Ο Ερασίμολπος σχολιάζει

Με θλίβει που τα τελευταία χρόνια βλέπω διάσπαρτα στην Ευρώπη, αλλά και αλλού, νεοφασιστικά μορφώματα, 80 μόλις χρόνια μετά το τερατούργημα του ναζισμού.
Τελικά εμείς οι άνθρωποι ξεχνάμε εύκολα! Δεν παρεξηγώ όμως τους νέους, γιατί αυτοί δεν έζησαν -ευτυχώς- τον φασισμό. Και όπως εξελίσσονται τα πράγματα στην κοινωνία μας, με τον καπιταλισμό να καλπάζει, μερικοί γίνονται πλουσιότεροι, αλλά η μεγαλύτερη μερίδα του λαού έχει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα (οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι). Κάτω από αυτές τις συνθήκες, βαίνοντας προς το αδιέξοδο και την απελπισία, μερικοί από αυτούς ωθούνται στα άκρα από τους επιτήδειους της ξενοφοβίας και του εθνικισμού. Σ’ αυτό δεν βοηθάει και η συγκυρία της εισροής στην Ευρώπη ταλαίπωρων μεταναστών, που ψάχνουν απελπισμένα για μια καλύτερη ζωή, αφού τα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα κατέστρεψαν τις χώρες τους με το υποκριτικό δικαιολογητικό την αποκατάσταση της δημοκρατίας (φαίνεται να έχουν μπερδέψει τη δημοκρατία με την τυραννία και την εκμετάλλευση).
Μα ουσιαστικά δεν είναι μόνο ο οικονομικός παράγοντας που οδηγεί κάποιους ανθρώπους στον νεοφασισμό, είναι και η αλαζονική εντύπωση μερικών παρανοϊκών ατόμων, που έχουν την ψευδαίσθηση ότι ανήκουν σε μια ανώτερη φυλή κι ότι πρέπει να εξαφανίσουν υποδεέστερους κατά τη λανθασμένη κρίση τους λαούς, με αποτρόπαιες, εγκληματικές πράξεις.
Συγχαίρω την ελληνική δικαιοσύνη που καταδίκασε αυτή τη νεοφασιστική ντροπή στη γενέτειρα της δημοκρατίας. Και πάλι η μικρή Ελλάδα έδωσε το παράδειγμα στους υπόλοιπους ευρωπαίους «εταίρους» της ότι η δημοκρατία, η ελευθερία και το «καλόν κ´ αγαθόν» του Πλάτωνα είναι τα ιδεώδη που πρέπει να επιδιώκουμε για να αποτρέψουμε τη λανθασμένη ροπή της ανθρωπότητας. Και θα κλείσω με τους στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη, στο υπέροχο τραγούδι του αξέχαστου Μάνου Λοΐζου:
Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει
όποτε ακούω από τότε ακορντεόν.
Κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει δεν θα περάσει ο φασισμός.