ΚΑ-ΡΑΝ-ΤΙΝΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕ;

απο τον Ιάσονα Τσόλη
Δημοσιογράφο, IONIAN TV

Θυμάσαι τον κωδικό 6; Μήπως θυμάσαι το απογευματινό ραντεβού των 6; Την ουρά στο σούπερ μάρκετ; Τα γάντια και τις μάσκες που έβαζες ακόμη και στο μπαλκόνι να έβγαινες; Τα παιδιά που τα έβλεπες στο σπίτι μόλις ξυπνούσες; Που φορούσες τη μάσκα της διασκέδασης και “τι ωραία που είμαστε όλοι σπίτι και βάφουμε τα κάγκελα του μπαλκονιού και κάνουμε χειροτεχνίες και καθαρίσαμε και τις κουρτίνες και τα ψυγεία, τα μπαούλα και είδαμε και ταινίες”;

Όλα τα θυμάσαι! Και ας προσπαθείς να τα διαγράψεις. Ήταν η καραντίνα! 4 συλλαβές που μπήκαν τόσο ξαφνικά στη ζωή σου γιατί το δίλημμα δεν άφηνε περιθώρια. Ή την εφαρμόζεις ή κολλάς. Και εκεί που δε σε ένοιαζε ποτέ – μα ποτέ! – τι γίνεται στην Ιταλία και τη Βρετανία, που στο κάτω κάτω “ποιος είναι αυτός ο Μπόρις Τζόνσον;”, τώρα δεν πατούσες το τηλεκοντρόλ να το αλλάξεις όταν έλεγε γι’ αυτούς. Αυτές οι εικόνες σε στοίχειωναν και πήρες την απόφαση και σπίτι να κάτσεις, και μάσκα να φορέσεις, και από το σούπερ μάρκετ να παραγγείλεις και ό,τι έπρεπε στο κάτω – κάτω αρκεί να μην γίνουμε σαν κι αυτούς.

Και έτσι ξέχασες και βόλτες και ταξίδια και καφέδες με τους φίλους και ψώνια στα μαγαζιά και έμεινες σπίτι. Εσύ στο σπίτι; Τι θα κάνεις; Πώς θα την παλέψεις; Άντε το βιβλίο το διάβασες και τέλειωσε. Άντε και τη σειρά την είδες και ξεκίνησες και άλλη και “Α! Για πες καμία ιδέα για καμιά καλή ταινία!”. Τα έκανες και αυτά. Αφού βέβαια από το πρωί έβλεπες ειδήσεις και ειδήσεις και ειδήσεις, ποιος εσύ, που άκουγες ειδήσεις και άλλαζες κανάλι. Αλλά τώρα ήθελες να ξέρεις. Είναι αλήθεια όλα αυτά; Βρε μήπως μας κοροϊδεύουν; Και ερχόταν η ιερή στιγμή για το ραντεβού των 6, που έλεγες “κάντε ησυχία, έχει Τσιόδρα!”. Και τότε καταλάβαινες πως όλα αληθινά είναι.

Παραδέξου όμως ότι εκτός από τον νέο αριθμό κρουσμάτων εσένα σου έκλεβε το μάτι η coupe του Υπουργού Υγείας. “Καλέ τι ωραίο σγουρό έχει ο Βασίλης;”, σκεφτόσουν και το ξεστόμιζες συνωμοτικά στη φίλη σου στο τηλέφωνο με τον πρωινό καφέ. Μη σε πει και ασόβαρη και εκτός πραγματικότητας… Γιατί καραντίνα, καραντίνα αλλά άνθρωποι είμαστε και εμείς! Και – μεταξύ μας τώρα – μπορεί τα μέτρα να ήταν αυστηρά, αλλά σου άρεσε έτσι όπως τα έλεγε ο Νίκος και έλεγες “ας τα τηρήσω να μην το θυμώσω, τόσο γλυκό παιδί”.

