Το Ελληνικό ως έργο πρόκληση για την ανάπτυξη | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

Επιτέλους κάτι ξεκινάει στην παραλιακή ζώνη, εκεί που παλιότερα εκτείνονταν τα δύο αεροδρόμια των Αθηνών και άλλες δραστηριότητες. Είναι γνωστή η περιοχή του Ελληνικού, έτσι την γνωρίζουμε όλοι. Από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, όταν το αεροδρόμιο πήγε στα Σπάτα, ακούγονταν μεγαλεπήβολα σχέδια για ολόκληρη την περιοχή. Έχει χαρακτηριστεί η μεγαλύτερη και καλύτερη Ριβιέρα της Ανατολικής Μεσογείου, σαν η περιοχή που μπορεί να δεχτεί ένα εκατομμύριο τουρίστες τον χρόνο τουλάχιστον, να δημιουργηθούν πάμπολλες δραστηριότητες και να προσφέρει εργασία μέχρι και σε ογδόντα χιλιάδες ανθρώπους. Ένα έργο μεγαλεπήβολο που πέρασε από χίλια μύρια κύματα επί δύο δεκαετίες.

Τι δεν ακούστηκε; Κάτοικοι της περιοχής, με τη βοήθεια διαφόρων περιβαλλοντικών οργανώσεων που ήθελαν να γίνει μόνο πάρκο, δεκάδες πρόσφυγες στο ΣτΕ για το κάθε τι, ότι είναι δάσος, ότι έχει αρχαία, που μπορεί και να υπάρχουν σε μια τόσο μεγάλη έκταση δίπλα στην Αθήνα, πως τα εγκαταλελειμμένα κουφάρια των αεροσκαφών της πάλαι ποτέ Ολυμπιακής έχουν αρχαιολογική αξία και πολλά άλλα. Για χρόνια και ελέω κυβερνήσεων και διαφόρων, έγινε τόπος διαμονής προσφύγων κυρίως μεταναστών, χώρος βρωμιάς και εξαθλίωσης, διακίνησης ναρκωτικών, πορνείας, αλλά και διάδοσης επικίνδυνων ασθενειών. Όποιος πέρναγε από εκεί και τα έβλεπε, πιανόταν η ψυχή του.

Η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις πρώτες αρνητικές στάσεις για την τεράστια αυτή επένδυση, έδειχνε να έχει και εδώ αντιληφθεί τις αυταπάτες και να διατυμπανίζει ότι επιθυμεί διακαώς η επένδυση να ξεκινήσει, μάλιστα επί των ημερών της είχε και επιλεγεί η ανάδοχος εταιρεία η Lamda Development. Όμως εδώ ισχύει η λαϊκή ρήση «όταν δεν θέλεις να ζυμώσεις δέκα μέρες κοσκινίζεις». Κάποιες αντιστάσεις φαίνεται ότι δεν είχαν καμφθεί εντός του βαθέως ΣΥΡΙΖΑ και το έργο δεν προχωρούσε. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το είχε αναγάγει ως εμβληματικό έργο για την ανάπτυξη της χώρας και το είχε εντάξει στις πρώτες της προτεραιότητες. Με σημαιοφόρο σε αυτό τον Υπουργό Ανάπτυξης Άδωνη Γεωργιάδη, έλεγε ότι «σε ένα μήνα θα μπουν μπουλντόζες στο Ελληνικό». Σε ένα μήνα δεν μπήκαν ούτε σε τρεις και ήρθε ο κορωνοϊός και η καθυστέρηση κόντεψε τον έναν χρόνο. Όμως την Παρασκευή, παρουσία του Πρωθυπουργού, έστω και με καθυστέρηση, έστω με τις κατεδαφίσεις για την ώρα, οι πρώτες μπουλντόζες μπήκαν. Πρέπει να είμαστε πραγματιστές. Είναι ένα έργο τεράστιο που θα εκταθεί η εξέλιξη του και η ολοκλήρωση του, σε βάθος τουλάχιστον μιας δεκαετίας, αν όλα πάνε καλά. Ο χρόνος που χάθηκε μετράει.

Ως έργο δεν είναι ούτε απλό, ούτε εύκολο, ούτε σίγουρα κερδοφόρο. Είναι απόλυτα συνδεδεμένο με τον τουρισμό. Προϋποθέτει παγκόσμια τουριστικά ρεύματα και μετατροπή της γειτονιάς μας σε πρώτης γραμμής τουριστική περιοχή. Προ κορωνοϊού, οι επενδυτές υπολόγιζαν ένα εκατομμύριο επισκέπτες τον χρόνο. Τώρα; Είναι καλό που η Lamda δεν σταμάτησε την επένδυση, περιμένοντας να δει που θα πάει το πράγμα τα επόμενα χρόνια. Λογικά, το πάρκο θα αρχίσει να δουλεύει όταν η ανάκαμψη του παγκόσμιου τουρισμού από την πανδημία θα είναι στο καλύτερο σημείο της. Θεωρητικώς, όμως. Πρακτικώς, μερικές χιλιάδες άνθρωποι θα αρχίσουν να δουλεύουν από τις επόμενες βδομάδες και για μια πενταετία τουλάχιστον. Μετά θα δούμε πόσες θα είναι οι μόνιμες θέσεις εργασίας. Θα δούμε και τι θα συμβεί στο παραλιακό μέτωπο της πρωτεύουσας. Ανάπτυξη και επιβάρυνση πάνε πολλές φορές παρέα. Ήδη οι τρεις δήμαρχοι των όμορων Δήμων έχουν και διαφορετικές προσεγγίσεις. Μέσα στα πόδια τους δημιουργείται μια καινούρια πόλη και δεν είναι διόλου σίγουροι αν θα εισπράξουν τα θετικά της ή μόνο την όχληση και τα σκουπίδια της. Τα δύσκολα είναι μπροστά. Κανείς δεν τρέφει αυταπάτες. Όμως ούτε το μεγαλύτερο και καλύτερο «φιλέτο γης» των Αθηνών έπρεπε να μείνει ανεκμετάλλευτο, ούτε να περάσουν οι ανόητες λογικές ανθρώπων, που είναι εκ προοιμίου αντίθετοι, σε κάθε επένδυση. Η κυβέρνηση όντως το έκανε πράξη αυτό. Υποσχέθηκε ότι το έργο θα ξεκινήσει και ξεκίνησε έστω και λίγες ημέρες πριν κλείσει χρόνο στην διακυβέρνηση. Θα ειπωθούν και θα ακουστούν πολλά, αυτό είναι βέβαιο. Όμως, μακάρι οι συνθήκες να βοηθήσουν, ώστε το μεγαλεπήβολο αυτό έργο να προχωρήσει και κάποια στιγμή, όχι στον αιώνα, να ολοκληρωθεί προς όφελος όλων. Αλλάζοντας και την εικόνα της παραλιακής Αθήνας προς το καλύτερο. Πάντως τα πρώτα σχόλια από τον διεθνή τύπο ήταν διθυραμβικά.

photo: news.makedonias.gr