Τα μπάνια του «Λαού»

απο τον Ιάσονα Τσόλη
Δημοσιογράφο, IONIAN TV

“Ε να μη χαλάσουμε τα μπάνια του λαού”. Αυτό απάντησε το καλοκαίρι του 1987 ο τότε πρωθυπουργός, ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου, όταν πιεζόταν να προχωρήσει σε έκτακτες εκλογές καλοκαιριάτικα.

«Φοβάται τις εκλογές», είπαν οι αντίπαλοι, «σοβαρολογεί» αντέτειναν οι πιστοί. Δημοφιλής και λαοπλάνος ο Ανδρέας, μπορεί να βρήκε τον τρόπο να ελιχθεί και να ακυρώσει το στήσιμο καλπών σε μια περίοδο που έβλεπε πως δεν τον συμφέρει πολιτικά, ωστόσο η φράση του στην πραγματικότητα κρύβει μια βαθιά αλήθεια. Οι καλοκαιρινές διακοπές για τον Έλληνα είναι η ιερή του αγελάδα.

Οι καλοκαιρινές διακοπές δεν ακυρώνονται, δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση, δε μεταφέρονται, δεν αναβάλλονται. Γενικά δεν αγγίζονται. Για τους Ευρωπαίους, αυτό το ιερό και όσιο του Έλληνα μεταφράζεται σαν άλλοθι τεμπελιάς για έναν λαό που του αποδίσουν την ιδιότητα του τζίτζικα. Όμως, πόσο ποιος μπορεί να κουνήσει το δάχτυλο αν δεν έχει ζήσει το καλοκαίρι στην Ελλάδα;

Με λίγα ή με πολλά, εμείς ξέρουμε πολύ καλά την αξία να κατεβαίνουν τα ρολά σε υποχρεώσεις, δουλειές, έγνοιες, χρέη και να απολαμβάνουμε για λίγο, αυτό που απλόχερα μας χαρίστηκε στον τόπο που γενηθήκαμε. Τις ομορφιές, τις παραδόσεις, τις στιγμές με την οικογένεια και φίλους. Το καρπούζι στη βεράντα στο σπίτι στο χωριό, τη μπύρα και το ψαράκι στο ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα.

Τα μπάνια του λαού του ’70 και του ’80, που φόρτωναν τα αμάξια με μπαγκάζια και ξεχύνονταν σε εξοχές και επαρχίες, μετατράπηκαν σε υπερχλιδάτες διακοπές σε all inclusive πεντάστερο, το ’90 και το 2000. “Καλέ να έχουμε την ηρεμία μας, να μην τρέχουμε από εδώ και από εκεί, να είναι και τα παιδιά ασφαλή”, έλεγες όταν σε ρωτούσαν που θα πάτε φέτος.

Εσύ βέβαια ζούσες το όνειρο. Ήθελες διακοπές με στυλ. Και να η Μύκονος και να η Σαντορίνη και να ανοίγεις κρασιά και να τρως γαριδομακαρονάδες. Και να πληρώνεις την ξαπλώστρα χρυσή. Άσε τα ρούχα που έπαιρνες νωρίτερα για να εμφανιστείς στις διακοπές. Και στο κάτω κάτω της γραφής, “Όλον τον χρόνο δουλέυω σαν το σκυλί, δεν τα δικαιούμαι;”, έλεγες… Δεν έλεγες βέβαια ότι για αυτές τις 15 ημέρες χρεώθηκες ωραιότατο διακοποδάνειο, διψήφιου επιτοκίου. Δε βαριέσαι… λεφτά υπάρχουν!

Και αφού έζησες 20 ανέμελα χρόνια με το κύμα να σου γαργαλάει την πατούσα όσο έπινες τον αφρώδη οίνο σου, ήρθαν και σου είπαν αυτά που ήξερες να τα ξεχάσεις. Μας εκδικούνται που αυτοί δεν μπορούν να χαρούν το καλοκαίρι τους όπως εμείς, σκέφτηκες.

Και πάλι όμως, εμείς δεν το βάλαμε καθόλου κάτω. Με πόνο ψυχής κάναμε στην άκρη το πεντάστερο και επιστρατεύσαμε όλη την εφευρετικότητά μας για να εντοπίσουμε τον φίλο, τον συγγενή, τον κουμπάρο και τον μπατζανάκη που είχαν κρατήσει ακόμα το εξοχικό δίπλα στη θάλασσα. “Τι λέτε να σας έρθουμε φέτος για 5 – 6 μερούλες; Τόσα χρόνια μου το λένε τα παιδιά…” Η θερινή ραστώνη ήταν μάλιστα τόσο μα τόσο δυνατή, που σε ανάγκασε όχι απλά να δεχτείς, αλλά να προτείνεις διακοπές στο χωριό, στο σπίτι της πεθεράς. Δε βαριέσαι, 10 μέρες είναι, θα περάσουν…

Όμως, δεν είναι η δύναμη της θερινής ραστώνης. Είναι η φυσική ανάγκη του μυαλού και του κορμιού να ρίξουν τους ρυθμούς τους. Να ξεκουραστούν, να ηρεμήσουν, να πάρουν δυνάμεις γι’ αυτά που περιμένουν πίσω. Και το δικαιούμαστε αναμφίβολα, όσες υποχρεώσεις και να μας χτυπούν την πόρτα.

Τα “μπάνια του λαού” δεν είναι απλές βουτιές στη θάλασσα. Είναι το δικαίωμα όλων μας να φορτίσουμε τις μπαταρίες, πριν εγκλωβιστούμε ξανά στην πάλη με την δαιδαλώδη και απαιτητική καθημερινότητα. Με λίγα ή με πολλά καταλάβαμε ότι δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να το ζήσουμε. Χωρίς ενοχές. Καλό καλοκαίρι!

Υ.Γ. Για την ιστορία και μόνο, οι κάλπες δε στήθηκαν ποτέ το 1987. Η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου εξάντλησε την τετραετία της και οι εκλογές έγιναν στην ώρα τους το 1989, με τον Ανδρέα να χάνει υπό το βάρος του σκανδάλου Κοσκωτά.

Φωτό: Lifo.gr