Πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σου, Λευτέρη

Ησύχασες φίλε… Λευτερώθηκες…

Έφυγες νωρίτερα από την ώρα σου και μόνο εκεί που πας, θα μάθεις γιατί.

Δεν θα συγκριθείς ποτέ με κανέναν, για το ήθος, την καλλιέργεια, την οξυδέρκεια, το πηγαίο χιούμορ, την ευφράδεια, τον πολιτισμό, την ακεραιότητα και την εντιμότητά σου.

Ηταν το 1976, όταν ανταμώσαμε, στην πρώτη δεκαετία της ζωής μας, μικρά παιδάκια, στην παράγκα της φιλαρμονικής με τον δικό μας πρωτοδάσκαλο της μουσικής.
Λένε, ότι, όσο υπάρχεις στις μνήμες των ανθρώπων δεν έχεις φύγει.

Είσαι εκεί.

Και είμαι βέβαιος ότι θα είσαι εδώ μαζί μας για πάρα πολλά χρόνια.

Γιατί είναι πάρα πολλοί “οι δικοί σου” άνθρωποι, που θα σε μνημονεύουν σε κάθε ευκαιρία και κάθε στιγμή.

Θυμάμαι το τελευταίο που μου ζήτησες… και ήταν μια φωτογραφία που είχα βγάλει με τον εσταυρωμένο στο μισογκρεμισμένο μοναστήρι στα Στροφάδια.

Σε συντρόφευε τους δεκάδες μήνες που πάλευες να νικήσεις το θηρίο.

Και σε κρατούσε ζωντανό.

Η πίστη!

Κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να το παλέψει τόσο γενναία.

Δεν έχω συναντήσει ποτέ μου τέτοιο πάθος για ζωή, τέτοια γενναιότητα και θάρρος που αποτελεί παράδειγμα και κουράγιο για κάθε άνθρωπο.

Παράδειγμα ΝΑΙ!

Παράδειγμα, για την κοινωνικότητα και για την αληθινή υπηρεσία στον συνάνθρωπο.

Παράδειγμα, αιρετού.

Παράδειγμα, προσφοράς στον πολιτισμό και τον αθλητισμό.

Παράδειγμα, ανθρωπιάς.

Ποιος αιρετός και ποιος συνάνθρωπος θα είχε καρκίνο στα πνευμόνια και θα έβαζε μια πετσέτα στο πρόσωπο για να παλέψει μέρα και νύχτα με τις φωτιές στα μέτωπα του καλοκαιριού του 2018; Ποιος;

Είναι πολλές και μεγάλες οι θύμησες, όπως κι εκείνη που μου έδινες κουράγιο τον Ιούλιο του 2014 όταν τραγουδούσαμε τον Εθνικό Ύμνο στο Ηρώδειο…

Άκουγες μουσική και δεν στεκόσουν πουθενά!

Πόσα να θυμηθώ;

Την μπάντα; Τις αρέκιες; Τις χορωδίες; Το Μέγαρο Μουσικής; Τις μάντσιες; Τα κυνήγια; Τα γέλια;

Μα πάνω από όλα δεν φθονούσες Λευτέρη!

Η μεγαλύτερη αρετή του ανθρώπου ήταν φωλιασμένη μέσα στην ψυχή σου.

Κάθε χαρά του άλλου γινόταν δική σου και έκανες ότι μπορούσες για να την κάνεις ακόμη μεγαλύτερη… Το ξέρουμε όλοι μας!

Και μετά η συγχώρεση! Γιατί είχες παράδειγμα της ζωής σου τον Αγιο Διονύσιο!

Ούτε δόξες ούτε στεφάνια… Ταπεινός!

Οι Ζακυνθινοί σε τίμησαν και σε τιμούν.

Γιατί δεν έχει κανένας να σου προσάψει το παραμικρό!

Ακόμη πιο υπερήφανα είναι τα παιδιά που αφήνεις πίσω σου, ο Δημήτρης και η Κωνσταντίνα και είναι αλήθεια πως σου μοιάζουν τόσο πολύ!

Η Αννα σου, που βάσταξε το αμόνι μέχρι το τέλος και οι πολυαγαπημένοι γονείς και η αδελφή σου που σήμερα η τραγική ειρωνεία τους αναγκάζει να σε αποχαιρετήσουν…

Να μας προσέχεις γιατί έτσι θα ζήσουμε – όσο μας μένει του καθενός μας – πολύ πιο ήσυχοι.

Σε περιμένει καλή παρέα… Πας στον Κώστα Σαμσαρέλλο, τον Δημήτρη Λάγιο, τον Σάκη Τσαγκαρουσιάνο, το Μίμη Σταμίρη, τον Γιάννη Νικολόπουλο, τον Μαρίνο Πατίρη, τον Αντώνη Γκούσκο… και τόσους άλλους…

Καλή αντάμωση

Μάϊος 2020
Σπύρος Καμπιώτης