«Δεν τους φοβόμαστε, δεν είναι αθώοι» | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

Γράφω αυτές τις γραμμές πριν γίνει γνωστή η απόφαση του Δικαστηρίου για την Χρυσή Αυγή. Το κάνω, γιατί η κρίση του δικαστηρίου είναι άλλο πράγμα, εντός του δικονομικού μας συστήματος της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και της ανθρώπινης κρίσης και άλλο το κοινό περί δικαίου αίσθημα των πολιτών. Όλα αυτά και κρίνονται και αξιολογούνται, αλλά και δεν πρέπει να επηρεάζονται από τους πολίτες, που δεν έχουν νομικές γνώσεις. Οι πολίτες όμως, έχουν το δικαίωμα να αγωνίζονται για τη Δημοκρατία και το Δημοκρατικό πολίτευμα ενάντια σε εχθρούς του και υπονομευτές του, έχουν το δικαίωμα να έχουν αίσθηση της αλήθειας, εντός της δικής τους κρίσης, που όπως είπαμε, δεν είναι νομική αλλά συναισθηματική. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο και ο τίτλος του άρθρου μου. Δεν τους φοβόμαστε τους φασίστες, την ιδεολογία τους και τις πρακτικές τους και έχουμε την αίσθηση ότι όλα αυτά δεν μπορεί να είναι τυχαία, κάποιο «αυγό γέννησε το φίδι» επομένως δεν είναι και αθώοι. Τώρα πόσο, σε τι είναι ένοχοι, είναι δουλειά της Δικαιοσύνης, που ξέρει να κάνει τη δουλειά της, ακόμη και με τις δικλείδες ασφαλείας που διαθέτει, να διορθώνει και τα οποία ανθρώπινα ή μη λάθη που μπορεί να γίνουν.

Ας κάνουμε όμως μια μικρή αναδρομή και ας καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα. Έχουν περάσει ακριβώς δέκα χρόνια από τις δημοτικές εκλογές το 2010, όταν η Χρυσή Αυγή κέρδιζε έδρα στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων και έμπαινε έτσι στο πολιτικό σκηνικό. Οι μετέπειτα συνθήκες την ευνόησαν, τα μνημόνια, το μεταναστευτικό, ο φόβος και η οργή του κόσμου, την δυνάμωσαν και την έκαναν μέχρι και τρίτο κόμμα στη Βουλή. Η άνω και κάτω πλατεία Συντάγματος, η περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, η Δραπετσώνα και άλλες περιοχές με τα σύγχρονα προβλήματα, έγιναν ο προνομιακός χώρος άσκησης των παράνομων ενεργειών των μέλλων της και των στρατολογούμενων συμπαθούντων που όλο και αύξαναν. Είχε καλλιεργηθεί στο μυαλό της ηγεσίας της, ότι ήταν υπεράνω κάθε αρχής και κάθε νομού και μπορούσαν να δρουν ανενόχλητοι, επιβάλλοντας την δική τους λογική, ως τιμωρών. Το κράτος είχε γίνει άβουλος παρατηρητής όλων αυτών και η κοινωνία σε κάποιο βαθμό ανεκτική σε τέτοιες πρακτικές. Άλλωστε μια δολοφονία ενός «μελαμψού ψαρά» πέρασε στα ψιλά, όπως και οι βιαιότητες κατά των μεταναστών σε περιοχές της πρωτεύουσας. Η δε επίθεση σε στελέχη του ΠΑΜΕ του Πειραιά, θεωρήθηκε ως ξυλοδαρμός ανάμεσα σε αντίθετες πολιτικές ομάδες. Μέχρι που ήρθε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και όλοι ξύπνησαν από τον λήθαργο. Η πρώτη που ξύπνησε ήταν η τότε κυβέρνηση Σαμαρά και η οποία δια του τότε Υπουργού κ. Δένδια, πήγε τις δικογραφίες και τους φακέλους στην δικαιοσύνη και έτσι ξεκίνησε η δίωξη όλων αυτών και το «ξήλωμα του πουλόβερ» Χρυσή Αυγή. Η δική που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2015 κράτησε παρά πολύ. Εδώ ευθύνες υπάρχουν, όπως και η αίσθηση ότι κάποιοι καλόβλεπαν την εκλογική ζημιά που μπορούσε αυτό το κόμμα, μόρφωμα, να προκαλεί στη Νέα Δημοκρατία, όπως και ότι οι ψήφοι της, θα μπορούσαν να είναι χρήσιμοι, όπως στην αλλαγή του εκλογικού νόμου. Αυτά έγιναν και δεν ξεχνιούνται. Όμως το γεγονός είναι ότι φτάσαμε στο τέλος αυτής της δικής και το σημαντικότερο, το ότι η ίδια η κοινωνία με την ψήφο της πέταξε τη Χρυσή Αυγή από το κοινοβούλιο αυτά έχουν σημασία. Άλλωστε ο αγώνας ενάντια στο φασισμό, τον κάθε μορφής αυταρχισμό, την ξενοφοβία και την κάθε μορφής βία δεν τελειώνει ποτέ. Μπορεί ο κόσμος να αναμένει την απόφαση του δικαστηρίου με ενδιαφέρον και αυτή να έχει και ιστορική αξία.


Όμως θα είναι μόνο μια απόφαση, ο αγώνας θα συνεχίζεται και κυρίως δεν θα πρέπει να δημιουργούνται εκείνες οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που αφήνουν χώρο να αναπτυχθούν τέτοιες ιδεολογίες. Η ιστορία της Ευρώπης βρίθει τέτοιων στιγμών, που πληρώθηκαν με πολύ αίμα και πόνο. Ας ακούσουμε επομένως την απόφαση με ενδιαφέρον και σεβασμό, αλλά ας εντείνουμε και τον αγώνα μας κατά κάθε ολοκληρωτισμού κάθε βίας αλλά και κάθε φασισμού παλιού ή σύγχρονου.

Υ.Γ. Η απόφαση πλέον είναι γνωστή και μπορεί να χαρακτηριστεί ιστορική. Είναι καταδικαστική για όλη την Χρυσή Αυγή, ως εγκληματικής οργάνωσης. Οι λεπτομέρειες είναι δουλειά του ρεπορτάζ. Η απόφαση του Δικαστηρίου φρονώ, ότι ταυτίζεται με το αίσθημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών.

photo: iefimerida.gr