Χάσαμε την Ελπίδα | Γράφει ο Μάκης Δραγώνας

Ημέρα Τετάρτη 11 Ιουνίου 2014 αρθρογραφώ στην εφημερίδα «Ερμής» με τίτλο «Η Ελπίδα». Σχολιάζω την πολύ καλή επιλογή του ψηφοδελτίου «ΑΝΑΣΑ» για τη θέση του Αντιπεριφερειάρχη τον κ. Λευτέρη Νιοτόπουλο, αλλά και την εξίσου όμως σημαντική απόφαση της ζακυνθινής κοινωνίας να αναδείξει τόσο θριαμβευτικά στην θέση αυτή τον κ. Νιοτόπουλο.

Δυστυχώς τώρα ο Λευτέρης ξεκίνησε για το ταξίδι χωρίς επιστροφή. Μου ήρθε στο μυαλό η θλιμμένη φράση της Βιολέτας από την όπερα «Τραβιάτα» «Addio del passato bei sogni» που σημαίνει «αντίο ευτυχισμένο παρελθόν». Ο άνθρωπος μαραζώνει με το φόβο της αδικίας και την απουσία της ελπίδας. Όταν το χώμα σκεπάσει το σώμα του, φίλοι και εχθροί θα νιώσουν το βάρος της απουσίας του. Και πολλούς πάρα πολλούς βασανίσει ο ίδιος «κόμπος» που με τυραννά τούτη τη στιγμή. Τώρα πως να βρεις κουράγιο να μαζέψεις τα συντρίμμια της ψυχής και να αραδιάσεις λέξεις πάνω σ΄ ένα άψυχο χαρτί για να αποτυπώσεις και να ζωγραφίσεις τα συναισθήματα που σε συγκλονίζουν και που να βρεις τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσεις την ανείπωτη οδύνη, τον απέραντο.

Είναι μία πραγματικότητα ο Λευτέρης Νιοτόπουλος έφυγε για το μεγάλο ταξίδι, χωρίς επιστροφή. Έχασε τη μάχη με τον αδυσώπητο χάροντα στα μαρμαρένια αλώνια. Εκεί που τα τελευταία χρόνια έδινε μαζί του ένα φοβερό αγώνα ταπεινώνοντάς τον επανειλημμένα και τρέποντάς τον σε άτακτη φυγή. Ο Λευτέρης μας τώρα πλέον έκλεισε για πάντα τα μάτια του. Δεν θα ξαναδούμε αυτό το διεισδυτικό, διορατικό, διαπεραστικό βλέμμα. Το βλέμμα που σε κατακτούσε ολοκληρωτικά. Λένε πως η συγκίνηση θολώνει την κρίση. Και όμως όταν θέλει να είναι ανθρώπινη και όχι γυάλινη τότε η κρίση, η σκέψη, ο νους είναι και λειτουργίες της ψυχής. Τα ιδανικά του διαπότισαν τον εγκέφαλό μας σε κάθε του μόριο, ανέδειξαν την κοινωνική μας συνείδηση, υπογράμμισαν την ευθύνη και το χρέος απέναντι στον συνάνθρωπο και την κοινωνία. Ο Λευτέρης ήταν αυτός που έκανε τους ανέμους να κυλούν στις φλέβες μας κα να δυναμώσουν τις φωνές της καρδιάς μας. Η λάμψη του φώτιζε την πορεία της κοινωνίας μας όπως το φως των φάρων τις σκοτεινές νύχτες των καταιγίδων.

Έφυγες ένας τιτάνας σκέψης, ένας γίγαντας της δράσης. Φτιαγμένος όμως από ένα ακατάβλητο υλικό υπέμενε και επέμενε. Έβγαινε πιο δυνατό μέσα από κάθε κρίση. Θυμίζοντας την λαϊκή ρήση «το ατσάλι όσο πιο πολύ το χτυπάς, τόσο πιο πολύ δυναμώνει». Στιβαρός, πολύπειρος, αποφασιστικός καπετάνιος κράτησε το πλοίο του στη σωστή ρότα ακόμη και όταν θύελλες και τυφώνες το έκαναν να μοιάζει καρυδότσουφλο. Γράφοντας για την Λευτέρη, ξετυλίγοντας το κουβάρι της μνήμης για μένα και σκεπτόμενος ταυτόχρονα τον θάνατο του θέλω να κλάψω και άλλο. Να γεμίσω με καυτά δάκρυα τις σελίδες, να τις μουσκέψω με το αίμα της ψυχής μου, όπως κάνουν όσοι τον αγάπησαν πραγματικά. Ίσως τα δάκρυα να μην σου ταιριάζουν. Να σου ταιριάζει ένα περήφανο «αντίο» και ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» διότι επέτρεψες να θερίσουμε όλοι τον καρπό της αγάπης, της φιλίας, της ανεξικακίας, της εντιμότητας, της ανιδιοτέλειας.

Καλό σου και ήρεμο ταξίδι!