«Ο Πρίγκιπας της νύχτας»

Σκαλίζω χρόνια όμορφα, χρυσά… και μία πορεία,
παίρνω, να δώσω χρώματα, απ’ τη σύγχρονη ιστορία.

Σκαλίζω να ‘βρω των καιρών, μορφές της τότε πίστας,
του τραγουδιού… και στέκομαι, στον «Πρίγκιπα της νύχτας».

Αγαπητός ως άνθρωπος, και στη ζωή του αφέντης,
αθλητικός και ευαίσθητος, κι ανάστημα λεβέντης.

Στην πίστα, ήταν άρχοντας, το ζούσε το τραγούδι,
για κείνον το μικρόφωνο, το πιο ακριβό λουλούδι.

Είχε φωνή, που σ’ άγγιζε, η ιδιαιτερότητα της,
κι είχε πολλά για να σου πει, η ικανότητα της.

Όπως το (γιε μου) κι άλλα του, σουξέ κάθε βραδιάς του,
τραγούδια που αρέσανε, τραγούδια της καρδιάς του.

Δεν είχε σχέση με… αλαφρούς, δεν ήταν ψωνισμένος,
ήταν στον χώρο «Πρίγκιπας», και πάντα αγαπημένος.

Σε κάθε νέο έδινε, τότε την ευκαιρία,
να τραγουδήσει, λέγοντας, η πίστα είναι εμπειρία.

Εγώ είμαι ο πατέρας σας… μας έλεγε, να ακούτε,
τα δίνεται όλα με ψυχή, και στο Θεό σας… ούτε.

Με φώναζε στις τέχνες του, έλα να μάθεις έλα,
ουίσκι ανοίγει τη φωνή, και η παστή σαρδέλα.

Δεν πίστευα τι έβλεπα, κι αυτό πως αντιδρούσε…
μα ο λαιμός του έσιαζε, στην πίστα κελαηδούσε.

Στα ορφανόβραδα έλεγε, εμείς… δεν θέλουμε άλλους,
είμαστε λίγοι και εκλεκτοί, μακριά απ’ τους μεγάλους.

Συνέχιζε το πρόγραμμα, δεν κώλωνε σε λάθος,
κι είχε στην ερμηνεία του, πάντα το ίδιο πάθος.

Το σκηνικό τελείωνε, με σάλτσα μακαρόνια,
που απ’ το ποτό… τη γεύση τους, τηνε θυμάμαι ακόμα.

Με λίγα λόγια θύμισα, τον «Πρίγκιπα της νύχτας»,
που ήταν σταρ μιας εποχής, και άρχοντας της πιστας.

Πιο πέρα απ’ την παράδοση, η Ζάκυνθος… είχε κι άλλα,
ανθρώπους που ανέβηκαν, της μουσικής τη σκάλα.

Τον κάθε έναν από μας, στο ελληνικό τραγούδι,
που η κάθε νότα μουσικής, τον έκανε λιχούδη.

Το Καλοκαίρι, οι πενιές, πέρα στο Κρυονέρι,
στην «Μεσσαλίνα»… ο καιρός, χειμώνα που θα φέρει!!!

Καστρινός