Μήπως είναι κατάντια; | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

Αυτή η ιστορία με το άνοιγμα των σχολείων και τις μάσκες με έβαλε σε σκέψεις περίεργες. Πρώτον να τα βάλω με την πολιτεία, άλλωστε είναι ο εύκολος σάκος του μποξ. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να οργανώσουμε την παρασκευή κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων μασκών, σε τρία ή τέσσερα διαφορετικά μεγέθη από νηπιαγωγείο μέχρι λύκειο, σε ένα μήνα; Έ τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας. Κάποτε είχαμε μια πολύ δυνατή εύρωστη και ανθούσα βιοτεχνία ενδυμάτων. Τώρα καταντήσαμε να μην μπορούμε να σχεδιάσουμε ούτε μια μάσκα σωστά. Είναι όντως μεγάλη ήττα και πρόγνωση, ότι τίποτα δεν μπορεί εύκολα να διορθωθεί στον τομέα αυτό, όταν Κινέζοι και πολλοί άλλοι στην Άπω Ανατολή τρέχουν με χίλια. Μάλλον έχουμε χάσει το τρένο και πάμε για άλλα. Τουρισμό με τα πάντα εισαγόμενα, αυτό είναι δυστυχώς το μέλλον.

Έρχομαι όμως και στα δικά μας καμώματα, των γονέων ειδικά. Κάναμε τόσο θόρυβο για τις μάσκες, ίσως μας δόθηκαν και δικαιώματα. Όμως η αλήθεια είναι, ότι αν κάθε οικογένεια φρόντιζε, θα είχε φτιάξει από ρετάλια και αλλά υπόλοιπα ενδυμάτων, 10 -20 καλοφτιαγμένες καλοπλυμένες και καλοσιδερωμένες μάσκες. Δεν θα περίμενε ποτέ τις αστοχίες και τις ανικανότητες της πολιτείας να καλύψουν τις ανάγκες. Δυστυχώς σε πολλά σημεία έχουμε χάσει το μέτρο και την αίσθηση. Τα περιμένουμε όλα από το κράτος και τους άλλους. Δεν σκουπίζουμε τη πόρτα μας, δεν ασπρίζουμε το πεζοδρόμιο μας, δεν θέλουμε να βάλουμε το αυτοκίνητό μας μακρύτερα από την είσοδο του σπιτιού μας, πετάμε τις τσίχλες τα υπολείμματα από φαγητά και παγωτά κάτω στις πλατείες και τους δρόμους, τα μπουκαλάκια του νερού και τα αποτσίγαρα παντού.


Ας καταλάβουμε ότι δεν μπορεί να μας ακολουθεί ένας οδοκαθαριστής, ένας αστυνόμος και ένας πυροσβέστης από πίσω και πάλι να μη συμμορφωνόμαστε… Καλές οι κατηγορίες στην πολιτεία για τις αστοχίες της, όμως ώρα είναι να κοιτάξουμε και τα δικά μας μούτρα στον καθρέφτη της πραγματικότητας…

photo: makeleio.gr