Το τέλος της πανδημίας και η κόπωση της κοινωνίας | Γράφει ο Διονύσης Ιθακήσιος

«Μια πανδημία ή μια επιδημία μπορεί να τελειώσει με περισσότερους από ένα τρόπους. Οι ιστορικοί επισημαίνουν ότι συνήθως σε μια πανδημία υπάρχει είτε ένα ιατρικό είτε ένα κοινωνικό τέλος και αυτά τα δύο κατ’ ανάγκη δεν συμβαδίζουν. Η συνέπεια είναι ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένταση ανάμεσα στους επιστήμονες και σε ένα μέρος των πολιτών. Το ιατρικό τέλος συμβαίνει, όταν τα νέα κρούσματα και οι θάνατοι σταδιακά εξαφανίζονται χωρίς να αναζωπυρώνονται. Το κοινωνικό τέλος συμβαίνει, όταν ο φόβος της λοίμωξης εξαφανίζεται μεταξύ των ανθρώπων. Δυστυχώς, το δεύτερο μπορεί να συμβεί πριν το πρώτο. Με άλλα λόγια, ένα τέλος μπορεί να ανακηρυχθεί πρόωρα όχι επειδή πράγματι η λοιμώδης νόσος έχει εξαφανιστεί, αλλά επειδή οι άνθρωποι κουράστηκαν να ζουν φοβισμένοι και επειδή συνήθισαν να ζουν με τη νόσο.
«Όταν οι άνθρωποι ρωτάνε «πότε επιτέλους θα τελειώσει όλο αυτό;» Αναρωτιούνται για το κοινωνικό τέλος», δήλωσε στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» ο ιστορικός της ιατρικής δρ Τζέρειμ Γκριν του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς. Αυτό φαίνεται ήδη να συμβαίνει σε διάφορες χώρες όπως λέει ο ιστορικός του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Άλαν Μπραντ, «βλέπουμε στη διαμάχη για το άνοιγμα της οικονομίας, ότι πολλά ερωτήματα σχετικά με το αποκαλούμενο τέλος δεν αφορούν ιατρικά και θέματα δημόσιας υγείας, αλλά κοινωνικοπολιτικές διαδικασίες».
(Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ)

Οι επιστήμονες παγκοσμίως, όπως βλέπουμε, ασχολούνται με τις οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις πλέον από τον covid-19. Στη χώρα μας αυτά τα φαινόμενα κοινωνικής κόπωσης έχουν αρχίσει να εμφανίζονται. Το βλέπουμε στον κόσμο που κυκλοφορεί έξω, σε πλατείες, πεζόδρομους, παραλίες και οπουδήποτε υπάρχει ανοιχτός χώρος, χωρίς να νοιάζεται και υπερβολικά για τον συνωστισμό. Κυρίως όμως το νιώθουμε στην αγωνία των ανθρώπων για το αύριο. Έχει πάει για πολλούς, σε δεύτερη μοίρα ο φόβος από την πανδημία και σε πρώτη ο φόβος για την οικονομική καταιγίδα που έρχεται. Το ακούς παντού «είμαστε καλά είμαστε υγιείς, αλλά ακόμη δεν ήρθαν τα δύσκολα ή ακόμη δεν είδαμε τα δύσκολα». Όσο και να γράφουμε και να λέμε περί αισιοδοξίας, αυτή είναι η πραγματικότητα. Μιας κοινωνίας κουρασμένης και φοβισμένης για το αύριο. Εδώ είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα της πολιτικής ηγεσίας, κυρίως της κυβέρνησης αλλά όχι μόνο αυτής, αλλά και της Ευρώπης, της οποίας θέλουμε να λέμε ότι είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι. Η κυβέρνηση τα πήγε μέχρι τώρα πολύ καλά, το δείχνουν όλες οι μετρήσεις και το εισπράττεις παντού. Όμως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Τώρα είναι η ώρα των σωστών επιλογών και των σωστών αποφάσεων. Ούτε έτοιμες είναι, μιας και ζούμε κάτι το πρωτοφανές, ούτε εύκολες. Κυρίως δεν πρέπει να περιορίζονται σε επιδοματικές πολιτικές. Αυτές ανακουφίζουν, αλλά δεν δημιουργούν προοπτική για το αύριο, ούτε δίνουν λύσεις ουσιαστικές. Πόσο μπορούμε να πάμε έτσι; Χρειάζεται πολιτικό θάρρος, φαντασία και ρίσκο εδώ που βρισκόμαστε.

Θα θέσω δύο τρία παραδείγματα που εγώ νομίζω ότι θα δώσουν θετικό μήνυμα. Πρώτον, πρέπει σύντομα να παρθούν και να εφαρμοστούν οι αποφάσεις για την εστίαση. Είναι προτιμότερο να κάθονται και σε καρέκλες και τραπέζια οι άνθρωποι, με τις προβλεπόμενες ρυθμίσεις φυσικά, παρά να γυρίζουν μπουλουκιδών παντού. Θα κινηθεί η αγορά, θα βγουν μεροκάματο, θα εισπράξει και το κράτος το κάτι τις του. Πρέπει να βάλουμε τη φαντασία μας κάτω στο θέμα του Τουρισμού και να είμαστε έτοιμοι και μόνοι μας ως χώρα να πάρουμε αποφάσεις. Αν τα περιμένουμε όλα από το βραδυκίνητο ευρωπαϊκό τραίνο, μάλλον θα χειμωνιάσει και θα το χάσουμε. Τώρα στα θέματα τις φορολογίας, ας κάνουμε την πανδημία ευκαιρία. Ας καταργηθεί τώρα ο φόρος επιτηδεύματος. Είναι μια φορολογία που μπήκε έκτακτα και έγινε μόνιμη. Ας μειωθεί άμεσα η προκαταβολή φόρου στο 50% από φέτος. Άλλωστε με βάση το 2019 θα είναι τρελό να υπολογιστεί. Ας μειωθεί και άλλο ο ΕΝΦΙΑ κυρίως για αυτούς που δεν εισπράττουν ενοίκια και για την πρώτη κατοικία. Σίγουρα θα υπάρχουν και άλλες προτάσεις και περαιτέρω εξειδικεύσεις. Όμως η λογική πρέπει να είναι προοπτική και μέλλον. Το να φορτώσουμε τους Έλληνες πρόσθετα φορολογικά βάρη, που δεν θα μπορούν και να πληρωθούν, δεν έχει νόημα. Λοιπόν τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τις πολιτικές και όχι μόνον υγειονομικές αποφάσεις. Εδώ θα κριθούν και οι επόμενες μετρήσεις της κοινής γνώμης. Όσοι δε από την αντιπολίτευση περιμένουν να πέσει το ώριμο φρούτο, κάνουν λάθος. Ο κόσμος έχει κρίνει και αυτούς και δεν τους εμπιστεύεται. Στην κυβέρνηση εναπόκειται πλέον να μην χάσει και αυτή την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Φωτογραφία: ethnos.gr