«Ελλάδα 2021»: Δύο φάλτσα και μια αποχώρηση

Με πολύ ενδιαφέρον πληροφορηθήκαμε μέσα στον περασμένο Αύγουστο, την πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης να ιδρύσει οργανισμό και να συστήσει επιτροπή για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την έναρξη της Επανάστασης του 1821. Το ότι μια νέα κυβέρνηση τότε, τον πρώτο κιόλας μήνα από την ανάληψη των καθηκόντων της, ασχολήθηκε με ένα τόσο εμβληματικό θέμα, ακούστηκε όμορφα και θετικό. Πολλοί είπαν: «να η διαφορά και σε αυτά, οι προηγούμενοι ούτε που θα το είχαν σκεφτεί και αν το σκεφτόντουσαν, θα άρχιζαν τα γνωστά αριστερά μονόπλευρα στερεότυπα περί κοτσαμπάσιδων και ανεκπλήρωτων πόθων του λαού και την απομυθοποίηση μύθων». Λες και η ανεξαρτησία και η ίδρυση, έστω και μέσα από δύσκολες συνθήκες, ενός νέου κράτους, δεν αποτελεί δικαίωση πόθων ενός λαού μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς… Τέλος πάντων και αυτά μπορούν να ειπωθούν και πολλά άλλα, στα πλαίσια του εορτασμού και αναζήτησης ιστορικής μνήμης και προοπτικής για το μέλλον. Άλλο όμως είναι τώρα το θέμα. Αφού λοιπόν ακούστηκε θετικά η πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού, ήρθε το πρώτο μούδιασμα, όταν ανακοινώθηκε η πρόεδρος αυτής της επιτροπής και δεν ήταν άλλη από την πρόεδρο του Αθήνα 2004 κ. Γιάννα Αγγελοπούλου. Το μούδιασμα και την έκπληξη διαδέχτηκε μια επιθυμία κατανόησης και προσδοκίας ότι «εντάξει θα δούμε και θα κρίνουμε εκ του αποτελέσματος» άλλωστε η εμπειρία, η αυτάρεσκη διάθεση για επιτυχία και υστεροφημία, θα κάλυπταν τις όποιες ενστάσεις και η επιτυχία στο τέλος θα μπορούσε να θεωρηθεί πιθανότερη της αποτυχίας του εγχειρήματος. Φτιάχτηκε αυτή η πολυμελής επιτροπή, αν δεν κάνω λάθος συμμετέχουν γύρω στις 40 εξέχουσες προσωπικότητες, ειπώθηκε ότι θα γίνουν υποεπιτροπές σε όλη την επικράτεια, κατά περιφέρεια, κατά Νομό, κατά Δήμο, ότι θα διαχυθεί η προσπάθεια και το μήνυμα. Αυτό δεν έγινε μέχρι τώρα. Χωρίς καμία αμφιβολία, ήρθε η πανδημία και όλα αυτά τα έβαλε στην άκρη και τον οποίο προγραμματισμό.


Έλα όμως που μέσα στην πανδημία και την δικαιολογημένη αδράνεια της επιτροπής, ήρθαν δύο φάλτσα, τουτέστιν δύο αχρείαστες ανακοινώσεις από μέλη της επιτροπής. Μια για τον Ιωάννη Καποδίστρια και τον τρόπο διακυβέρνησης του τα πρώτα χρόνια ίδρυσης του νεοσύστατου κράτους και ένα ακόμη για τα προσωπικά του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Σαν να μην έφταναν αυτά ήρθε η παραίτηση της διακεκριμένης Ακαδημαϊκού καθηγήτριας κ. Μαρίας Ευθυμίου από την επιτροπή. Το να μην αισθανθεί λοιπόν κάποιος την ανάγκη να πει, ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά στην επιτροπή Ελλάδα 2021, θα ήταν υποκρισία. Τώρα μαθαίνουμε ότι διορίστηκε, ένας γνωστός του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης επικοινωνιολόγος, για να μαζέψει τα πράγματά. Μπορεί και να το πετύχει, όμως το θέμα δεν είναι επικοινωνιακό ούτε διαχειριστικό, είναι πρωτίστως ιστορικό και εμβληματικό, για το τότε, το χθες, το σήμερα και το αύριο αυτού του τόπου. Στα πλαίσια αυτά όλες οι απόψεις να ακουστούν, όλες οι γνώμες να ειπωθούν, ακόμη και οι αιρετικές, ας κατέβουν και από το βάθρο του αψεγάδιαστου και ιστορικές μορφές. Άλλο αυτό όμως και άλλο να ψάχνουμε πως θα πούμε το αιρετικό και το κακόβουλο πρώτα, κυρίως για εντυπωσιασμό και ότι κάτι λέμε και εμείς. Αυτό δυστυχώς πάει να γίνει, μαζί με κακοστημένα γνωστά ετήσια πανηγυράκια τοπικού επιπέδου, με κακότεχνες αναπαραστάσεις μαχών, από παιδιά του δημοτικού του γυμνασίου ή τοπικών συλλόγων, που στο τέλος καταλήγουν με την καύση πυροτεχνημάτων, χορούς και νταούλια. Αυτά δεν χρειάζεται καμία περισπούδαστη επιτροπή να τα εγκρίνει και να τα οργανώσει, φτάνουν λίγες επιχορηγήσεις σε Δήμους και σωματεία και κουτσά στραβά αυτά θα γίνουν ως είθισται. Όσο για τους κακεντρεχείς ιστορικούς που θα θυμηθούν μόνο τα αρνητικά, αυτοί υπάρχουν και περισσεύουν. Θα να τους δώσουν βήμα τα μέσα ενημέρωσης, μια χαρά δε και από το διαδίκτυο θα μας τα πουν όπως χρόνια τώρα. Άλλα όμως περιμένουμε και σε άλλα προσδοκούμε. Χρόνος υπάρχει και πρόσωπα κατάλληλα υπάρχουν. Αρκεί τώρα που η πανδημία κοπάζει να μπει αυτό σε λειτουργία και υλοποίηση, ξεπερνώντας τις τραυματικές εμπειρίες και τις εμβληματικές αποχωρήσεις. Το ζητούμενο όπως είπε ο Πρωθυπουργός είναι «Από αυτή την επετειακή εμπειρία, να μείνει αποτύπωμα για το μέλλον της χώρας». Σε αυτό η κ. Αγγελοπούλου έχει εμπειρία. Γνωρίζει μετά από τόσα χρόνια, καλύτερα από τον καθένα το «αποτύπωμα του Αθήνα 2004». Τι έμεινε το ξέρουμε όλοι… Ας ψάξουμε λοιπόν τώρα να βρούμε το αποτύπωμα του «Ελλάδα 2021» με άλλον τρόπο και άλλα εργαλεία. Εδώ δεν χρειάζονται ούτε φιγούρες ούτε πολλά χρήματα. Φαντασία, ιστορική μνήμη και αλήθειες χρειάζονται, κυρίως όμως διδαχή και προσανατολισμός. Το αιώνιο πρόβλημα αυτού του λαού πρέπει να επιχειρηθεί να απαντηθεί. Που κοιτάζουμε σε Ανατολή ή σε Δύση ή εν επιγνώσει, τουτέστιν με ανοιχτά μάτια και ορίζοντες και προς τις δύο πλευρές; Η επιτροπή ας εμπνεύσει και ας προβληματίσει. Για την ώρα ας δουλέψει, ουσιαστικά και σοβαρά.