Μ’ έκλεισαν μέσα

Εκλείστηκα που κλείστηκα… είπα, μέσα στο σπίτι,
Θέλω να δω αν η ζωή, με ξέγραψε από αλήτη.

Αν μ’ έγραψε καλό παιδί, και τώρα εντίμου βίου,
μετά από παρέμβαση, αυτού του μικροβίου.

Τελειώσανε τα ζόρικα, και οι λοξοδρομήσεις,
κοπήκανε τα νόστιμα, αλλά κι οι προτιμήσεις.

Είμαι σε φάση δύσκολη, προσαρμογής που λέμε,
κι όλο κλωτσάω το ερώτημα, Θεούλη μου που φταίμε.

Που φταίω που με δίκασες, στο μέσα και βαριέμαι;
ξέρω πως θες ανάκριση, να σου ξομολογιέμαι.

Αν θέλεις από δω και μπρος… ξεχνάμε τα πιο πίσω,
να δεις πόσο το χαίρομαι, που βάζω να σκουπίσω.

Βοηθάω και σ’ άλλα, διάφορα, και πιάτα… μαγειρεύω,
το βράδυ βγάζω πρόβλημα, να κοιμηθώ παλεύω.

Με βασανίζει η σκέψη μου, με λέει ισοβίτη,
κι ότι… αν θες απόλαυση… είν’ έξω από το σπίτι.

Μα ούλα τα μυστήρια, πολλά στο νου πετάνε,
στα γεγονότα που έτυχα… δεν ξέρω που με πάνε.

Τι είναι αυτό το αόρατο, που άλλαξε τα πάντα;
φοβάσαι απροστάτευτος, να πιάσεις μια τσάντα.

Και μέσα στην οικία σου, σαν πλένεις τα ταψία,
υπάρχει στο ανδρόγυνο, μια καχυποψία.

Δεν ακουμπιέται ολότελα, περνάνε απ’ αλάργα,
αυτός πατεί στα Γιάννενα, κι αυτή είναι στην Πάργα.

Δεν λέω για το κρεβάτι τσους, αυτό κι αν είναι πάγος,
για να ‘βρει πότε ζέσταινε, θα πρέπει να ‘ναι μάγος.

Για βρε καιρό που διάλεξε, να τ’ απονογυρίσει;
τίποτα απ’ ότι ξέραμε, πίσω δεν θα γυρίσει.

Τι πλέον θα αφιδεύεσαι, και ποίος για σε θα ξέρει;
θα ‘χει σαφώς καθιερωθεί, το γάντινο το χέρι.

Δεν θα υπάρχει το φιλί, και το ακούμπημα σου,
και πάντα σε απόρριψη, θα ‘ναι το αίτημα σου.

Σταδιακά αλλάζουνε όλα μες τη ζωή μας,
αλλάζουν και τα αισθήματα που σέρνουμε μαζί μας.

Μένουμε σπίτι φίλοι μου, κλεισμένοι για την ώρα,
μέχρι να συνηθίσουμε… μέχρι να αλλάξει η μπόρα!!!

Καστρινός

Φωτογραφία: ΑΠΕ – ΜΠΕ