Η γενιά του ’80

Η 3η του Σεπτέμβρη είναι βέβαιο ότι παραμένει η μοναδική ημερομηνία, για την οποία μεγάλο κομμάτι του λαού θυμάται ότι, εκείνη την ημέρα του 1974 γεννήθηκε ένα κίνημα, κόμμα στη συνέχεια, από τον Ανδρέα Παπανδρέου, που έμελλε να καθορίσει τα πολιτικά πράγματα, αλλά και τη ζωή των ανθρώπων για τις επόμενες δεκαετίες. Δεν νομίζω ότι κανείς θυμάται ημερομηνίες ίδρυσης άλλων κομμάτων, έστω και αν τα ψηφίζει.

Αυτή λοιπόν η επέτειος, φέτος συμπληρώθηκαν 46 ολόκληρα χρόνια, συμπίπτει με μια ολόκληρη γενιά και καθορίζει μία ολόκληρη εποχή. Εκείνων που τότε έμπαιναν στη ζωή, συμπλήρωναν τα 20 και τώρα είναι απόμαχοι, εάν ζουν, αλλά και εκείνων που τότε είχαν γεννηθεί ή γεννιόντουσαν ή γεννήθηκαν μέσα στη δεκαετία. Είμαστε άνθρωποι ωφελημένοι όλοι εμείς, εκείνης της εποχής. Απολαύσαμε ειρήνη, ελευθερία, δημοκρατία και κυρίως οικονομική ευμάρεια. Η συμβολή του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα ήταν καθοριστική για αυτό. Δεν πιστεύω ότι άλλος Έλληνας ηγέτης θα έπαιρνε τέτοιες αποφάσεις και θα έδινε τέτοιες δυνατότητες στους Έλληνες. Τώρα αν όλα αυτά ήταν τα θεμέλια της κρίσης που ήρθε το 2010, είναι μια άλλη ιστορία. Κατά την άποψη μου μεγαλύτερη ευθύνη έχουν όσοι δεν μάζεψαν τα χαλινάρια τις επόμενες δεκαετίες, όταν θα μπορούσε να εμπεδωθεί στην κοινωνία και το αίσθημα των υποχρεώσεων και όχι μόνον του ζητάω και τα παίρνω, παρά έχει ευθύνη ο Ανδρέας που πήρε το ρίσκο, άδραξε την ευκαιρία και άλλαξε τη ζωή των Ελλήνων, κάνοντας τους φτωχούς μικρομεσαίους και που μαζί με πολλά άλλα, άλλαξε την Ελλάδα.

Τώρα όμως είναι διαφορετικά, οι γενιές εκείνες που απόλαυσαν, τώρα βιώνουν την άλλη όψη, από κάθε πλευρά. Βέβαια και ο κορωνοϊός, αμέσως μετά την οικονομική κρίση δυσκολεύει πλέον τα πράγματα, δεν μας χρειαζόταν, αλλά δεν είναι στο χέρι μας. Ας αναλογιστούμε πόσο διαφορετική είναι η ζωή τώρα και πόσο δύσκολο προδιαγράφεται το μέλλον ενός παιδιού που γεννήθηκε από το 2000 και μετά, σε σχέση με ένα που γεννήθηκε κοντά στο 1980. Αν γίνει ο συσχετισμός σε πιάνει θλίψη. Τότε το δημόσιο ήταν ορθάνοιχτο για να πιάσεις δουλειά, αρκούσε λίγο κομματικό σπρωξιματάκι, ανάλογα ποιος ήταν στην εξουσία… Δόξα το Θεό και τα δύο μεγάλα κόμματα είχαν τις ευκαιρίες, το ΠΑΣΟΚ χρονικά και οι οπαδοί του τις περισσότερες, αλλά και πόσοι δεν άλλαξαν πολιτικό στρατόπεδο, στο όνομα της υποχρέωσης για τον έναν ή και παραπάνω διορισμούς; Πάμε παρακάτω….Τα δάνεια εύκολα, οι επιδοτήσεις έρεαν, οι διευκολύνσεις και οι κάθε λογής εξυπηρετήσεις χωρίς καμία ιδιαίτερη δυσκολία. Όλα μια χαρά και το σημαντικότερο με απόλυτη μακαριότητα, χωρίς καμία αίσθηση του κινδύνου που παραμόνευε, χωρίς την αίσθηση, πως αυτή η άνετη ζωή δεν μπορεί να συνεχίζεται αδιάκοπα. Να μην προσθέσω και την εποχή του χρηματιστηρίου, όταν πολλοί «τζιράριζαν» στα χαρτιά, χρήματα που δεν είχαν δει ούτε στον ύπνο τους. Φυσικά, οι περισσότεροι στο τέλος χαμένοι, αλλά και βέβαιοι, ότι η ζωή συνεχίζεται και ευκαιρίες θα ξαναβρεθούν.

Ήρθε όμως το 2010 και όλα αυτά έμειναν στην ιστορία, που δυστυχώς στην οικονομία αργεί να κάνει τέτοιους βολικούς κύκλους και κυρίως με παρόμοιους ανορθόδοξους τρόπους, όπως στις δεκαετία του ’80 και ’90, χωρίς κανένα κανόνα. Το ότι το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε πολιτικά το μεγαλύτερο τίμημα της κρίσης, είναι η μεγαλύτερη πολιτική αδικία, όχι ότι δεν έκανε λάθη πολλά, όμως και η κοινωνία γνώριζε και έπρεπε να διαισθάνεται και κυρίως όφειλε να κατανοεί ότι «το πάρτι» κάπου έχει και τέλος. Εδώ είναι η αδικία και η «νίκη» των λαϊκιστών που συνέχισαν να τάζουν, εισπράττοντας την υποστήριξη πολλών ευνοημένων, μαζί με τους ευκολόπιστους που έτρεξαν στα λόγια. Αν βέβαια κάποιες κυβερνήσεις μάζευαν νωρίτερα τα πράγματα, όπως είπαμε, η κεραμίδα της κρίσης μπορεί να ήταν μικρότερη. Δυστυχώς δεν έγινε, και εμείς τα θέλαμε όλα ισοβίως, αλλά δεν μας έκατσε. Ο λαός δεν έμαθε την αλήθεια με παιδευτικό χαρακτήρα, ούτε μυαλό έβαλαν πολλοί όπως αποδεικνύεται. Τα πολύ δύσκολα είναι μπροστά μας και οι γενιές που μπαίνουν στην παραγωγή βιώνουν ανεργία και προβλήματα άγνωστα για τις γενιές που προαναφέραμε.

Έχουμε, λοιπόν, ευθύνη οι απολαύσαντες, στο να συμβάλουμε, με λογική, γνώση και υπευθυνότητα, να βρει η πατρίδα το βηματισμό της και ο δρόμος των νέων ανθρώπων να γίνει λιγότερο δύσβατος. Δεν βλέπω πολύ μυαλό, αλλά καμία φορά οι ευχές πιάνουν και η αυτοσυντήρηση κατευνάζει το θυμό και μειώνει τον παραλογισμό. Αν τα εθνικά μας θέματα περάσουν σε πιο ήρεμες καταστάσεις, οι κυβερνώντες διδαχθούν από τα λάθη στη διαχείριση των χρημάτων, που έγιναν στο παρελθόν και η κοινωνία απαιτεί μεν, ως αναφαίρετο δικαίωμα της, αλλά με λογική που δεν υπήρξε ποτέ, τότε υπάρχει φως για κάτι καλύτερο τα επόμενα χρόνια.

photo: sansimera.gr