ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ | Ο Ναός Της Του Θεού Σοφίας εν Κωνσταντίνου Πόλη

Το να είναι ανιστόρητοι, ενδεχομένως και ολίγον ανισόρροποι, είναι σύνηθες των ηγετών, κυρίως εκείνων που επιζητούν την παραμονή τους στην εξουσία έναντι κάθε τιμήματος, αδιαφορώντας για κανόνες, συντάγματα, δημοκρατίες και γνώμη των υπηκόων τους. Είναι οι Βασιλείς Ήλιοι του χθες και του σήμερα. Συνήθως πέφτουν με γδούπο όταν οι καταστάσεις τουμπάρουν και οι πολίτες μεταστραφούν, τις περισσότερες φορές από έναν φρέσκο επίδοξο ηγέτη που θα τους κάτσει στο σβέρκο. Από τέτοιες προσωπικότητες είναι γεμάτη η παγκόσμια ιστορία. Τις τελευταίες δεκαετίες φυτρώνουν τέτοιες ηγεσίες, περισσότερο σε χώρες που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως υπόδειγμα σύγχρονης δημοκρατίας και ελευθερίας. Δυστυχώς προς ανατολάς μας, υπάρχουν διάφορα τέτοια καθεστώτα. Το EX ORIENTE LUX, έχει μετατραπεί, σε εξ ανατολών κίνδυνο. Από το φως στο σκοτάδι της καταπίεσης, της αμάθειας και του αυταρχισμού.

Στο ανεύθυνο αυτό παιχνίδι ενός ηγέτη έχει πέσει και ο Ναός της Αγίας Του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Χριστιανικό μεγαλειώδες κατασκεύασμα των χρόνων του Ιουστινιανού έζησε στιγμές δόξας μεγαλείου δολοπλοκιών αλλά και συγκρούσεων, πολιτικών και θρησκευτικών. Εκεί μέσα και δολοφονία Αυτοκράτορα εκτελέστηκε και το σχίσμα των Εκκλησιών επί Πατραρχείας Φωτίου ολοκληρώθηκε. Στους μετέπειτα αιώνες λοιπόν και μέχρι την Άλωση ταυτίστηκε με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και την Ελληνοποίηση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Πορθητής την μετέτρεψε σε Τζαμί, προς δόξα του Προφήτη Μωάμεθ και για την εδραίωση της δικής του ηγεμονικής θέσης, στον ευρύτερο Ισλαμικό κόσμο. Δεν νομίζω κανένας να αμφισβήτησε αυτή την ενέργεια του Πορθητή, ούτε εκ των Ορθοδόξων Πατριαρχών. Άλλωστε άλλο το τώρα, άλλο το τότε. Το γιατί με το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και τις διευθετήσεις, επί της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν ελήφθη ειδική μέριμνα για το μέλλον της Κωνσταντινούπολης, ως Πόλης συμβόλου παγκοσμίως, όπως θα έπρεπε και για τη Ρώμη, την Ιερουσαλήμ αλλά και άλλες εμβληματικές πόλεις, όπως και για το Ορθόδοξο Οικουμενικό Πατριαρχείο, τις άλλες θρησκευτικές μειονότητες, αλλά κυρίως για το μνημείο της του Θεού Σοφίας, είναι μια ιστορία γεμάτη ερωτηματικά και πολλές ερμηνείες. Μάλλον κρύβουν την αλήθεια, παρά αποκαλύπτουν το παιχνίδι των τότε διεθνών παικτών Αγγλίας, Γαλλίας, Ιταλίας, ΗΠΑ, αλλά και της πρόσφατα τότε, ιδρυθείσης Σοβιετικής Ρωσίας. Το ότι ο Κεμάλ Ατατούρκ το 1935 την μετέτρεψε σε Μουσείο ήταν μια δική του πολιτική επιλογή εντός της λογικής του περί καταργήσεως του Χαλιφάτου των Σουλτάνων και την ίδρυση μιας κοσμικής Τουρκίας.

Τώρα ο κ. Ερτογάν παλεύει με τις αυταπάτες του, την μεγαλομανία του και την ιστορία. Εγώ θα ήθελα να προσθέσω απλά κάποιες σκέψεις. Μήπως ο Ιουστινιανός ήταν πιο προχωρημένος από όλους εμάς τους σημερινούς; Φτιάχνοντας αυτό το μεγαλοπρεπές οικοδομήματα το οποίο αφιέρωσε, όχι σε κάποιον λαμπρό Άγιο, αλλά στην αιώνια, στην υπερβατική Σοφία Του Θεού, μήπως είχε στο νου του ότι η Θεία δύναμη και Σοφία, εκδηλούμενη και κατανοούμενη κυρίως μέσω της Δημιουργίας του Σύμπαντος κόσμου, αλλά και της αρμονίας της φύσης και των δημιουργημάτων, είναι κτήμα όλων των ανθρώπων, κυρίως των πιστών των τριών μεγάλων Μονοθεϊστικών Θρησκειών με όλες τις διαφοροποιήσεις τους; Εβραίοι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε, όμως έχουμε τον ίδιο Θεό, τον ίδιο Δημιουργό. Είμαστε παιδιά του Πατέρα Αβραάμ, όπως λένε τα Ιερά Βιβλία και των τριών θρησκειών. Παιδιά του Ενός και Μοναδικού Ίδιου Θεού. Επομένως και η Σοφία Του Θεού που τιμάται εντός του περίλαμπρου Ναού της Κωνσταντίνου Πόλης, μήπως μας χωράει όλους κ. Ερντογάν;

ΑΡΙΔΑΙΟΣ

photo: kathimerini