Αποχαιρετιστήριο αφιέρωμα στο Μουσικό Μαγαζί

Αν χρειαζόταν να ξαναβαφτίσουμε το “Μουσικό Μαγαζί” σήμερα, σίγουρα θα το ονομάζαμε “Μουσικό Στέκι”. Γιατί αυτό ακριβώς ήταν. Το “chat” της εποχής, που όλοι όσοι περιστρεφόντουσαν γύρω απο την μουσική, είτε επαγγελματικά, είτε για δική τους ευχαρίστηση, ήταν μέσα σε αυτό. Ηταν ο φυσικός τόπος συνάντησης και ανταλλαγής γνώσεων. Από το το 1983, στην ιδια γειτονιά πάντα, σε άλλο αριθμό.
Ο Γιώργος Πυριόχος (Μόντες) από τα εφηβικά του χρόνια άρχισε να μυείτε στον κόσμο της μουσικής. Κυρίως ξένης, ή εγχώριας όπως αποκαλείται, από το πόστο του DJ στο κλαμπ Ακρωτήρι. Αυτό ήταν το έναυσμα. Ηταν τότε που κατάλαβε πως με αυτό θέλει να ασχοληθεί σε στη ζωή του. Και αυτό πέτυχε. Να κάνει το χόμπυ, επάγγελμα. Ο χώρος που δημιούργησε και φιλοξένησε τα βινύλια, ήταν όπως ακριβώς έπρεπε. Μικρός, καλαίσθητος, πολύχρωμος, (άλλωστε τα εξώφυλλα και οι αφίσες της εποχής, δεν έκαναν χρωματικές εκπτώσεις) , και πάντα ενημερωμένος για όλες τις νέες κυκλοφορίες. Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι djs διεθνούς κι παγκοσμίου φήμης, περνούσαν από το “μαγαζί” να ενημερωθούν και να αγοράσουν δίσκους. Το σημαντικότερο όμως ήταν, ότι αποτελούσε μια κυψέλη γνώσης. Μια κυψέλη που οι εκολλαπτόμενοι μελλοντικοί άνθρωποι της μουσικής, συναντιόντουσαν σε αυτό το σχολείο.

Και ποιοι δεν πέρασαν από εκεί… Και ποιοι δεν έμεναν με τις ώρες με τα ακουστικά στα αυτιά να μαθαίνουν για τη μουσική και τα τραγούδια και να εμπλουτίσουν τη μουσική τους βιβλιοθήκη.
Ως μια μικρή παρένθεση να αναφέρουμε ότι το στέκι δεν ήταν μόνο μουσικό αλλά και αθλητικό. Ο Γιώργος, ήταν και έφορος του Τμήματος Μπάσκετ της ΑΓΕΖ επομένως και οι αθλητικές συναντήσεις εδιναν και επαιρναν, πάντα, “μετα μουσικής”. Μάλιστα θυμάται και ο ίδιος κάποια στιγμή όταν πήγε πρωί να ανοίξει το μαγαζί του, είδε αναρτημένη μια μεγάλη πινακίδα που έγραφε “Open University Montes”.

Αλλά και αργότερα όταν η ιδιωτική ραδιοφωνία έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή της, ο Γιώργος δεν εμεινε έξω απο αυτό. Πλέον μπορούσε να μεταδίδει και να διαδίδει τις μουσικές του προτιμήσεις και να κάνει τους μουσικόφιλους πιο σοφούς μέσα από τις ραδιοφωνικές συχνότητες. Το στέκι λοιπόν αυτό κατέβασε ρολά. Ο χρόνος βάζει τα δικά του όρια σε κάποια πράγματα όσο και να θέλουμε να αντισταθούμε.
Και όπως ο ίδιος λέει. “Δεν εκλεισε ο κύκλος… Το τέλος μιας καριέρας είναι απλά μια σταση στην πορεία της ζωής μας.
Όλα συνεχίζονται…!”


ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΥΡΙΟΧΟΣ

Αυτός ήμουν και είμαι πάντα.
Ο αδελφός του Μόντε. Άντε ο αδελφός του Γιώργου.
Πολλοί ακόμα και σήμερα με φωνάζουν Γιώργο. Μόνο στη φωνή μοιάζουμε. Ειδικά στο τηλέφωνο. Κι επειδή ο αδελφός μου ο Μόντες ήταν ένα ωραίο αγόρι που έγινε ένας ωραίος άντρας, η προσφώνηση «ο αδελφός του Μόντε» μου άρεσε, με κολάκευε. Εγώ είμαι ο big brother, ο Μόντες το brotheraki , ακόμα έτσι φωνάζει ο ένας τον άλλο.