Βέβαια και τον στρατό να έβλεπες στους δρόμους με τα τανκς στραμμένα επάνω σου, είσαι στην Ελλάδα! Μην τρελαθούμε τώρα, τέτοια εφευρετικά μυαλά και δε θα βρούμε εμείς τρόπο λίγο να κλέψουμε; Εξάλλου, έστειλες κωδικό 6 και μια βόλτα γύρω από το τετράγωνο μπορείς να την κάνεις. Και να πεις και σε έναν φίλο να πάτε μαζί. Και να φέρει και αυτός έναν φίλο του που θα έρθει με την ξαδέρφη του και θα πει και στο αγόρι της. Εκεί γύρω στις 10 το βράδυ να μη μας δουν και πολλοί. Να αισθανόμαστε και λίγο σαν αντάρτες στην κατοχή, σαν αριστεροί στη χούντα, λες και πάμε στο τυπογραφείο να τυπώσουμε προκηρύξεις. Αλλά εμείς πηγαίναμε απλά μια βόλτα. Και αν μας σταματούσε κανείς… φυσική άσκηση! Δε δικαιούσαι λίγο να ξεπιαστείς; Έστω φορώντας το τζιν σου βρε παιδί μου και τα καινούρια σου παπούτσια που δεν πρόλαβε κανείς να τα δει. Ε θα τα δουν όλοι τώρα!

Γιατί άλλο skype, άλλο από κοντά. Αυτό πάλι με το skype; Τους είδες όλους. Όλους μα όλους. Κανείς δεν έμεινε. Λες και άνοιξες ατζέντα και είπες με ποιον έχω να μιλήσω χρόνια και καιρούς; Ε θα τον πάρω! Και με παλιούς συμφοιτητές θυμηθήκατε τα παλιά και είδες που παντρεύτηκαν και έκαναν παιδιά και με τα ξαδέρφια σου τα τρίτα στην Αυστραλία και με την κόρη της νονάς σου που χρόνια σου έστελνε αλλά εσύ την απέφευγες και κανέναν δεν άφησες. Εκτός από τη μάνα σου που όλο χαρά σε πήρε να σου πει ότι έκανε skype να τα λέτε από εκεί, αλλά εσύ τι να κάνεις που έχεις σπασμένη την κάμερα του λάπτοπ;

Η κάμερα του κινητού από την άλλη, στόμα να είχε να μιλούσε. Στόρι πρωινή γυμναστική και στόρι το βάψιμο στους τοίχους και στόρι χαλαρό καφεδάκι στο μπαλκόνι και στόρι τα λουλούδια και οι γλάστρες σου… Αλλά το πιο ιερό ήταν το στόρι της μαγειρικής σου δημιουργίας. Γιατί τα έφτιαξες όλα. Και κέικ με γλάσα και ψητά στη γάστρα και λικέρ λεμόνι και τέλος πάντων από Τσελεμεντέ μέχρι Άκη, κανέναν δεν άφησες παραπονεμένο. Και όσο περίμενες να φουσκώσει η ζύμη, έκανες και τικ – τοκ. Από Ντένη Μαρκορά μέχρι Πάνια ανακάλυψες το υποκριτικό ταλέντο που χρόνια καταπίεζες και τύφλα να έχει η Κονιόρδου…

Τώρα όμως, αυτά πάνε. Τώρα είμαστε όπως παλιά. Και βόλτες και μπάνια και ψώνια με χαλαρή τη μάσκα να κρέμεται στο χέρι που κρατάς το κινητό. Καραντίνα ήταν και πάει πέρασε, λες. Εσύ λες, αλλά ο ιός λέει άλλα. Και όσο δεν τον ακούς, τόσο πιο πιθανό είναι να ξαναρχίσεις να στέλνεις 6 και να περιμένεις τον κυρ Σωτήρη για το ραντεβού των 6…