αυστρίας, καθώς και στο Mana Contemporary New Jersey.