Δύσκολη υπόθεση να καλείσαι να γράψεις για τον αδελφό σου χωρίς να κάνεις αγιογραφία. Τον άφησα παιδάκι στο νησί, τον βρήκα έφηβο στο κλάμπ Ακρωτήρι του Κολαίτη να χορεύει το Pop Corn καλπάζοντας σαν άλογο, αναγκάζοντας τους πελάτες να αποχωρούν από την πίστα για να τον θαυμάζουν. Η Βουγιουκλάκη είχε πεί το «χορεύει σαν άλογο που καλπάζει» ένα καλοκαίρι καθισμένη στο μαρμάρινο τραπέζι που ο μύθος λέει ότι είναι του Σολωμού. Εγώ dj στο κλαμπ, ο πατέρας σερβιτόρος, ο Μόντες βοηθός του. Ανοίγω παρένθεση. Το παρατσούκλι Μόντες του το έβγαλαν λόγω εμφάνισης, ωραίος , ντυμένος πάντα εκκεντρικά σαν μοντέλο, άρα… Μόντες. Και η γυναίκα του αργότερα Μοντούλα. Κλείνω παρένθεση. Ο Μόντες dj στο κλάμπ! Τότε μπήκε για τα καλά στη μουσική, άν και το μικρόβιο το είχε κολλήσει από παλιότερα. Οικογενειακό μας. Εγώ του έντεχνου και των ειδώλων, ο Γιώργος στα ψαγμένα της ρόκ και της σόουλ.

Στην Αθήνα είχε στο σπίτι πομπό ερασιτεχνικού σταθμού. Έβγαζε σπυράκια με τα εμπορικά, δεν του άλλαζες γνώμη με τίποτα, γινόταν σκληρός και επικριτικός σε όσα δεν του άρεσαν, διακριτικά σιωπηρός στα δικά μου γούστα. Κάποια στιγμή, μετά από περιπλανήσεις άνοιξε στο νησί το στέκι του. Το Μουσικό Μαγαζί. Έτρεχα σε μιά αποθήκη δίσκων στα Κάτω Πατήσια και μετά στο Κτέλ… ο ντελιβεράς του να στέλνω τις παραγγελίες του. Στα δισκάδικα των δικών μου ονείρων στην Αθήνα, συναντούσα Ζακυνθινούς, όλοι για τον Μόντε μιλούσαν. Θεός ο Μόντες! Τους μάθαινε πράγματα , τους άνοιγε δρόμους, τους έβαζε να ψάχνουν…. μέντορας ο Γιώργος.

Έμενα άφωνος μπροστά στις γνώσεις του, έγινα και γω μαθητής του σε κείνα τα περίεργα έθνικ και κάτι άλλα μουρλά άγνωστα που ένα δύο χρόνια μετά, γινόντουσαν παγκόσμιες επιτυχίες. Τι διάολο; Μαντικές ικανότητες είχε; Το νησι γέμισε κλαμπ. Όλοι οι djs στο Μουσικό Μαγαζί, άκουγαν εισαγόμενα από το εξωτερικό για να παίξουν αποκλειστικότητες. Αθηναίοι τα καλοκαίρια έκαναν στέκι το μαγαζί του Μόντε, αγόραζαν, μάθαιναν, και γώ ακροατής παύλα θαυμαστής, χάζευα. Μπράβο ο μικρός!! Πήγαινε σε Αθηναικ κλαμπ και μου έλεγαν οι djs ‘ από τον αδελφό σου το πήρα αυτό».

Έχει ένα τρόπο να σου περνάει την αποψή του, το γούστο του. Σχεδόν επιτακτικά και σου αρέσει. Προσόν του….ακούει. Ακόμα και όταν έχτιζε τείχος ανάμεσα στο γούστο του και το γούστο του, ακουγε. Μάθαινε στην ουσία, αποθήκευε για να έχει σφαιρική γνώση ακόμα και για αυτά που απεχθάνεται. Σε όλα υπάρχει τέλος εποχής. τελείωσαν οι δίσκοι, οι κασέτες, τα cds, το ιντερνετ νίκησε τις ανθρώπινες επαφές, η καλημέρα έγινε ηλεκτρονική, ο Μόντες έγινε κηπουρός και τραγουδάει στις ντομάτες του. Άν μπορούσε το μποστάνι, εκεί δίπλα στα κλάμπ, να γίνει πλατό dj , θα έπαιζε τις καλύτερες μουσικές. Ναι, το αδελφάκι μου έγινε μύθος και σημείο αναφοράς για 3 τουλάχιστον γενιές. Καμαρώνω όταν μου λένε «ο Μόντες μου το έμαθε», «ο Μοντες με έκανε καλύτερο άνθρωπο». Το μαγαζί κλειστό. Θα κάνω καιρό να ξαναπεράσω απο κεί. Κι επειδή η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, γελάω όταν μπαίνοντας στο αμάξι του έχει ένα cd με Χατζιδάκι που παίζει «Νιάου νιάου βρε γατούλα». Brotheraki ό,τι κοροιδεύεις το λούζεσαι.


ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΠΑΣΤΑΣ

Είναι πολύ λίγες οι στιγμές, πολύ λίγα τα παραδείγματα που τιμάς, γιατί σέβεσαι, ανθρώπους, χαρακτήρες σε χρόνο ενεστώτα. Συνήθως γράφεις, αναφέρεσαι σε κάτι που τελείωσε-έφυγε. Ο φίλος μου ο Γιώργης, είναι μια τέτοια περίπτωση. Τον θυμάμαι μικρό παιδί, εγώ, να περνά απ’ το σπίτι μου σχεδόν κάθε απόγευμα. Το σπίτι του ήταν στα «λυόμενα», ερχόταν από του « Ξεκουκούλουτου» έμπαινε σε ένα μικρό στενάκι και έβγαινε μπροστά στο σπίτι μου, στη Ξενοπούλου. Το στυλ απαράμιλλο, δικό του. Όλα είναι δικά του. Όχι απαραίτητα της μόδας, αλλά κάτι προσωπικό. Ψηλός, μαλλί μακρύ και χρώματα όμορφα, ωραία. Που πάντα μου τραβούσαν την προσοχή.

Είναι άνθρωπος που «βάζει» χρώμα στη ζωή του και ,γιατί όχι, στις ζωές των άλλων. Το θυμάμαι έντονα , αυτό το πέρασμα, στα παιδικά μου μάτια. Ίσως να ήταν και η αφορμή να «συναντηθούμε» χρωματικά. Αρέσουν και σε μένα τα χρώματα. Τον γνώρισα στο «Μουσικό Μαγαζί» του, ως μαθητής, αγοράζοντας τις πρώτες μου κασέτες και αργότερα τα βινύλια στις πρώτες μου μουσικές αναζητήσεις. Να σας πω την αλήθεια μου, δεν θυμάμαι την πρώτη φορά που βρέθηκα στου «Μόντε». Το μαγαζί του ήταν σε μικρή απόσταση από το σημερινό, σχεδόν απέναντι από του «Ζωχιού». Ο Γιώργης, πάντα αποπνέει σεβασμό. Μια αρχική αυστηρότητα, ένα εξεταστικό βλέμμα, μια επαγγελματική προσέγγιση που στο τέλος γίνεται πραγματική φιλία. Και, ξέρεις, φίλοι δεν είναι αυτοί που συναντάς καθημερινά.

Φίλος, είναι αυτός που θα σε «βρεί» θα σε ρωτήσει , θα ενδιαφερθεί για σένα, και μετά θα «φύγει». Εσύ όμως, θα ξέρεις ότι πάντα θα είναι εκεί. Είναι αυτό που λέμε, ένας ανενόχλητος άνθρωπος. Μια συγκροτημένη προσωπικότητα, φιλότιμος, παιδευμένος, ιδιαίτερος . Η Ψυχή της παρέας. Το «Μουσικό μαγαζί» του, πολλές φορές λειτούργησε μέσα μου σαν κρυφό σχολειό. Εκεί μάθαινες, όχι απαραίτητα τα μουσικά. Ήταν κάτι σαν την αρχαία αγορά και συγχρόνως η εκκλησία του δήμου. Φροντιστήριο ήταν το μαγαζί του Μόντε. Κουβέντες ατελείωτες, κουβέντες με νόημα και ουσία που σαν έφηβο με επηρέασαν. Σε βάζει σε μια διαδικασία να ψάχνεις, να ψάχνεσαι, να ανακαλύπτεις όχι μόνο ήχους αλλά και το φώς. Ο Φίλος μου ο Μόντες είναι ένας φωτεινός άνθρωπος.

Δυο τραγούδια για το κλείσιμο.

She’s A Rainbow-The Rolling Stones, για το φως, τα χρώματα, τη ΖΩΗ.
Chan-Chan-Buena Vista Social Club, γιατί με έμαθες και σε ευχαριστώ πολύ.
Να είσαι πάντα υγιής, γελαστός και φωτεινός.


