Τα πλάγια

Τα πλάγια τση Χρυσοπηγής, με εμπνέουν όπως είναι,
εγώ θα πω το ποίημα μου, και εσύ πολίτη κρίνε.

Ας πάρουμε τη διαδρομή, που έχει αυτό το δάσος,
φυτεύτηκε, αναστήθηκε, το κάψαμε με θράσος.

Ανεβοκατεβάσματα… χιλιάδες είχα κάνει,
τώρα μια λύπη μόνιμη, και δάκρυα σου βγάνει.

Είχε το μονοπάτι του… και αγάπες τα βραδάκια,
είχε κρυψώνες και φωλιές, για τα ραντεβουδάκια.

Αυτά καταργηθήκανε, δεν ξέρω όμως πότε,
γιατί εγώ το διέγραψα, και εφτούνο δεν μου το ‘πε.

Ξεχάστηκε ο περίπατος, γιατί μας ήρθε η μόδα,
εμάθαμε στην άνεση, γνωρίσαμε τη ρόδα.

Τα πλάγια ξεχαστήκανε, κι απ’ τσι αρχές του τόπου,
αυτές που κάθε πρόβλημα, το λύνουν επιτόπου.

Σ’ αυτούς υπάρχει η διάθεση, να δράσουν στην κατάντια,
μα χέρια δεν απλώνουνε, γιατί φορούνε γάντια.

Αυτό λένε αποδίδεται, σε γραφειοκηφήνες,
που ρίχνει ο ένας του αλλουνού, τα βάρη και τσι ευθύνες.

Κατάφεραν και κάηκε, απ’ τη μεγάλη αδράνεια,
κι αν θα τσου πούμε υπεύθυνους, δεν έχει κακοφάνεια.

Που όμως τα καθάρισαν… ναι, φύγαν τα καμένα,
να πούμε πως φροντίσανε, κι ούλα τα πληγωμένα.

Μετά από χρόνια φάνηκε, κι αυτό το μονοπάτι,
οι σπούργοι το διαλάλησαν, εδώ έγινε κάτι.

Κάμανε το καθήκον τσους, αλλά… τσου βγήκε ο πάτος,
και για τη μη καταστροφή, μερίμνησε το Κράτος.

Τώρα τα πλάγια ντύθηκαν, τα βλέπω σκεπασμένα,
και φυσικά στο έλεος, πάλι παρατημένα.

Εδώ δείχνει ότι έχουμε, Κράτος και προστασία,
και με μυαλά πανέτοιμα… δεν είναι σε αφασία.

Καραδοκεί ο κίνδυνος… πάλι κύριοι θεσίτες,
σε κάτι αυτονόητο, δεν θέλουμε μεσίτες.

Φαίνεται από μόνο του, αν σηκωθεί το βλέμμα,
μα θα σας φύγει η προσοχή, κι αυτό είναι ένα θέμα.

Θα χάσετε και τη σειρά, που ‘χετε στο γραφείο,
πως θα κοιτάξετε αλλού..; θα χάστε το ψηφίο!!!

Καστρινός