Αλλαγή στάσης ή ελιγμός; | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

«Στον φίλο μου Λουίτζι ανέφερα πως στα ζητήματα αυτά, είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε με όλους, κυρίως με την Ελλάδα. Διαπιστώσαμε πως η Ιταλία επιθυμεί δημιουργικό ρόλο και εμείς το αποδεχόμαστε αυτό. Η Ιταλία είναι δίκαιη, αντικειμενική και κάνει διαμεσολάβηση πολλές φορές». Αυτά τα λόγια βγήκαν από το στόμα του υπουργού εξωτερικών της γείτονος, Μελβούτ Τσαβούσογλου, μετά την συνάντηση του με τον Ιταλό ομόλογό του Λουίτζι ντι Μάιο. Να το θεωρήσουμε ως επιστροφή στη λογική για την τουρκική εξωτερική πολιτική; Ελιγμό έναντι των Ευρωπαίων που ανησυχούν για την στάση της Τουρκίας στη Λιβύη και τις γενικότερες εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο; Είναι νωρίς να φανεί περί τίνος πρόκειται.
Ένα είναι βέβαιο, ότι οι κινήσεις στην διπλωματική σκακιέρα δεν έχουν τέλος. Δεν θα είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτές οι δηλώσεις και οι καλοί λόγοι προς την Ιταλία, αν δεν γινόντουσαν λίγες ημέρες μετά την υπογραφή του συμφώνου οριοθετήσεις ΑΟΖ μεταξύ της χώρας μας και της Ιταλίας. Μιας συμφωνίας που έτυχε επιδοκιμασίας από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου στη χώρα μας, διαφημίστηκε ως εξαιρετικό δείγμα καλής γειτονίας, εφαρμογής του διεθνούς δικαίου και του δικαίου των θαλασσών, αλλά και ως πολύ καλό παράδειγμα για την επίλυση τέτοιων διμερών προβλημάτων μεταξύ κρατών της περιοχής. Άλλωστε την επόμενη ξεκίνησε η προσπάθεια, ώστε να βρεθεί φόρμουλα επίλυσης και για την ΑΟΖ με την Αίγυπτο, ενώ ειπώθηκε ότι και το πρόβλημα με την Αλβανία μπορεί να ξεμλποκάρει πλέον, με βάση όσα συμφωνήθηκαν με την Ιταλία. Πρόβλημα που έχει προκύψει μετά από υπόγεια παρέμβαση της Άγκυρας στην Αλβανία πριν χρόνια και όταν όλα φαινόντουσαν πολύ κοντά στην οριοθέτηση ΑΟΖ. Έτσι έχουν τα πράγματα; Είμαστε μπροστά σε μια παραδοχή από την πλευρά της Τουρκίας ότι η συμφωνία Ελλάδος – Ιταλίας είναι στη σωστή κατεύθυνση και άρα μπορεί να αποτελέσει μια βάση διαπραγμάτευσης; Θα ήταν πολύ καλό για να το πιστέψουμε.
Οι μέχρι στιγμής θέσεις της Τουρκίας πάνω στο θέμα αυτό είναι τελείως μαξιμαλιστικές. Τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ και δεν εννοώ τις βραχονησίδες, εδώ δεν δέχεται ΑΟΖ της Κύπρου και της Κρήτης. Τρανό παράδειγμα το άκυρο από κάθε πλευρά, σύμφωνο με την κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη. Από αυτό το σημείο λοιπόν, μέχρι το να εκθειάζουμε το σύμφωνο Ιταλίας- Ελλάδος στο Ιόνιο, που φυσικά είναι προϊόν συμβιβασμού και που η επήρεια κάποιον μικρών νησιών δεν είναι 100%, η διπλωματική απόσταση είναι τεράστια. Πάντως ας χαιρετήσουμε την όποια, έστω και φραστική, καταλλαγή στην περιοχή μας. Ήταν η ένταση μεγάλη και είναι ακόμη, όλα δε οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε θερμό επεισόδιο, αργά η γρήγορα. Τώρα ας δώσουμε χρόνο στην διπλωματία στις όποιες προθέσεις των γειτόνων Ιταλών και ας αναμένουμε. Δεν θα εκπλαγώ αν όλα αυτά αποδειχθούν φωτοβολίδα χωρίς αντίκρισμα. Όμως το ότι κάτι νέο βγήκε από την συνάντηση της Παρασκευής, μεταξύ των δύο Υπουργών Εξωτερικών Τουρκίας και Ιταλίας, δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο.

photo: emea