ΕΛΕΝΗ ΤΟΥΡΚΑΚΗ

Ήξερα από καιρό ότι θα έκλεινε το μαγαζί ο Γιώργος, μα όσο έβλεπα τα ρολά σηκωμένα χαιρόμουν! Ώσπου μια μέρα με αφορμή το πάρτυ στο Baragge μου έστειλε ο Mezzo την παραπάνω φωτογραφία! Ανάμεικτα συναισθήματα!
Μουσικό μαγαζί σαν να λέμε, ανοιχτό πανεπιστήμιο, σημείο αναφοράς, κέντρο διερχομένων, οικογένεια… Θυμάμαι σαν παιδιά περνούσαμε απο το πρώτο μαγαζί, το γαλάζιο με τις τοιχογραφίες και μυριζόμασταν ότι κάτι διαφορετικό, κατι μαγικό (που λέει και ο Σαββόπουλος) γινόταν, αλλά δεν μας έπαιρνε ακόμα να μάθουμε. Μεγαλώσαμε…το μαγαζί μεταφέρθηκε παραδίπλα και δειλά δειλά αρχίσαμε να μετράμε τα βήματα μας στα νέα πλακάκια…σαν σκακιέρα.

Χαζεύαμε με τις ώρες τα βινύλια (κι ας μην είχαμε πικάπ) ακούγαμε στα κρυφά τις νέες κυκλοφορίες…και ξεκινούσαν οι συζητήσεις και οι αναλύσεις σαν να ανοίγαμε το βιβλίο «ο κόσμος της Σοφίας» του Jostein Gaarder.
Φωτογραφίες φίλων, ποστεράκια, ζωγραφισμένες πέτρες και οι πλεχτές λαμπάδες της Μελίνας. Βινύλια, κασέτες, cd, μικρές και μεγάλες κουβέντες, γνωριμίες ζωής, αναλύσεις, χαμόγελα, κλάματα και γέλια ξανά. Ώρες…ώρες, μήνες, εποχές..χρόνια!

ΧΕΙΜΩΝΑΣ: το τραπέζι με τις παιδικές κυκλοφορίες και τα γιορτινά! Παξιμαδάκια του λαδιού (απο τη μαμά Μελίνα) τσιπουράκι, άρωμα γαλλικού καφέ με φουντούκι και οι μουσικές να εναλλάσονται Bill Evans, Charles Mingus, Stefan Micus, Human Touch, Trioism και απο την άλλη Μικρές Περιπλανήσεις, Βράχνος Προφήτης, Αερικό, η Ρόζα, οι 7 νάνοι στο s/s Cyrenia, Μάλαμας, Τα μεταξωτά, Dire Straights

ΆΝΟΙΞΗ: Δροσερά κερασάκια… Βαμβακάρης, Καραϊνδρου, Ecm records, Buenavista social club, ο πολύχρωμος Σάκης Μπάστας, οι γαρδένιες και η αυλή της Τούλας, Dee Dee Bridgwater, luis Armstrong, Etta James, Μαίρη Λω

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ: φρέσκα σύκα… Σαββοπουλος, Κότσιρας ,Ρεμπούτσικα, Locomondo, Μαραβέγιας, Elvis, Lou Reed, Sade, Orchestra Baobab, Pink Martini, Manu Dibango, ministry of sound.

ΦΘΙΝOΠΩΡΟ: » ‘Oλα τα πήρε το καλοκαίρι» τραγούδια για τους μήνες, εκείνο το φανταστικό γλυκό με το αχλάδι! Haig Yazdjian, Βελεσιώτου, κόκκινα σύννεφα, λευκή καταιγίδα, κυκλάμινα, οξυγόνο. Και πάλι απο την αρχή… ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια, εποχές, αμέτρητες στιγμές που μπολιάζουν τη μνήμη μας κι ολα αυτά μάθαμε να τα χωράμε, σε μια ματιά, σε μια καλημέρα, σε ένα «μπίπ μπίπ» του αυτοκινήτου…εκεί που δύει ο ήλιος! Όλα ειναι δρόμος. Καληνύχτα Κεμάλ. Είναι η αγάπη ενα ταξίδι απο γιορτή σε γιορτή… Σ’ ευχαριστούμε Γιώργο μας!!!

ΥΓ: και αν ήμασταν στο ραδιόφωνο θα κλείναμε με Otis Redding «a change is gonna come».


