Το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

Το άρθρο μου για τον κ. Παπαγγελόπουλο, την συνομιλία των κ.κ. Παππά και Μιωνή και τα της Novartis στις ΗΠΑ, έφερε και ευμενή σχόλια, αλλά και αντιδράσεις από μεριά αναγνωστών, φίλα προσκείμενων μάλλον στην αξιωματική αντιπολίτευση. Εγώ οφείλω να ευχαριστήσω όσους με διαβάζουν και να δεχτώ με ενδιαφέρον τα σχόλια τους, ακόμη και αν είναι, που δεν θα έπρεπε, υβριστικά. Όταν γράφεις δημόσια δέχεσαι και την κριτική ακόμη και το βρίσιμο. Ο αναγνώστης έχει πάντα δίκιο, γιατί τα βλέπει από τη δική του σκοπιά και ιδεολογία. Πάντως στο τέλος του άρθρου υπήρχε η αγωνία και η ανάγκη μιας αξιόμαχης αντιπολίτευσης, που θα ψέγει την κυβέρνηση, θα την πιέζει να διορθώνει λάθη και παραλείψεις και θα αποτελεί λύση διακυβέρνησης για το αύριο. Εγώ αν ήμουν αναγνώστης θα έδινα σημασία και σε αυτά, αλλά δεν είμαι. Τώρα ένας εκ των αναγνωστών μου έγραψε, «γιατί δεν ασχολείσαι με τον χουντικό φασιστικό νόμο που η κυβέρνηση έφερε στη Βουλή για τις διαδηλώσεις;» Δεν θα του χαλάσω το χατίρι και τον ευχαριστώ και για την ιδέα του θέματος.

Τώρα τα «χουντικός» νόμος και «φασιστικός», όταν ψηφίζεται από μια δημοκρατικά εκλεγμένη Βουλή μάλλον περιττεύουν. Μπορεί να πει είναι ένας νόμος αντιδραστικός που όταν εμείς ξαναγίνουμε κυβέρνηση δεσμευόμαστε ότι θα τον καταργήσουμε και θα το θυμηθούμε αυτό. Δεν θα το ξεχάσουμε κάνοντας κωλοτούμπα. Με αποκάλεσε και εμένα χουντικό. Με αδικεί, μου πάει καλύτερα το Βασιλοχουντικός. Δεν μου άρεσαν ποτέ τα στρατιωτικά, ενώ τα Βασιλικά όπως και να το κάνεις, αν και είμαι κατά της Βασιλείας, έχουν ένα γκλάμουρ, μια μεγαλοπρέπεια και αυτό μου πάει…

Λοιπόν, τέρμα τα αστεία, επί του θέματος. Η κυβέρνηση έφερε στη Βουλή προς ψήφιση έναν νόμο για τη ρύθμιση των διαδηλώσεων. Ήταν προεκλογική της δέσμευση και επομένως έτυχε της έγκρισης των Ελλήνων κατά τα συνταγματικώς προβλεπόμενα. Τώρα αν ήταν η κατάλληλη στιγμή για κάτι τέτοιο, αν ο νόμος έχει και υπερβολές που πρέπει να διορθωθούν, αν θα εφαρμοστεί ποτέ επί του πεδίου ή θα μείνει στα χαρτιά είναι η ουσιαστική συζήτηση κατά της άποψης μου. Θεωρώ ότι ήταν τελείως ακατάλληλος ο χρόνος για ένα τέτοιο νόμο. Δείχνει ότι η κυβέρνηση φοβάται τις αντιδράσεις της κοινωνίας, μετά τις σοβαρές οικονομικές συνέπειες από την πανδημία. Ακόμη και αν δεν ήταν αυτή η πρόθεση της και ο φόβος της, δεν έπρεπε τώρα να τον φέρει αυτόν τον νόμο, γιατί αυτά τα συμπεράσματα βγαίνουν. Επί της ουσίας, ούτε όλες οι ρυθμίσεις είναι σωστές, ούτε εφαρμόσιμες. Αν κάποιοι δεν υπακούουν ή παρεισφρήσουν στη διαδήλωση, ξένοι προς αυτήν και αρχίσουν να βαράνε και να σπάνε, θα φταίνε οι συνδικαλιστές διοργανωτές; Αυτά ούτε γίνονται ούτε εφαρμόζονται και θα ατονήσουν από την πρώτη στιγμή, όπως και όλο το νομοσχέδιο θα μείνει στα χαρτιά. Εδώ είμαστε και θα τα δούμε. Θα μπορούσαν βέβαια οι συνδικαλιστές και οι κάθε λογής διοργανωτές διαδηλώσεων, να περάσουν από ένα καλό σεμινάριο του ΚΚΕ για να μάθουν πώς περιφρουρούνται συγκεντρώσεις.

Ο άκαιρα ερχόμενος στη Βουλή αυτός νόμος και με τα πολλά ελαττώματα, ρυθμίζει και κάποιες παθογένειες που θα έπρεπε όλα τα κόμματα να συμφωνήσουν. Δεν έχει λογική, εκατό άνθρωποι με το «έτσι γουστάρω» να κλείνουν την Πανεπιστημίου, τη Σταδίου ή έναν άλλον κεντρικό ή μη δρόμο και να εμποδίζουν τον καθένα να πάει στη δουλειά του ή στο σπίτι του. Δηλαδή, αν καθίσουν με τα πανό και τα πλακάτ στο πεζοδρόμιο και τους βλέπουν και όλοι οι περαστικοί και οι διερχόμενοι, μοιράζουν φυλλάδια ή άλλο υλικό, δεν κάνουν την διαμαρτυρία τους σωστά και αποτελεσματικά; Αν «σταυρώσουν» τον κόσμο η κυβέρνηση θα υποκύψει ευκολότερα; Ή θα πατήσει πάνω στην ταλαιπωρία των πολιτών και θα «πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα» για το όποιο αίτημα; Ρωτάω απλά. Έχει τύχει να δω διαδήλωση ολίγων ανθρώπων να κλείνει δρόμο κάτω από πρεσβεία ξένης χώρας για να διαμαρτυρηθεί για τις συνθήκες κράτησης πολιτικού κρατούμενου. Σε λίγο ήρθαν και κάποιοι τύποι, μάλλον εκτός τόπου και χρόνου, έσπασαν δύο τρία παρκαρισμένα αυτοκίνητα και κάποιες βιτρίνες. Η ξένη πρεσβεία τι νομίζει κανείς; Φοβήθηκε τους εκατό περίπου συγκεντρωμένους, ενδιαφέρθηκε για την ταλαιπωρία του κόσμου, δάκρυσε για τα σπασμένα αυτοκίνητα και τις βιτρίνες; Σιγά, ούτε που τα έλαβε υπόψιν και ούτε η ζωή του πολιτικού κρατούμενου άλλαξε προς το καλύτερο. Θα μπορούσε όλο αυτό να γίνει με ένταση και διάρκεια, χωρίς τα υπόλοιπα παρατράγουδα σπασίματα, βανδαλισμούς. Όλα αυτά έπρεπε να αποτελούν νομοθετήματα κοινής λογικής σε μια δημοκρατική και σύγχρονη χώρα, που και τα κόμματα εκσυγχρονίζονται. Όμως όταν ακόμη μιλάμε για χούντες και βρώμικο ’89, χωρίς να βάζουμε τα πράγματα στη σωστή τους ιστορική διάσταση, τουλάχιστον ο εκσυγχρονισμός μας έχει φύγει μακριά και ούτε τον ψάχνουμε.

photo: makeleio.gr