Το μεγάλο δίλημμα του ΚΙΝΑΛ | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

Η ψήφιση του νομοσχεδίου που θέλει να ρυθμίσει τα των διαδηλώσεων, ανέδειξε το μεγάλο δίλημμα του κόμματος της κυρίας Γεννηματά. Αντιδεξιά σύνδρομα ή υπεύθυνη αντιπολίτευση; Αυτό είναι το κύριο ερώτημα. Άλλωστε έτσι γαλουχήθηκε ένας ολόκληρος κόσμος. Όσοι διαφωνούν με το νομοσχέδιο, μολονότι ξεκινούν ενδεχομένως από διαφορετικές αφετηρίες, έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό ότι το ΠΑΣΟΚ παλαιότερα και τώρα το ΚΙΝΑΛ είναι και θα παραμείνει αντιδεξιά δύναμη, κάθε άλλη επιλογή τη θεωρούν ιδεολογική μετάλλαξη και προδοσία των «ιερών και οσίων» του Παπανδρεϊσμού. Ως στελέχη καλά κάνουν και το βλέπουν έτσι, ότι δηλαδή η παράταξης τους κινδυνεύει να αποκοπεί από τη λαϊκή της βάση.

Όμως η πραγματικότητα είναι άλλη, το μεγαλύτερο μέρος για διάφορους λόγους έχει μετακινηθεί προ πολλού στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το υπόλοιπο που παρέμεινε επικροτεί τις αποφάσεις του Μητσοτάκη, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις. Είτε πρόκειται για στελέχη κοντά στον Γιώργο Παπανδρέου, είτε για στελέχη που στηρίζουν τη Φώφη Γεννηματά στα όργανα του ΚΙΝΑΛ η ανάγνωση της σημερινής πολιτικής κατάστασης τους είναι δύσκολη. Με έμφυτο αντιδεξιό οίστρο δεν μπορούν ακόμα να χωνέψουν, αυτό που συνέβη το 2010: το ότι ενώ η ΝΔ (του Κώστα Καραμανλή) ήταν αυτή που έριξε τη χώρα στα βράχια κατά το αφήγημά τους και όχι τελείως άδικα, ήταν το ΠΑΣΟΚ που πλήρωσε το βαρύ τίμημα και έφτασε στα όρια της ύπαρξής του, προκειμένου να μην χρεοκοπήσει η χώρα. Φυσικά ξεχνάνε τα χρόνια που το ΠΑΣΟΚ έμεινε στην εξουσία, τα χρόνια Σημίτη και την είσοδο στην ΟΝΕ, το ότι ο Καραμανλής έστω και με καθυστέρηση ζήτησε χείρα βοηθείας από τον Γιώργο Παπανδρέου και δεν την έλαβε και το ότι έβγαιναν στα κανάλια και έλεγαν ότι αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις κάτω του 10%,ισοδυναμούν με «ένα κουλούρι», ήταν το αφήγημα του «λεφτά υπάρχουν».

Ξεχνώντας λοιπόν αυτά, κατά τη δική τους ανάλυση και σκέψη, οτιδήποτε κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως διάδοχο σχήμα της ΝΔ του Καραμανλή, θα πρέπει να μην του παρέχεται συναίνεση και η αντιπαράθεση να είναι εξ ορισμού και εκδικητικά μετωπική. Δεν εξηγούν βέβαια όλοι αυτοί, πώς γίνεται να δηλώνεις μονότονα αντιδεξιός ιδεολογικά και πολιτικά, αλλά να εισάγεις, να αποδέχεσαι, να συμφωνείς και να εφαρμόζεις μνημόνια. Εδώ όμως δεν το σκέφτονται αυτοί που ψήφισαν όλα τα μνημόνια και του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα καμώνονται, φουλ αριστεροί και επαναστάτες. Όμως τελικά υπερίσχυαν οι γνώμες των πολλών και λογικών και το νομοσχέδιο Χρυσοχοΐδη για τις διαδηλώσεις ψηφίστηκε και από το ΚΙΝΑΛ πλην δύο Βουλευτών Γιώργου Παπανδρέου και Χάρη Καστανίδη. Άλλωστε η κοινοβουλευτική πρακτική του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, προερχόμενου από το ΠΑΣΟΚ, να κάνει δεκτές τις περισσότερες τροπολογίες του ΚΙΝΑΛ, δεν άφηνε πολλά περιθώρια για επιστροφή στην πεπατημένη, των αντιδεξιών συνδρομών που προαναφέραμε. Πιστεύω ότι από αυτή την εξέλιξη, το πολιτικό σύστημα βγήκε ενδυναμωμένο και η πλειοψηφία των νεότερων ψηφοφόρων του κόμματος της κεντροαριστεράς ικανοποιημένη. Κραδασμοί αναμφίβολα υπήρξαν από τη στάση των δύο Βουλευτών. Πολύ περισσότερο όταν ο ένας εκ αυτών φέρει το όνομα Παπανδρέου και είναι πρώην Πρωθυπουργός. Όμως οι δηλώσεις του την ημέρα της σύγκλησης της κοινοβουλευτικής ομάδας για να εξετάσει το πρόβλημα που προέκυψε, προσέθεσαν επιχειρήματα για κόψιμο κάθε σκέψης προσέγγισης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Γιώργος Παπανδρέου χαρακτήρισε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, παλαιοκομματικό παλαιοκομμουνιστικό και συντηρητικό, βάζοντας ταφόπλακα σε κάθε σκέψη συνεργασίας.
Τώρα είναι η ευκαιρία η κ. Γεννηματά και το ΚΙΝΑΛ να εμφανιστούν ως πόλος σταθερότητας και συνεννόησης με την κεντροδεξιά Νέα Δημοκρατία, επιβάλλοντας όρους και κανόνες, διαμορφώνοντας πολιτικές και δίδοντας μια σταθερότητα στο πολιτικό σύστημα. Προς τον ΣΥΡΙΖΑ, στέλνουν το μήνυμα, «έτσι όπως εμφανιζόσαστε μέχρι σήμερα, κάθε μορφή συνεργασίας είναι αδύνατη». Ο κόσμος πάει μπροστά δεν γυρίζει πίσω.

photo: newn.gr