ΑΚΗΣ ΛΑΔΙΚΟΣ

Αποχαιρετισμός στα όπλα! Ο Μόντες υπήρξε σημείο αναφοράς για τους Ζακυνθινούς μουσικόφιλους και όχι μόνο.Ενα καλλιτεχνικό και μπασκετικό στέκι.Του άρεσε πάντα να συζητάει για τον αγαπημένο του μπασκετικό Άρη. Στα πέτρινα χρόνια της ΑΓΕΖ μαζί στήσαμε την παιδική και τη γυναικεία ομάδα του συλλόγου. Πολλοί έτρεχαν στον Γιώργο για να ενημερωθούν για τα διεθνή μουσικά δρώμενα, βλέπετε δεν υπήρχαν τότε τα social media…Εάν εξαιρέσεις τα μεγάλα αστικά κέντρα ήταν το πιο ενημερωμένο δισκάδικο της ελληνικής επαρχίας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι είχε και εκτός Ζακύνθου πελατολόγιο. Όταν εργαζόμουν στις δισκογραφικές εταιρείες πάντα έπαιρνα και μια γνώμη από τον Γιώργο για τις κινήσεις μου για την απόκτηση διάφορων labels. Το κενό που αφήνει είναι δυσαναπλήρωτο γιατί δεν ήταν ένα τυπικό δισκάδικο η ένα τυπικό μαγαζί.
Ηταν χώρος πολιτισμού και παραγωγής ιδεών!


ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗΣ

Τι να πρωτοθυμηθώ για το μαγαζί αυτό.
Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι οι καθημερινές συναντήσεις παικτών, παραγόντων της ομάδας, μιας κι Γιώργος ήταν τότε έφορος του ανδρικού τμήματος. Ατελείωτες ώρες στο μαγαζί, αυτό που ήταν μουσικό και μπασκετικό στέκι.
Θυμάμαι τον Γιώργο να μας … κλείνοντας το μαγαζί για προνήσεις με το αξέχαστο κόκκινο renault μιας και κάποιοι απο μας δεν είχαν τρόπο να πάνε στο γήπεδο.
Και πριν τα εκτός έδρας ματς πολλές φορές εκεί δίναμε ραντεβού.
Ο Γιώργος ήταν πάντα κοντά μας. Ξεχωριστός χαρακτήρας με δεκτική ενέργεια πάντα.
Του εύχομαι καλή ξεκούραση και να κάνει πάντα πράγματα που τον κάνουν ευτυχισμένο.
Το σίγουρο είναι ότι θα μας λείψει το μαγαζί.


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΡΑΓΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

«37 χρόνια μουσικής ιστορίας & πολιτισμού. 37 χρόνια γεμάτα με κουβέντες, αναλύσεις, σκέψεις και χαμόγελα. Το Μουσικό μας Μαγαζί έκανε τον κύκλο του και ο δικός μας Γιώργος Πυριόχος, γνωστός σε όλους σαν Μόντες, αποφάσισε να συνταξιοδοτηθεί. Δεν ξέρω αν πρέπει να νοιώσω στεναχώρια ή αντιθέτως να χαρώ για τις στιγμές που έζησα στον χώρο αυτό. Η έννοια της χαρμολυπης σε όλο της το μεγαλείο. Μιλάω στον ενικό αλλά πιστεύω ότι εκφράζω όλους εμάς που πέρασαν απ’ αυτόν τον χώρο, ένα από τα καλύτερα δισκάδικα της Ελλάδας και όχι μόνο. Τι να πρώτο θυμηθώ και τι να γράψω. Ξέρω ότι του Γιώργου δεν του αρέσουν τα πολλά λόγια, αλλά μέσα του χαίρεται σαν μικρό παιδί όταν ακούει κάτι όμορφο. Ο Γιώργος προσέφερε πολιτισμό και θα συνεχίσει να προσφέρει. Δίπλα του θητευσαν πολλοί. Αμέτρητες ώρες μουσικής κουβέντας και όχι μόνο. Μπορώ να συνεχίσω να γράφω για ώρες. Θα τελειώσω το κείμενο με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Μόντε μου, σ’ ευχαριστούμε για όλα. Για πάντα στις καρδιές μας. * Τον Γιώργο θα μπορείτε να τον απολαμβάνετε στο αγρόκτημα του, εκεί που πλέον παίζει μουσική με τα λαχανικά του και την δικιά του Φρουτοπία, σαν ένας μεγάλος μαέστρος.»

ΠΥΡΙΟΧΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συνοδοιπόρους,
αυτά τα σχεδόν 40 χρόνια, που μοιραστήκαμε τόσα και τόσα.
Το τέλος μιας καριέρας είναι απλά μια στάση στην πορεία της ζωής μας.
Όλα συνεχίζονται…