Λιγότερο «τρελό» το ζακυνθινό ποδόσφαιρο! Στο καλό Τάση Τσιλιώρη!

Είχε την πιο όμορφη «τρέλα» στη Ζάκυνθο.

Ανακάλυψε στο ποδόσφαιρο το «μονόπλευρο σύστημα… από τη δεκαετία του ΄80» κι εμείς τον λέγαμε «τρελοκομείο».


Μιλούσε για ηλεκτρολύτες μετά την προπόνηση και εμάς το μυαλό μας πήγαινε στην «ηλεκτροκόλληση».

Μιλούσε για ταχυδύναμη και τον κοιτάζαμε σαν εξωγήινο.

Μιλούσε για επιθετικά μπακ, την εποχή που οι δύο ακραίοι αμυντικοί είχαν «διόδια» στη σέντρα. Κι εμείς γελούσαμε… Τον χαρακτηρίζαμε γραφικό κι ονειροπόλο.

Τι να πρωτοθυμηθούμε όσοι τον γνωρίσαμε; Όσοι δουλέψαμε στο εργοστάσιο με τους τσίγκους, στον Άγιο Γεράσιμο απέναντι από του κυρ Παύλου του Μαρούδα!

Φτιάχναμε το μίγμα για τις πιο ποιοτικές πλάκες ίσως σε ολόκληρη τη χώρα. Τις εξάγωνες τις μικρές, εξωτερικού χώρου, με τα λαστιχένια καλούπια. Και τις μεγάλες, τις βαριές, με τα κοκάλινα καλούπια, σε ώχρα και τερακότα αποχρώσεις. Ακόμη αντέχουν σε σπίτια και μαγαζιά, μετά από σαράντα χρόνια.

Τα βράδια βλέπαμε μαζί του ποδόσφαιρο στο εργοστάσιο, στη μεγάλη τηλεόραση B&O με την τέλεια εικόνα.

Γελούσαμε με τα αστεία του, με τις ατάκες του, με τις «παραξενιές» του, με το παγωμένο νερό για μπάνιο μέσα στο καταχείμωνο!!!

Οι πιο παλιοί από εμάς, τον θυμούνται στον Κόκκινο Βράχο, με το πουλόβερ στους ώμους, με τα στενά παντελόνια που κατέληγαν σε «καμπάνα», με τα πουκάμισα τα εφαρμοστά με τους μεγάλους γιακάδες, με τα κατάμαυρα μαλλιά του να γυαλίζουν, με τον «ιταλικό του αέρα».

Ένας όμορφος άντρας που οι γυναίκες της εποχής του τον λάτρευαν μα αυτός ήταν τόσο ντροπαλός!

Αγάπησε τον Έσπερο, το Ζακυνθιακό και την Οντέσε. Την ομάδα της Δανίας που έστω και για λίγο φόρεσε τη φανέλα της. Κι είχε για ενθύμιο ένα απόκομμα εφημερίδας με φωτογραφία και το όνομά του. Η Ζάκυνθος κι η Δανία ήταν οι αγαπημένες του πατρίδες. Κι ας μην είχε ζήσει ποτέ στη σκανδιναβική χώρα, την επισκέφθηκε κάποιες φορές λόγω του αδελφού του, του Νιόνιου. Και την αγάπησε.

Αυτός ήταν σε λίγες γραμμές ο «Τσιλιώρης». Και μπορεί στους περισσότερους από εσάς να μη λένε τίποτα αυτές οι γραμμές, όμως όσοι τον γνώρισαν, δούλεψαν μαζί του, τον είχαν συμπαίκτη, τον είχαν προπονητή, τον είχαν φίλο, ξέρουν σε τι άνθρωπο αναφέρονται.

Σε έναν αγνό, σ’ έναν καλοσυνάτο, έναν αφελή μα έξυπνο, γλυκόλογο μα κι ευθύ. Έναν «τρελό» με το ποδόσφαιρο. Πάνω απ’ όλα όμως, ένα ντόμπρο παιδί, γιατί η καρδιά του ήταν πάντα η καρδιά ενός ΠΑΙΔΙΟΥ.

Σε όσους τον συναντούσαν, τον βοηθούσαν και τον συντρόφευαν, έστω με λόγια παρηγοριάς, τα τελευταία δύσκολα χρόνια ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ.

Ξέρουν αυτοί. Για όλους εμάς τους υπόλοιπους που τον ξεχάσαμε, είμαι σίγουρος δε μας κρατάει κακία, μας έχει ήδη συγχωρήσει. Ξέρει πως η ζωή τα έφερε έτσι που δεν τον «ξεχάσαμε» ηθελημένα, αλλά από ανάγκη. Και οι τύψεις πάντα θα μας «συντροφεύουν». Καλό ταξίδι Τάση Τσιλιώρη, απ’ όλους εμάς που σε αγαπήσαμε. Λιγότερο «τρελή» από την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου η ποδοσφαιρική Ζάκυνθος. Και δε μας αρέσει καθόλου…

Τάσος Θεοδόσης